II SA/Łd 1832/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Jacka R. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 3 sierpnia 1998 r. (...) w przedmiocie wyrażenia zgody na użytkowanie samowolnie wybudowanych pomieszczeń - oddala skargę. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia 18 czerwca 1998 r. na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ wyraził zgodę na użytkowanie przez Józefa Ch. samowolnie wybudowanych pomieszczeń: aneksu kuchennego oraz powiększonego wiatrołapu znajdujących się na parterze budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej w Ł. przy ul. K. 90. Decyzję uzasadnił tym, iż inwestor przedłożył w Referacie niezbędne dokumenty dotyczące samowolnie wybudowanych pomieszczeń i według oświadczenia inwestora oraz złożonych dokumentów budowa została zakończona w 1982 r. Z inwentaryzacji powykonawczej obiektu, jak również z orzeczenia technicznego wynikało, że obiekt zrealizowano zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i nadaje się on do użytkowania. Ponadto w aktach znajduje się pozytywna opinia urbanistyczna z okresu popełnienia samowoli budowlanej jak również akceptacja Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków. Od powyższej decyzji złożył odwołanie Jacek R. wnosząc o jej uchylenie z uwagi na to, iż zarówno skarżący jak i poprzedni właściciel nigdy nie wyrażali zgody na realizację przybudówki. Ponadto dodał, że w Sądzie Rejonowym w Ł. (...) toczy się sprawa pomiędzy nim a inwestorem o samowolnie postawioną przybudówkę. Wojewoda Ł. decyzją z dnia 3 sierpnia 1998 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję argumentując tym, iż realizacja samowolnie wykonanej przybudówki znajdującej się na terenie nieruchomości położonej w Ł., przy ul. K. 90 - jak wynika z załączonych dokumentów i oświadczenia właściciela Józefa Ch., została zakończona w roku 1982. Z będącej w aktach sprawy inwentaryzacji budowlanej oraz z załączonego do niej orzeczenia technicznego wynika również, że budynek przybudówki jest w stanie technicznym bardzo dobrym, a jego elementy i konstrukcja zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami i zasadami sztuki budowlanej, w sposób gwarantujący pełne bezpieczeństwo w trakcie użytkowania obiektu. Ponadto, biorąc pod uwagę pozytywną opinię urbanistyczną z okresu popełnienia samowoli budowlanej, a także akceptację Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków, postępowanie organu I instancji zostało uznane za prawidłowe i zgodne z dyspozycją art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ będącego w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Na powyższą decyzję złożył skargę Jacek R. wnosząc o jej uchylenie z uwagi na to, iż zrealizowana przybudówka narusza przepisy o warunkach technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 1995 r., gdyż przybudówka pobudowana samowolnie przesłania skarżącemu dopływ światła naturalnego przez znaczną część dnia zarówno w okresie jesienno-zimowym jak i letnim, co stało się powodem wytoczenia powództwa przed Sądem Rejonowym w Ł. opartego o art. 144 Kc. Wojewoda Ł. wniósł o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę bada ją wyłącznie pod względem zgodności z obowiązującym prawem. Jak wynika z poczynionych ustaleń jest okolicznością bezsporną, iż inwestor Józef Ch. samowolnie wykonał przybudówkę znajdującą się na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. K. 90. Budowa została zakończona w 1982 r., a zatem na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przy rozpoznawaniu sprawy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./. Organ stwierdzając, iż wybudowany obiekt nie kwalifikuje się do rozbiórki w świetle art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. usankcjonował samowolę budowlaną zgodnie z dyspozycją art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. po złożeniu przez inwestora inwentaryzacji budowlanej oraz załączonego do niej orzeczenia technicznego, z którego wynika, iż obiekt znajduje się w stanie technicznym bardzo dobrym, a jego elementy i konstrukcja zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami i zasadami sztuki budowlanej w sposób gwarantujący pełne bezpieczeństwo w trakcie użytkowania obiektu. Ponadto obiekt posiada pozytywną opinię urbanistyczną z okresie popełnienia samowoli budowlanej, a także akceptację Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków. Wytoczenie powództwa przez skarżącego przed sądem powszechnym z art. 144 Kc nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej. Skarżący bowiem przed sądem powszechnym realizuje swoje prawa wywodzące się z przepisów kodeksu cywilnego. Nadmienić również należy, że zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 1995 r. nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż w tym zakresie obowiązywały inne warunki techniczne wydane w oparciu o ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa.