SA/Sz 1622/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Andrzeja R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia 6 czerwca 2000 r. (...) w przedmiocie ewidencji działalności gospodarczej - oddala skargę. Prezydent Miasta Sz. decyzją z dnia 11 maja 2000 r. na podstawie art. 102 i art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm./ oraz art. 10 pkt 4 i art. 17 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./ odmówił wpisania działalności gospodarczej w części dotyczącej szkolenia kandydatów na kierowców zgłoszonej 28 kwietnia 2000 r. do ewidencji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie art. 102 ustawy prawo o ruchu drogowym szkolenie osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym lub tramwajem jest prowadzone w jednostce albo szkole posiadającej zezwolenie wydane przez starostę. Przepis art. 103 ust. 1 pkt 2 tej ustawy rozstrzyga jednoznacznie, że instruktora z przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na szkoleniu osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi może łączyć tylko umowa o pracę. Nie może to być inna umowa cywilnoprawna, a jeśli instruktor chciałby wykonywać szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wtedy w świetle przepisów tej ustawy występowałby jako samodzielny przedsiębiorca i musiałby uprzednio uzyskać stosowne zezwolenie. Na podstawie przepisów ustawy o działalności gospodarczej /art. 10 pkt 4/ zgłoszeniu do ewidencji nie podlega podjęcie działalności gospodarczej, która na podstawie odrębnych przepisów wymaga uzyskania zezwolenia. W związku z powyższym na podstawie art. 17 pkt 1 i pkt 3 ustawy o działalności gospodarczej odmówiono dokonania wpisu. W odwołaniu od tej decyzji Andrzej R. podniósł, że posiada uprawnienia instruktora. Swoje usługi będzie świadczyć poprzez szkołę, która posiada zezwolenie, zaś ze szkołą łączy go umowa zlecenia. Odwołujący nie zgodził się z interpretacją organu I instancji pojęcia słowa zatrudnienie. Jego zdaniem formy zatrudnienia mogą być różne: może to być zarówno umowa o pracę jak i umowa o dzieło czy zlecenia. Prowadzenie szkolenia w zakresie nauki jazdy nie wymaga zezwolenia tylko wpisu do ewidencji instruktorów. W związku z powyższym przepis art. 10 pkt 4 ustawy o działalności gospodarczej nie może mieć zastosowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. decyzją z dnia 6 czerwca 2000 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją stwierdzając, że organ I instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 10 pkt 4 i 17 pkt 1 ustawy o działalności gospodarczej odmówił dokonania części wpisu działalności. Zgodnie z art. 10 pkt 4 tej ustawy, zgłoszeniu do ewidencji nie podlega podjęcie działalności gospodarczej, która na podstawie odrębnych ustaw wymaga uzyskania zezwolenia, zaś w oparciu o art. 17 pkt 1 tej ustawy, organ ewidencyjny wydaje decyzje o odmowie wpisu do ewidencji, gdy zgłoszenie dotyczy działalności, do której nie stosuje się przepisów ustawy. Zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym "szkolenie osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym lub tramwajem jest prowadzone w jednostce albo szkole posiadającej zezwolenie wydane przez starostę" /art. 102/. Natomiast w myśl art. 103 tej ustawy starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie szkolenia, jeżeli jednostka lub szkoła: 1. posiada wymagane warunki lokalowe, wyposażenie dydaktyczne, plac do wykonywania manewrów oraz co najmniej jeden pojazd przystosowany do nauki jazdy, 2. zatrudnia co najmniej jednego instruktora. Wprawdzie ust. 2 przytoczonego przepisu prawa umożliwia prowadzenie szkolenia przez jednostkę szkolącą, która jest jednocześnie osobą fizyczną z uprawnieniami instruktora, ale Andrzej R. nie spełnia warunków z art. 103 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym. Za niesłuszne uznano wywody odwołującego się, że formą zatrudnienia może być również umowa o dzieło czy też umowa zlecenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej R. zarzucił, że rozstrzygnięcie Kolegium oparło się o wadliwą interpretację zatrudnienia. Podniósł, że w art. 103 ustawy prawo o ruchu drogowym wyraźnie chodzi o to, aby szkoła dysponowała wykwalifikowaną kadrą niezależnie od tego jaki stosunek prawny łączy instruktora ze szkołą. Z przepisu tego nie wynika, by instruktor nie mógł świadczyć usług na podstawie zlecenia. Zdaniem skarżącego ustawodawca nie wprowadził żadnego ograniczenia, aby instruktorzy nie mogli prowadzić działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdził, że organ ewidencyjny dokonał w dniu 6 września 2000 r. wpisu zgłoszonej przez Andrzeja R. działalności gospodarczej: "świadczenie usług nauki jazdy na podstawie uprawnień instruktora nauki jazdy na rzecz jednostki szkolącej posiadającej wymagane prawem zezwolenie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Andrzej R. w dniu 27 kwietnia 2000 r. dokonał zgłoszenia rozpoczęcia działalności gospodarczej "szkolenie kandydatów na kierowców - osobiście". Stosownie do art. 15 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./ organ ewidencyjny dokonuje wpisu do działalności gospodarczej stosownie do zgłoszenia. Oznacza to, że organ ten związany jest treścią zgłoszenia, które stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 2 powinno zawierać określenie przedmiotu działalności gospodarczej. Stosownie do art. 17 pkt 1 ustawy o działalności gospodarczej organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu do ewidencji, gdy zgłoszenie dotyczy działalności gospodarczej, do której nie stosuje się przepisów ustawy. Artykuł 17 wskazuje na sytuacje, gdy organ administracji właściwy w sprawach ewidencji działalności gospodarczej odmawia wpisu do ewidencji; odmowa ma w tym przypadku charakter obligatoryjny. Oznacza to, że jeżeli istnieje któraś z wymienionych w punktach 1-5 sytuacji, organ ma obowiązek odmówić wpisu. Nie jest to kwestia uznania, lecz normatywnie wyrażony nakaz. Rozwiązanie przyjęte w art. 17 jest konsekwencją i następstwem rozwiązania przyjętego w art. 10, w którym określone zostały te rodzaje działalności, których podjęcie nie wymaga zgłoszenia do ewidencji. Stosownie do art. 10 pkt 4 zgłoszeniu do ewidencji nie podlega podjęcie działalności gospodarczej, która na podstawie odrębnych ustaw wymaga uzyskania zezwolenia. Zagadnienie administracyjnoprawnej reglamentacji w zakresie podejmowania działalności gospodarczej regulowane jest bowiem nie tylko w ustawie o działalności gospodarczej, ale i także w szeregu innych ustaw. Podjęcie działalności gospodarczej polegającej na szkoleniu osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdem uregulowane jest w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 1997 nr 98 poz. 602 ze zm./. Szkolenie to może być prowadzone wyłącznie w jednostce lub szkole posiadającej zezwolenie wydane przez starostę /art. 102/. Skoro działalność gospodarcza zgłoszona przez skarżącego wymaga zezwolenia na podstawie odrębnej ustawy, to zasadnie odmówiono jej wpisu do ewidencji zgodnie z art. 17 pkt 1 w zw. z art. 10 pkt 4 ustawy o działalności gospodarczej. Z tych względów nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zarzuty podniesione w odwołaniu jak i w skardze dotyczące form umowy cywilnoprawnej łączącej instruktora z jednostką lub szkołą prowadzącą szkolenie osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym lub tramwajem posiadającą zezwolenie. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.