II SA 1809/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2001 r. sprawy ze skargi Telewizji "Polsat" S.A. w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 6 czerwca 2000 r. (...) w przedmiocie wezwania o zaniechanie naruszania warunków koncesji - oddala skargę. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją z dnia 6 czerwca 2000 r. utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia 30 marca 2000 r., którą to decyzją - wydaną na podstawie art. 10 pkt 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34 ze zm./ w związku z art. 104 i art. 107 Kpa oraz w wykonaniu uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 23 marca 2000 r. wezwano PTS "Polsat" S.A. z siedzibą w W. do natychmiastowego zaniechania naruszania warunków koncesji nr 1 z dnia 5 października 1993 r. zmienionej decyzją z dnia 22 grudnia 1998 r. polegających na bezprzewodowym rozprowadzaniu w systemie cyfrowym bez posiadania aktualnej zgody Telewizji Polskiej S.A. następujących programów telewizyjnych: 1. TVP 1, 2. TVP 2, 3. TV POLONIA, 4. WOT - rozpowszechnianych przez spółkę "Telewizja Polska" SA. W uzasadnieniu decyzji podano m.in., iż w dniu 5 października 1993 r. udzielona została koncesja nr 1 dla Polskiej Telewizji Satelitarnej "Polsat" S.A. na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "Polsat". W dniu 22 grudnia 1998 r. wydana została decyzja (...) w sprawie zmiany koncesji nr 1 z dnia 5 października 1993 r., która uprawniała koncesjonariusza do bezprzewodowego rozprowadzania w systemie cyfrowym następujących programów telewizyjnych: - TVP 1, TVP 2, TVP POLONIA, WOT - rozpowszechnianych przez spółkę "Telewizja Polska" S. A. W dniu 9 marca 2000 r. Prezes Zarządu Spółki Telewizji Polskiej S.A. przesłał do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji pismo, w którym stwierdził, że spółka PTS "Polsat" SA. rozprowadza programy telewizji publicznej bez posiadania aktualnej zgody tego nadawcy. W piśmie tym Telewizja Polska SA podniosła następującą kwestię: "Zarząd TVP S.A. w dniu 11 grudnia 1998 r. podjął uchwałę zawierającą zgodę na rozprowadzanie programów telewizji publicznej przez "Polsat", z zastrzeżeniem, iż szczegółowe warunki udzielania i cofnięcia zgody określi odrębna umowa. Umowa taka nie została nigdy podpisana, albowiem Telewizja Polska "Polsat" nigdy nie zwrócił się do TVP S.A. w celu omówienia jej warunków. Tak więc uchwała Zarządu TVP S.A. udzielająca niejako promesy na rozprowadzanie programów telewizji publicznej nie może być traktowana, jako samoistna i wystarczająca podstawa do takiej działalności i bez stosownej umowy winna pozostać nieskonsumowana. Zdaniem Przewodniczącego KRRiT wydana w tej sprawie decyzja nie rozstrzyga sprawy z zakresu prawa cywilnego. W przesłanym przez telewizję publiczną piśmie, nadawca stwierdził, że nie wyraził zgody na rozprowadzanie programów przez koncesjonariusza. Oświadczenie to było ważnym elementem przy podejmowaniu decyzji, ponieważ cały wkład programowy w przypadku rozprowadzania pochodzi od nadawcy, w związku z czym jego stanowisko musi stanowić podstawową przesłankę w tym zakresie. Pomijanie bowiem stanowiska nadawców prowadziłoby do anarchizacji stosunków administracyjnych w zakresie rozprowadzania. Decyzja natomiast w tym zakresie dotyczy interesu prawnego nadawcy /w tym przypadku telewizji publicznej/. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Telewizja "Polsat" S. A. w W. domagała się stwierdzenia nieważności powyższych decyzji z przyczyn określonych w art. 156 par. 1 pkt 2 i 3 Kpa. Zdaniem strony skarżącej decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa oraz dotyczą sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją. Zaskarżone decyzje rozstrzygają stosunki cywilnoprawne pomiędzy TVP a stroną skarżącą, przy braku podstawy prawnej pozwalającej zmienić decyzje z dnia 22 grudnia 1998 r. Swoje prawo do rozprowadzania programów TVP strona skarżąca wywodzi z ostatecznej decyzji z dnia 22 grudnia 1998 r., mocą której "Polsat" uzyskał to prawo bezwarunkowo, na okres ważności koncesji, tj. do 5 października 2003 r. TVP musi liczyć się z faktem, że skoro udzieliła zgody na potrzeby postępowania administracyjnego, to nie może nią dowolnie manipulować, gdyż prowadziłoby to do anarchizacji stosunków administracyjnych i niestabilności ostatecznych decyzji administracyjnych. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34 ze zm./ pozwala Przewodniczącemu KRRiT na wydanie decyzji nakazującej nadawcy zaniechać działań w zakresie tworzenia i rozpowszechniania programów, jeżeli naruszają one przepisy koncesji. W przedmiotowej sprawie decyzja w tym zakresie została wydana po uprzednim wezwaniu nadawcy - na podstawie art. 10 ust. 3 omawianej ustawy - do zaniechania naruszeń /decyzja Przewodniczącego KRRiT z dnia 13 marca 2000 r./. Organ koncesyjny, zarzucając koncesjonariuszowi naruszenie warunków koncesji oparł się na wyjaśnieniach Prezesa Zarządu Spółki Telewizji Polskiej SA. zawartych w piśmie z dnia 9 marca 2000 r., w którym stwierdzono, że spółka PTS "Polsat" S.A. rozprowadza programy Telewizji Publicznej bez posiadania aktualnej zgody tego nadawcy. W świetle decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie zmiany koncesji nr 1 z dnia 5 października 1993 r., zezwolenie na bezprzewodowe rozprowadzanie przez koncesjonariusza wymienionych w tej decyzji programów telewizyjnych było wynikiem wyrażenia w dniu 11 grudnia 1998 r. przez Telewizję Polską S.A. "zgody na rozprowadzanie jej programów w systemie bezprzewodowym przez Telewizję "Polsat" S.A., przy czym szczegółowe warunki udzielenia tej zgody miała określić odrębna umowa. W piśmie zaś z dnia 9 marca 2000 r. Prezes Zarządu Spółki TP S.A. jednoznacznie stwierdził, że umowa taka nigdy nie została podpisana. W świetle tego ostatniego pisma Przewodniczący KRRiT mógł ocenić, że strona skarżąca nie posiada obecnie zgody Telewizji Polskiej S.A. na rozprowadzanie jej programów telewizyjnych, stanowiącej warunek udzielonej jej koncesji. Wbrew zarzutom skargi organ administracji publicznej nie przekracza granic sprawy administracyjnej, jeżeli w postępowaniu administracyjnym bada fakt istnienia umowy cywilnoprawnej, stanowiącej przesłankę rozstrzygnięcia administracyjnego. Umowy, w których nadawca - Telewizja Polska SA. - wyraziła zgodę na nadawanie jej programów przez stronę skarżącą stanowią bowiem jedynie materiał dowodowy, a nie przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej dotyczącej nakazania koncesjonariuszowi zaniechania naruszania warunków koncesji. Strona skarżąca nie przedstawiła zaś żadnych dowodów pozwalających na uznanie, iż wbrew treści pisma Prezesa Zarządu Spółki Telewizji Polskiej S.A. z dnia 9 marca 2000 r. - posiada obecnie zgodę nadawcy na rozprowadzanie jego programów, bądź też aby wystąpiła do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie sporu dotyczącego istnienia umowy na rozprowadzanie spornych programów. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.