II SA/Gd 2119/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Edmunda i Haliny K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 27 września 1999 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z dnia 23 sierpnia 1999 r. (...) nakazującą Halinie i Edwardowi K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-mieszkalnego na działce 249/1 w K. oraz usunięcie z terenu ww. działki samowolnie ustawionego autobusu adaptowanego dla celów obsługi gastronomicznej klientów i samowolnie ustawionej blaszanej budy samochodowej adaptowanej na grillowanie potraw. Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 oraz art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, a także art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w czasie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 17 sierpnia 1999 r. w obecności skarżących na działce nr 249/1 w K., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. stwierdził, iż skarżący usytuowali samowolnie: - barak z przerobionej "budy" samochodowej, w którym umieszczono palenisko węglowe i ladę w celu przygotowywania posiłków i ich sprzedaży, - autobus, unieruchomiony przez podstawki drewniane, w którym urządzono pomieszczenie do przygotowywania posiłków oraz salę konsumpcyjną na 14 osób, - barak utworzony z autobusu obłożonego materiałami budowlanymi z przykryciem z papy asfaltowej ułożonej na drewnianej konstrukcji, wykorzystywany jako pomieszczenie mieszkalne. Obiekty, które niegdyś stanowiły części samochodowe lub pełniły funkcję autobusu poprzez ich unieruchomienie i wykorzystanie w celach mieszkalnych i gastronomicznych, zmieniły swoją funkcję i nabrały cech tymczasowych obiektów budowlanych. Ponieważ wybudowane zostały bez pozwolenia na budowę lub zgłoszone jako posadowione w warunkach samowoli budowlanej, podlegają zdaniem organu II instancji przymusowej rozbiórce orzekanej w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Decyzję tę zaskarżyli Halina i Edward K. Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzucili, iż wobec zamiaru wybudowania się na przedmiotowej działce zaczęli nabywanie materiałów budowlanych, które składowali na działce nr 249/1 w K. Ponieważ składowane materiały wymagały nadzoru przed kradzieżą i wandalizmem, przebudowali autobus, który posadowili na działce w celach mieszkalnych. Pozostałe obiekty posadowili prowadząc działalność gospodarczo-gastronomiczną i w ten sposób uzyskiwali środki finansowe na budowę. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 /wymóg zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę/. Przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wyżej cytowanego do budowli zalicza urządzenie techniczne wolnostojące. Stosownie do art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki w tym barakowozy /także autobusy i "budy" samochodowe są tymczasowym obiektem budowlanym/. Protokół oględzin robót budowlanych z dnia 17 sierpnia 1999 r. szczegółowo opisuje stan zabudowy działki nr 249/1 w K. Na protokole tym znajduje się odręczny zapis skarżącego Edwarda K., który przyznał istnienie tych obiektów, jak również potwierdził ich charakter, utrzymywał jednak, że na działce nie ma żadnych murowanych obiektów. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący również potwierdził posadowienie przedmiotowych obiektów na działce nr 249/1 w K. uważanych jednak, iż z uwagi na to, że nie są to obiekty murowane /zbudowane bez zaprawy murarskiej/ i możliwe w każdym czasie do przeniesienia w inne miejsce bez uszkodzenia działki, nie widział potrzeby ubiegania się ani o pozwolenie na budowę ani wyczerpania trybu przewidzianego w art. 30 prawa budowlanego. Tym samym obiektem budowlanym jak to wyżej wskazano stosownie do art. 3 pkt 5 prawa budowlanego jest nie tylko obiekt wybudowany z użyciem zaprawy murarskiej, ale także kiosk ruchu, pawilon sprzedaży ulicznej wykonywane z różnych materiałów pokrycia namiotu i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozowe obiekty kontenerowe itp. Oznacza to, iż tym samym obiektem budowlanym w ocenie prawa budowlanego były posadowione bez wymaganego pozwolenia konstrukcje przeznaczone do prowadzenia gastronomii i zamieszkiwania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż organy obu instancji zasadnie zastosowały art. 48 prawa budowlanego i na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oddalił skargę.