II SA/Po 2440/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ireneusza H. na decyzję Wojewody W. z dnia 18 sierpnia 2000 r. (...) w przedmiocie: odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z 15.6.2000 r. (...) odmawiającą "uchylenia wydanego pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na nieruchomości Andrzeja H. położonej w K. na działce o numerze geodezyjnym 834/6". Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że postanowieniem z 27.04.2000 r. (...) wydanym na wniosek Ireneusza H. organ ten wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 15.03.2000 r. (...). W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że inwestor Andrzej H. legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Przedstawił on bowiem odpis księgi wieczystej Kw 22711 sporządzonej 23 maja 2000 r. z którego wynika, że jest właścicielem gruntu objętego planowaną inwestycją. Występujący z wnioskiem o wznowienie postępowania Ireneusz H. nie przedstawił zaś zdaniem organu I instancji żadnych dowodów pozwalających na zakwestionowanie wyłącznego prawa inwestora do dysponowania przedmiotową nieruchomością. W świetle powyższego Starosta K. uznał, że nie wystąpiły przesłanki z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa prowadzące do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i na podstawie art. 151 par. 1 pkt 1 Kpa wydał przytoczoną wyżej decyzję. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Ireneusz H. Wnosząc o jej uchylenie podniósł, że posadowienie budynku gospodarczego na gruncie stanowiącym przedmiot sporów, spowoduje bezprzedmiotowość postępowania egzekucyjnego o rozebranie płotu i przywrócenie posiadania pasa gruntu, jak również toczącego się postępowania, którego przedmiotem jest ustalenie przebiegu granicy. Stwierdził też, że korzystny dla odwołującego się wyrok sądu powszechnego spowoduje stan w którym budynek objęty decyzją o pozwoleniu na budowę będzie posadowiony na gruncie stanowiącym własność Ireneusza H. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda W. stwierdził co następuje: W myśl art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy organu I instancji znajduje się skrócony odpis księgi wieczystej KW nr 22711 wydany Andrzejowi H. w dniu 23 maja 2000 r. wskazujący, że właścicielem działki nr 834/6, na której przewidziano przedmiotową inwestycję jest Andrzej H. Znajduje się też wyrok z dnia 5 marca 1998 r. Sądu Rejonowego w K., nakazujący Andrzejowi H. przywrócenie Ireneuszowi H. posiadanie gruntu wzdłuż jego budynku od strony północnej szerokości 5 m i długości 22 m poprzez nakazanie rozebrania postawionego częściowo płotu, oraz pozew z dnia 15.07.1998 r. skierowany do Sądu Rejonowego w K. o przeniesienie własności nieruchomości /ww. pasa gruntu/ na rzecz Ireneusza H. Inwestor więc ma dokument określający jego prawo do dysponowania nieruchomością w brzmieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, ale co do tego prawa toczy się spór przed sądem powszechnym. Przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego ustala, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Potrzebne więc jest przedstawienie dowodu, że inwestorowi przysługuje prawo własności lub inne prawo, którego treść zawiera dla inwestora uprawnienie wzniesienia obiektu budowlanego. Chodzi przy tym o stan aktualny. Organ administracji rozpoznający sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej tylko tego powodu, że wykazane przez inwestora w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością jest kwestionowane w postępowaniu przed sądem powszechnym. Posiadanie tytułu /dokumentu/ własności, wskazującego na prawo do dysponowania nieruchomością przez inwestora, jest według omawianego art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego wy starczającą przesłanką wy dania pozwolenia na budowę. Przepis ten natomiast nie uzależnia wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie od tego, czy wspomniane prawo nie było kwestionowane przez inną osobę, w tym także w postępowaniu sądowym. Takie stanowisko zajął w podobnej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny /wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1992 r., IV SA 1394/91 - ONSA 1993 Nr 4 poz. 86/. W przedmiotowej sprawie odwołujący niesłusznie podnosi zarzut z art. 347 par. 1 Kodeksu cywilnego, ponieważ aktualnie sporny grunt posiada inwestor. