II SA/Gd 1657/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Kazimierza M. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 12 lipca 1999 r. (...) w przedmiocie nakazania Janowi G. przedłożenia inwentaryzacji budynku garażowego wraz z opinią techniczną elementów konstrukcyjnych - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją K.-P. Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia 25 maja 1999 r., (...) nakazującej Janowi G. przedłożenie inwentaryzacji budynku garażowego wraz z opinią techniczną elementów konstrukcyjnych na terenie nieruchomości przy ul. N. 22 w R., zlokalizowanego na granicy z Kazimierzem M. Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. W uzasadnieniu wskazano, iż w związku z faktem, że przedmiotowa rozbudowa garażu została wykonana w latach 1992 - 93 i nie zachodzą okoliczności stosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. a mają zastosowanie przepisy art. 40 i art. 56 Prawa budowlanego z 1974 r., które nakazują inwestorowi przedłożenie w określonym terminie inwentaryzacji i opinii technicznej oraz wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie rozbudowanego garażu, co w konsekwencji prowadzi do zalegalizowania samowoli budowlanej, organ I instancji był władny do nałożenia takiego obowiązku na inwestora Jana G. Decyzję tę zaskarżył Kazimierz M. sąsiad Jana G. Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzuca manipulowanie nazewnictwem. Zdaniem skarżącego dla potrzeb sprawy organ używa pojęcia obiekt gospodarczy, innym razem budynek garażowy. Zdaniem skarżącego, nie jest istotne, kiedy budowę rozpoczęto a kiedy ja ukończono, a z akt sprawy wynika, iż część budowy jak schody zewnętrzne, balustradę i ścianę rozgraniczającą Jan G. wykonał po 1 stycznia 1995 r., a zatem mają do obiektu samowolnie wybudowanego zastosowanie przepisy art. 48 prawa budowlanego z 1994 r. Kazimierz M. wskazuje na stronniczość w załatwianiu sprawy i podejrzewa, iż jest to wynikiem pokrewieństwa lub powinowactwa Jana G. z decydującym o sprawie urzędnikiem. Na koniec wskazuje na konsekwencje utrzymania obiektu samowolnie wybudowanego a zwłaszcza wykorzystywanie go jako garażu. Powstała cyrkulacja powietrza powoduje gromadzenie się spalin bezpośrednio pod oknami skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nie wdając się w ocenę zasadności i legalności zaskarżonej decyzji a także decyzji organu I instancji stwierdzić należy, iż orzeczenie wydane w trybie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229/ w związku z par. 59 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego /Dz.U. nr 8 poz. 48/ ma charakter dowodowy, a więc nie jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy. Orzeczenie takie winno mieć formę postanowienia, na które służy zażalenie. Z treści par. 59 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego - publikacja jak wyżej wynika, że w przypadkach określonych w art. 42 /prawa budowlanego z 1974 r./ inwestor występując o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego dołącza do wniosku dokumenty budowy wymagane przez właściwy organ. Oznacza to, iż w przypadku wniosku nie odpowiadającego wymogom par. 59 ust. 1 właściwy organ wzywa do jego uzupełnienia, a w miarę potrzeby nakłada obowiązek przeprowadzenia określonych badań i sprawdzeń. W niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba przebudowy obiektu, a w każdym razie na taką potrzebę organy obu instancji nie wskazały. Podobnie kwestię tę reguluje art. 81c ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - publikacja jak wyżej. Postanowienie wydane w trybie art. 81c dotyczy tylko tej osoby, która może być uznana za uczestnika procesu budowlanego, a więc inwestora, właściciela lub zarządcy budowlanego. Postępowanie takie nie toczy się z udziałem innych osób /patrz wyrok NSA II SA/Gd 1823/98/. Ponieważ decyzja K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie została zaskarżona przez osoby uprawnione, a Sąd nie miał możliwości działania z urzędu stwierdziwszy, iż skarga została wniesiona przez osoby nieuprawnione na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA skargę oddalił.