II SA/Łd 1462/98

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wiesławy R. na decyzję Wojewody W. z dnia 8 czerwca 1998 r. (...) w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 czerwca 1998 r. (...) Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Cz. (...) z dnia 24 kwietnia 1998 r. orzekającą o wymeldowaniu Wiesławy R. z pobytu stałego z nieruchomości (...) w S. gmina Cz. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/. Wniosek o wymeldowanie Wiesławy R. z pobytu stałego w miejscowości S. (...) gmina Cz. złożyła w dniu 6 kwietnia 1998 r. Krystyna M., właścicielka nieruchomości. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wójt Gminy Cz. w dniu 24 kwietnia 1998 r. wydał decyzję orzekającą o wymeldowaniu Wiesławy R. z pobytu stałego z miejscowości S. (...) gmina Cz. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/. W odwołaniu od tej decyzji Wiesława R. zarzucała, że ustalenie, iż opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego jest sprzeczne ze stanem faktycznym, gdyż nadal zamieszkuje ona w S., gdzie znajdują się jej rzeczy. Niekiedy jedynie przebywa u rodziców, a ponadto kilkakrotnie przebywała w szpitalu oraz za granicą w sprawie syna. Po rozpatrzeniu tego odwołania organ II instancji w dniu 8 czerwca 1998 r. wydał decyzję będącą przedmiotem zaskarżenia. W jej uzasadnieniu podał, że spełnione zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 wskazanej ustawy, który stanowi, że organ administracji państwowej wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu /art. 9 ust. 2 ustawy/ i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że nieruchomość położona w S. (...), gmina Cz. stanowi własność Krystyny M., a Wiesława R. nie była współwłaścicielką tej nieruchomości, a więc nie posiadała do niej samoistnych uprawnień. Powyższe zostało ustalone w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 13 stycznia 1998 r. (...). Ponadto zeznania świadków przesłuchanych w postępowaniu, jak i zeznania skarżącej dawały podstawy do ustalenia, że Wiesława R. nie zamieszkuje w spornej nieruchomości od czerwca 1997 r. Organ odwoławczy wskazał także, że postanowienie Sądu Rejonowego przysądzające nieruchomość położoną w S., gmina Cz. /KW NR 6179/ na własność nabywcy - Krystyny M. stało się prawomocne 5 lutego 1998 r. W tym stanie rzeczy, skoro Wiesława R. nie posiada uprawnień do nieruchomości położonej w S. (...) i w niej nie zamieszkuje, wymeldowanie jej było zgodne z przepisami art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wiesława R. wnosiła o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Podała, że przedmiotową nieruchomość jej mąż Janusz R. otrzymał aktem notarialnym od swoich rodziców 8 października 1985 r. W latach 1987-88 z majątku wspólnego małżonków dobudowane zostały trzy pomieszczenia mieszkalne, co nie znalazło jednak odzwierciedlenia w Księdze Wieczystej prowadzonej dla nieruchomości. Wyjaśniła, że jej mąż w celu uniknięcia odpowiedzialności karno-skarbowej wyjechał w lipcu 1994 r. do Hiszpanii i tam przebywa z synami. W ocenie skarżącej posiada ona prawa do pomieszczeń dobudowanych w czasie małżeństwa do istniejącego wcześniej budynku i dlatego zgłosiła swoje roszczenia komornikowi. W jej ocenie licytacja nieruchomości przeprowadzona została niezgodnie z przepisami, sprzedano zabudowania, które nie były zapisane w Księdze Wieczystej KW nr 6179, a ponadto nie wydano żadnego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych przez nią roszczeń. Wskazała, że złożyła zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego o odrzuceniu jej zażalenia jako wniesionego przez osobę nieuprawnioną, ale nie otrzymała żadnego rozstrzygnięcia. Wyjaśniła także, że we wrześniu 1997 r. musiała wyjechać nagle do syna, który ciężko zachorował i jej pobyt tam trwał do listopada. W okresie od 9 stycznia 1998 r. do 1 lutego 1998 r. przebywała na leczeniu w Szpitalu Uzdrowiskowym. Twierdziła też, że nadal zamieszkuje w S. (...) w dobudowanej części i tam znajdują się jej meble, urządzenia AGD i odzież. Fakt, że niekiedy przebywa u rodziców lub rodzeństwa nie oznacza, że nie zamieszkuje w S. