II SA/Kr 2206/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Elżbiety L.-B. i Jerzego B. na postanowienie Wojewody K. z dnia 4 września 1998 r., (...) w przedmiocie nakazania przedłożenia ekspertyzy budowlanej - skargę oddala. Postanowieniem z dnia 16 lipca 1998 r. (...) Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 89 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm. - zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r./, zażądał od Janiny L., Justyny L. i Przemysława L. - jako współwłaścicieli nieruchomości położonej w K. przy ul. S. 12 przedłożenia ekspertyzy "określającej prawidłowość odprowadzania wody z wewnętrznego podwórza tej posesji, usytuowanego od strony północnej oficyny bocznej, w której znajduje się zalewana kawiarnia, oraz ustalającej stan techniczny izolacji przeciwwilgociowej ścian kawiarni". Zażalenie Justyny L. nie zostało uwzględnione i Wojewoda K. postanowieniem z dnia 4 września 1998 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku ze stwierdzeniem przez organ I instancji zalewania piwnicy budynku oficyny, w której znajduje się kawiarnia, wodami opadowymi przenikającymi przez ściany i zalewającymi posadzki kawiarni. Znajdujące się w aktach sprawy opracowanie nie zawiera badania i określenia prawidłowości zaizolowania przeciwwilgociowego ścian oraz posadzek zalewanego pomieszczenia, a także jest niekompletne. Nie zawiera również zaleceń i określenia takiego zabezpieczenia przeciwwilgociowego budynku, by ograniczyć przyczyny przenikania wód opadowych niezależnie od zbadania powodu z jakiego wody te docierają do ścian czy też posadzek piwnic. W celu określenia sposobu wykonania takich robót budowlanych, by część piwnic użytkowana jako kawiarnia mogła funkcjonować prawidłowo, a elementy budynku nie były narażane na zawilgocenie, ewentualnie zagrzybianie, a tym samym niszczenie, organ I instancji prawidłowo nałożył zaskarżonym postanowieniem obowiązek przedłożenia ekspertyzy. Zgodnie bowiem z przepisami o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. - Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm., par. 316-318 oraz par. 322/ budynek położony na gruncie, na którym poziom wód gruntowych może powodować przenikanie wody do pomieszczeń, należy zabezpieczyć za pomocą drenażu zewnętrznego lub w inny sposób przed infiltracją wody do wnętrza oraz zawilgoceniem. Ściany piwnic budynku oraz stykające się z gruntem inne elementy wykonane z materiałów podciągających wodę kapilarnie, powinny być zabezpieczone odpowiednią izolacją przeciwwilgociową. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożyli Elżbieta L.-B. i Jerzy B. i wnieśli o: 1/ uchylenie zaskarżonego postanowienia, 2/ przedstawienie Sądowi przez stronę przeciwną zezwolenia na pogłębienie piwnic, pod urządzenie w nich kawiarni, 3/ przedstawienie właściwej dokumentacji wykonania w kawiarni po wykonanych wykopach instalacji izolującej, tak pionowej jak i poziomej. Uzasadniając swoją skargę podnieśli, że w dniu 10 czerwca 1998 r. skierowali do Urzędu Miejskiego K. - Wydziału Nadzoru Budowlanego pismo dotyczące działalności właścicieli posesji przy ul. S. 12 dotyczące systematycznego wybierania ziemi z piwnic, z jednoczesną prośbą o reakcję na powyższe fakty. Pismo to nie spowodowało żadnej reakcji i pozostało bez odpowiedzi. Natomiast trzykrotne Komisje Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w K. przybyłe na wizję lokalną informowane były przez skarżących co do prawidłowości odprowadzania wód opadowych na ich posesję. Wykazali, że wody opadowe z ich posesji nie mają prawa zalewać sąsiadującej kawiarni, a także to, że zalewanie odbywa się tam poprzez wody gruntowe, ujawniające się na skutek nadmiernego obniżenia terenu. Dalej podnieśli, że skoro od około stu lat od wybudowania sąsiadujących ze sobą posesji żadne zalewania nie miały miejsca, to logicznym jest, że aktualnie powstają na skutek nadmiernego wykopu ziemi i braku odpowiedniej izolacji przed napływem wody gruntowej. Zatem wina ich winna zostać wykazana poprzez przeprowadzenie ekspertyzy na koszt właścicielki sąsiadującej kawiarni Janiny L. - popartej posiadaniem przez nią stosownego zezwolenia na wykop i wykonaniem izolacji poziomej i pionowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu, dodatkowo podnosząc, że zarzuty skargi nie odnoszą się wprost do zaskarżonego rozstrzygnięcia i poruszają kwestie, które mogą być rozstrzygnięte w innym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem wydanych przez organy administracyjne aktów. Dokonana kontrola sądowa nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie czy poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszały prawo. Art. 89 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania, zaskarżonej decyzji stanowił, iż organy państwowego nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów lub robót budowlanych, a także co do stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia, w określonym terminie, odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Postanowieniem z dnia 16 lipca 1998 r. (...) Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 89 ustawy Prawo budowlanego z 1994 r., zażądał od współwłaścicieli nieruchomości położonej w K. przy ul. S. 10 /a więc skarżących/ przedłożenia ekspertyzy określającej prawidłowość odprowadzania wody opadowej z dachu oficyny bocznej posesji, przyległej do nieruchomości skarżących oraz prawidłowości odprowadzania wody opadowej z terenu podwórza przy granicy obydwu posesji. Tak więc obowiązek dostarczenia ekspertyzy nałożony został na właścicieli sąsiednich nieruchomości. Z treści skargi można wyprowadzić wniosek, że skarżący stoją na stanowisku, że pogorszenie się stanu technicznego nieruchomości związane jest z działaniami właścicieli nieruchomości sąsiedniej, którzy przez dokonanie nadmiernego wykopu ziemi i braku odpowiedniej izolacji przed napływem wody gruntowej doprowadzają do zalewania nieruchomości. Otóż w tym względzie należy podnieść, że organ nie jest zobowiązany do badania czy osoba trzecia przyczyniła się do spowodowania pogorszenia stanu technicznego obiektu. Kwestia ta przekracza ramy postępowania administracyjnego i należy do zagadnień prawa cywilnego. W sprawie niniejszej nałożony obowiązek związany jest ze stanem technicznym budynku i zakres określenia tego obowiązku należy do organu, a nie do właściciela sąsiedniej nieruchomości. Trzeba bowiem pamiętać, że ekspertyza jest dopiero wstępnym etapem dla podjęcia dalszych działań przez organy. W tym stanie rzeczy, skoro dokonana kontrola sądowa nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie, czy poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszały prawo - na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.