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że uzasadnione było wydanie przez organ I instancji decyzji o odmowie uchylenia wydanego pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. Tym samym uzasadnione jest utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji wydanej przez organ I instancji /zgodnie z art. 138 par. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego/. Ze skargą na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił Ireneusz H. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 347 par. 1 Kc oraz wyroku Sądu Rejonowego w K. nakazującego Andrzejowi H. rozebranie płotu i przywrócenie posiadania pasa gruntu. Skarżący zakwestionował trafność stanowiska, że stan posiadania nie ma znaczenia przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdził, że stanowisko to jest sprzeczne z postanowieniami art. 347 par. 1 Kc dającymi posiadaczowi prawo do wstrzymania wykonalności decyzji nakazującej przywrócenie naruszonego posiadania. Zdaniem skarżącego wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę winno nastąpić na podstawie prawa własności, którego zakres nie jest kwestionowany i nie powinno wyrządzać szkody gruntom sąsiednim jak również sankcjonować bezprawność posiadania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl definicji zawartej w art. 3 pkt 11 cyt. ustawy Prawo budowlane przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć m.in. tytuł prawny wynikający z prawa własności. Skarżący nie kwestionuje ustaleń, wynikających z zaskarżonej decyzji, że w dacie wydawania przez Starostę Powiatowego w K. decyzji nr 137 z 15.03.2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany i pozwalający Andrzejowi H. na budowę budynku gospodarczego na działce położonej w K. nr 834/6 inwestor legitymował się tytułem własności nieruchomości objętej planowaną inwestycją. Wynika stąd, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Powyższe potwierdza również odpis księgi wieczystej Kw nr 22711 Sądu Rejonowego w K. W świetle powyższego trafnie w zaskarżonej decyzji Wojewoda W. stwierdził, że inwestor spełnił wymogi przytoczonego przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2w oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Trafnie też uznał, że nie było podstaw do wydania decyzji odmownej z tego powodu, że przed sądem powszechnym toczyło się postępowanie, w którym kwestionowano prawo własności inwestora. Jak wynika z protokołu rozprawy administracyjnej pełnomocnik skarżącego twierdził tam, że przed sądem powszechnym toczyło się postępowanie o rozgraniczenie działek nr 834/6 i 834/9 i ustalenia stanu posiadania. Z przedłożonego przez tego pełnomocnika odpisu pozwu wynikało natomiast, że w istocie toczyło się postępowanie o przeniesienie własności nieruchomości tj. części działki nr 834/4. Zarówno powyższe postępowanie jak i postępowanie egzekucyjne mające na celu wykonanie wyroku Sądu Rejonowego w K. z 5 marca 1998 r. i Sądu Wojewódzkiego w K. z 10 lipca 1998 r. o przywrócenie posiadania Ireneuszowi H. gruntu nie podważają tytułu własności nieruchomości przysługującego inwestorowi. Jak wynika z odpisu księgi wieczystej KW 22711 nieruchomość nią objęta nie jest obciążona jakimikolwiek ciężarami czy ograniczeniami. W świetle powyższego należało uznać, że stanowisko iż decyzja o pozwoleniu na budowę z 5.03.2000 r. wydana została inwestorowi legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i, że postępowanie zmierzające do realizacji wyroku o przywrócenie posiadania nie stanowi przesłanki z art. 145 par. 1 Kpa a tym samym nie daje podstaw do uchylenia tej decyzji jest uzasadnione i nie narusza prawa. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie jest uprawniony do kwestionowania tytułu własności inwestora, jeśli wynika on w sposób niewątpliwy z przedłożonych dokumentów. Nie ma też podstaw do wstrzymywania się z wydaniem decyzji do czasu zakończenia sporów, toczących się przed sądem powszechnym a zmierzających do przeniesienia własności nieruchomości. Organ ten nie jest również uprawniony do czynienia ustaleń dotyczących stanu posiadania nieruchomości, bowiem te -wszystkie kwestie należą do wyłącznej właściwości sądu. Podniesione w skardze zarzuty, prezentujące odmienny w tym zakresie pogląd skarżącego, pogląd prowadzący do wniosku, że nawet sprawy dotyczące posiadania nieruchomości, winny uniemożliwić wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie znajdują uzasadnienia w przepisach cyt. ustawy Prawo budowlane. Zarzuty powyższe nie podważają zatem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.