II SA/Lu 1376/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Elżbiety i Janusza K. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 15 września 2000 r., (...) w przedmiocie wznowienia robót budowlanych - oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia 31 lipca 2000 r. (...) wydaną na podstawie art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ po rozpatrzeniu wniosku Romualda W., udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego usytuowanego w P. przy ul. S. 4 /działka ewid. 842/2/. Organ ustalił na podstawie oględzin z dnia 11 kwietnia 2000 r., iż budowa rozpoczęta została w latach 60. Jest to obiekt o wymiarach 3.40 x 4.55 m, usytuowany w odległości 10.60 m od krawędzi jezdni. Swym wyglądem szpeci otoczenie oraz stwarza niebezpieczeństwo dla użytkowników oraz osób trzecich. Po wstrzymaniu robót nakazano wykonanie dokumentacji technicznej w celu doprowadzenia rozpoczętej budowy do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie. Od decyzji odwołali się Elżbieta i Janusz K., żądając jej uchylenia z powodu naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z powodu niespełnienia warunku dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy decyzją z dnia 15 września 2000 r., (...) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, stwierdzając, iż przedłożony projekt spełnia wymogi i uzasadnia wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na wznowienie robót. Wyjaśnia bowiem jakie roboty zostały wykonane, a jakie należy wykonać do zakończenia inwestycji. Na gruncie art. 51 ust. 1 pkt 2 następstwem takiego stanu rzeczy może być wydanie przedmiotowego pozwolenia. Art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy nie dotyczy tej sytuacji lecz uzyskiwania pozwolenia na budowę. Elżbieta i Janusz K. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnoszą o uchylenie decyzji jako niezgodnej z prawem oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazują, iż w decyzji organu pierwszej instancji nie ma mowy o tym, że grunt, na którym ma być wznowiona budowa jest współwłasnością różnych osób, których zgody ani na rozpoczęcie ani na wznowienie robót budowlanych inwestor nie uzyskał. Nie może być zatem mowy o doprowadzeniu robót do stanu zgodnego z prawem, skoro warunkiem prawnym jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie posiada pozwolenia na budowę /co było powodem wstrzymania robót/, a gdyby zostało ono wydane w latach sześćdziesiątych, to, jako że budowa została przerwana, w myśl art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane należało uzyskać nowe pozwolenie. Organ w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia i podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ decyzje wydawane kolejno w niniejszej sprawie spełniają wymogi formalne przewidziane przez przepisy art. 50 ust. 1 oraz art. 31 ust. 1 ustawy. Organ nadzoru budowlanego prawidłowo wstrzymał roboty budowlane na podstawie art. 50 ust. 1. Wobec faktu rozpoczęcia budowy "przed wielu laty", co zostało ustalone na podstawie oględzin przeprowadzonych przy udziale stron postępowania, wstrzymanie robót budowlanych miało na celu umożliwienie inwestorowi zlikwidowanie grożącego niebezpieczeństwa i szpecenia otoczenia wynikającego z faktu istnienia niedokończonej budowy. Organ prawidłowo wydał też decyzję nakładającą obowiązek przedłożenia dokumentacji inwentaryzacyjnej i technicznej, mającej na celu doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem /art. 51 ust. 1 pkt 2/. Wobec wykonania przez inwestora nałożonego obowiązku, organ wydał następnie, na podstawie art. 51 ust. 1a ustawy decyzję o wznowieniu robót budowlanych. Decyzja o wznowieniu robót budowlanych jest więc zdeterminowana treścią wcześniejszego postanowienia o wstrzymaniu robót i decyzji nakładającej obowiązek. Organ nie mógł na gruncie art. 51 ust. 1a ustawy Prawo budowlane podjąć decyzji o innej treści niż udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bowiem przepis ten brzmi: "Po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych". Skarżący podnoszą także, iż przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się na gruncie będącym współwłasnością kilku osób a inwestor nie uzyskał zgody współwłaścicieli na rozpoczęcie czy też wznowienie robót budowlanych. Powołują się także na art. 32 ust. 4 ustawy, według którego osoba starająca się o pozwolenie na budowę zobowiązana jest wykazać swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ prawidłowo przyjął, iż prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest istotne przy uzyskaniu pozwolenia na budowę na gruncie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy. Nie jest to natomiast warunek niezbędny do uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych na gruncie art. 51 ust. 1a, bowiem przepis ten uzależnia wydanie decyzji o wznowieniu jedynie od wykonania określonych czynności, wyznaczonych na podstawie ust. 1 pkt 2 tego przepisu. Kwestionowanie prawa inwestora do nieruchomości w postępowaniu przed sądem powszechnym nie stanowi przyczyny uniemożliwiającej wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji o wznowieniu robót budowlanych. W świetle powyższego, Sąd korzystając z przyznanej kompetencji do kontroli zgodności decyzji administracyjnej z prawem /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/, nie znajduje podstaw do uchylenia decyzji na gruncie obowiązujących przepisów prawnych. W konsekwencji, opierając się na treści art. 27 ust. 1 tej ustawy, orzeka jak w sentencji.