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Wiesława R. popierała wniesioną skargę i wyjaśniła, że obecnie nie zamieszkuje już w spornym lokalu, gdyż około 2 lata temu Kazimierz D., który użytkuje nieruchomość i budynki, włamał się do lokalu, który zajmowała, wyniósł jej meble i rzeczy do stodoły i do starego budynku i zajął te pomieszczenia. Nie występowała do sądu powszechnego z pozwem o przywrócenie posiadania, a sprawa tocząca się w prokuraturze została umorzona, wobec tego, że nie przysługuje jej prawo własności do nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wnosił o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że zeznania świadków, którzy zeznali, że Wiesława R. nie mieszka w spornej posesji od czerwca 1997 r. nie są sprzeczne z zeznaniami samej skarżącej, która zarówno przed organem I jak i II instancji oświadczała, że faktycznie przebywa u swoich rodziców w L., ale od czasu do czasu przyjeżdża do S. Jest w tym lokalu 3 razy w tygodniu, a opiekuje się rodzicami w L. Ona także wymaga opieki i nie może mieszkać sama. Organ powołał się także na art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem, z zamiarem stałego tam przebywania oraz orzecznictwo sądu administracyjnego, które przyjmuje, że miejscem pobytu stałego określonej osoby jest miejscowość /lokal/, w którym znajduje się centrum życiowe osoby związane najczęściej z pracą i rodziną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 2001 nr 87 poz. 960/ w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma pierwsza część cytowanego przepisu, z której można wywieść, że do wymeldowania w trybie administracyjnym, zgodnie z ustawą, niezbędne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: - utrata prawa do przebywania w lokalu, - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego, - faktyczne opuszczenie lokalu /pat. wyrok NSA z dnia 11 października 2000 r. V SA 522/00 - Palestra 2001 nr 1-2 poz. 230/. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało spełnienie wszystkich przesłanek wskazanego wyżej przepisu. Niewątpliwie uprawnienie skarżącej do przebywania na terenie zabudowanej nieruchomości (...) w S. było związane z faktem pozostawania w związku małżeńskim z właścicielem nieruchomości. Z datą uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 13 stycznia 1998 r. (...) przysądzającego własność nieruchomości nabywcy - Krystynie M., skarżąca utraciła tytuł prawny do zamieszkiwania w znajdującym się tam lokalu. Zarzuty skarżącej dotyczące wadliwości przeprowadzonej licytacji, czy też nie rozpoznania przez Sąd powszechny jej zażalenia, nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż organ administracyjny w chwili wydawania decyzji o jej wymeldowaniu, dysponował orzeczeniem Sądu ze stwierdzeniem jego prawomocności i był tym orzeczeniem związany. Wbrew zarzutom skarżącej organ administracyjny należycie, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa, wyjaśnił także czy i od kiedy nie przebywała ona w przedmiotowym lokalu. Dokonana ocena zebranego w sprawie materiału, w szczególności ocena zeznań świadków Jerzego K., Kazimierza D. i zeznań skarżącej jest logiczna, nie nosi cech dowolności, jest przekonująca i odpowiada wymogom art. 107 par. 3 Kpa. Okoliczność podnoszona w kolejnych odwołaniach, że na terenie nieruchomości skarżąca pozostawiła swoje meble i inne rzeczy nie stanowiła wystarczającej podstawy do przyjęcia, że w tym miejscu /lokalu/ skarżąca przebywała. Posiadanie w danym lokalu mebli, sprzętu RTV i innych rzeczy osobistych jest tylko jednym z przejawów przebywania w danym miejscu z zamiarem stałego pobytu i nie można mu przypisywać decydującego znaczenia przy dokonywaniu oceny czy jest to pobyt stały, w rozumieniu art. 6 ust. 1wyżej wskazanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W rozpoznawanej sprawie przyjęcie przez organy administracyjne, że S. przestał stanowić centrum życiowe skarżącej, tj., że opuściła ona dotychczasowe miejsce stałego pobytu, znajduje w ocenie Sądu, dostateczne uzasadnienie w zebranym materiale. W tych okolicznościach należało uznać, że wystąpiły przesłanki z art. 15 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy uzasadniające wydanie decyzji o treści przytoczonej na wstępie uzasadnienia. Skoro zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.