II SA/Ka 2091/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi C.-M. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 22 sierpnia 2000 r. (...) w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie robót budowlanych - oddala skargę. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 12.06.2000 r. (...) wniósł sprzeciw w stosunku do zgłoszonych przez "C.-M." Sp. z o.o. robót polegających na ustawieniu tablicy reklamowej, na działce nr 1 przy ul. Ch. w G. oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę ww. tablicy reklamowej po przedłożeniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W podstawie prawnej organ powołał art. 30 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz ustalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta w G. (...) z dnia 1 grudnia 1994 r. /Dz.Urz. Woj. K. nr 15 poz. 161 z dnia 16.12.1994 r./. W uzasadnieniu organ podał, że tylko budowa obiektów i wykonywanie robót wymienionych w art. 29-30 Prawa budowlanego z 1994 r. zwolniona jest z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę. Ze złożonego projektu - konstrukcji nośnika pod reklamę wolnostojącą o wysokości 4,10 m na żelbetowych skrzyniach balastowych wynika że nośnik jest urządzeniem trwale związanym z gruntem i stosownie do art. 3 Prawa budowlanego jest zaliczany do budowli, które na realizację wymagają pozwolenia na budowę. W odwołaniu "C." podniósł, że nośnik reklamowy jest urządzeniem reklamowym wolnostojącym, rozbieralnym nietrwale związanym z gruntem, a zatem objętym dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Na jego wykonanie nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Płyta żelbetowa nie jest trwale związana z gruntem. W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda Ś. ostateczną decyzją z dnia 22.08.2000 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując w jego podstawie prawnej art. 30 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. oraz art. 138 par. 1 Kpa. W uzasadnieniu organ stwierdził, że z załączonego do zgłoszenia projektu budowlanego spornego nośnika reklamowego wynika, że jest to urządzenie stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacją elektryczną. Sposób montażu, warunku posadowienia płyty z betonu żwirowego ze zbrojeniem nie pozwalają zaliczyć tego urządzenia do obiektów zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze do Sądu skarżąca spółka ponownie podkreśliła, że wykonanie nośnika jest zwolnione z uzyskania pozwolenia na budowę, co wynika z art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Ustawodawca w tym przepisie nie różnicuje urządzeń nim objętych na trwale lub nietrwale związane z gruntem, ani nie odsyła do żadnego innego przepisu, z którego wynikałoby że instalacja urządzeń reklamowych podlega reżimowi pozwolenia na budowę. Nadto skarżąca podniosła, że jej działalność polega na instalowaniu na terenie całej Polski urządzeń reklamowych i wszędzie odbywa się to w oparciu o zgłoszenie. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Powtórzył argumentację zawartą w decyzji ostatecznej podkreślając, że w jego ocenie przedmiotowy nośnik reklam jest budową /art. 3 pkt 3/ obciążoną obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę i w związku z tym postulował oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem - zdaniem składu orzekającego - zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a tylko pod tym względem stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 z zm./ podlega kontroli w niniejszym postępowaniu. W art. 28 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nałożony został na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w celu wykonania zamierzonych robót budowlanych z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie takich robót jest obciążone obowiązkiem zgłoszenia /art. 30 ust. 1 pkt 1/ Prawo budowlane z 1994 r. nie definiuje w art. 3 robót budowlanych polegających na instalacji. Zawiera natomiast definicje remontu /art. 3 pkt 8/ co jednak w stanie faktycznym sprawy nie ma znaczenia. Przez roboty budowlane zgodnie z art. 3 pkt 7 należy rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast pojęcie "instalacja" zostało użyte w art. 29 ust. 2 pkt 8 - instalowanie krat na obiektach; art. 29 ust. 2 pkt 9 - instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych i w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem składu orzekającego mimo, że montaż i instalacja są robotami budowlanymi to nie są to pojęcia zamienne co oznacza że montaż nie jest instalacją. Artykuł 29 ust. 2 zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jedynie roboty budowlane polegające na instalacji, określone w pkt 2, 7, 8, zwolnieniem nie są natomiast objęte żadne roboty polegające na montażu. Analiza powyższych przepisów uprawnia zdaniem składu orzekającego do wyrażenia poglądu, że różnica między montażem, a instalacją sprowadza się do tego, że instalacja dokonywana jest na istniejącym obiekcie, a nie na gruncie /kraty w oknach, urządzenia na obiektach/. Z przedstawionego przez skarżącego projektu budowlanego wyraźnie wynika, że zamiarem inwestora był montaż wolno - stojącego nośnika reklam. Takiego terminu używa sam projekt /poz. 1 poz. 6/, a potwierdzają to ustalenia wytyczne projektu: przygotowania terenu, geodezyjne ustawianie płyty, ustawienie i wypionowanie dolnej części słupa, wykonanie podlewki z cementu pod płytę stalową (...). Skoro więc zamierzone roboty budowlane nie polegały na instalacji urządzenia reklamowego nośnika reklam, ale co najmniej na jego montażu to roboty te nie korzystają z zwolnienia przewidzianego w art. 29 ust. 2 pkt 2, lecz obciążone są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Z tego punktu widzenia zagadnieniem mniej istotnym jest ustalenie czy przedmiotowy nośnik jest związany z gruntem czy też nie. W świetle bowiem wyżej przytoczonych rozważań jeżeli urządzenie reklamowe jest montowane a nie instalowane zawsze niezbędnym jest uzyskanie przez inwestora na montaż pozwolenia budowlanego. Zagadnienie czy sporny nośnik reklam jest związany trwale z gruntem czy też nie w świetle art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego nie ma większego znaczenia, skoro lokalizację tego nośnika nie była instalacją. Mimo to, zdaniem Sądu, ocena obu organów orzekających dokonania w oparciu o przedstawiony przez inwestora projekt i szczegółowo uzasadnione w decyzjach, że przewidziane do realizacji urządzenie reklamowe jest związane trwale z gruntem była prawidłowa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA oddalił skargę.