II SA/Kr 2616/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Kazimierza Ż. na decyzję Wojewody K. z dnia 26 października 1998 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala Decyzją (...) z dnia 30.07.1998 r. (...) Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 28 i art. 33 oraz art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ po rozpoznaniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej im. T. K. z siedzibą w K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze wraz z infrastrukturą techniczną oznaczony na planie zagospodarowania nr 6 - zad. IVA, tymczasowy parking zad. IVB, stacji trafo T-2, sieci i przyłącza gazu do budynku nr 11 A zad. IB. na terenie położonym przy ul. L. R. w K. oznaczonym w ewidencji gruntów jako dz.ewid. 58/12, 58/11, 58/9, 57/5, 57/4. Odwołanie Kazimierza Ż. nie zostało uwzględnione i Wojewoda K. decyzją z dnia 26.10.1998 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o decyzję z dnia 16.05.1996 r. (...) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta utrzymana została w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze a skarga na decyzję Kolegium została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, 2/ wniosek inwestora złożony został w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, 3/ decyzja wydana została na podstawie przedłożonego projektu budowlanego wykonanego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, wraz że stosownymi opiniami i uzgodnieniami, 4/ inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 5/ decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu według załącznika graficznego obejmuje większy zakres niż poszczególne zadania inwestycyjne w ramach projektowanego zespołu budynków. Zamierzenie inwestycyjne musiało się ograniczyć do terenu, którym inwestor ma prawo dysponować na cele budowlane. Niewykorzystanie w pełni terenu wyznaczonego przez decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stanowi naruszenia prawa. 6/ usytuowanie projektowanego budynku nie narusza przepisów techniczno-budowlanych o sytuowaniu budynków, i zostają zachowane wymagane tymi przepisami odległości między budynkami. Nie nastąpi ograniczenie w dopływie światła do budynków sąsiednich i dochodzi do naruszenia interesów osób trzecich. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Kazimierz Ż. i wniósł o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Obu decyzjom zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 Kpa. Podniósł, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 16.05.1996 r., jednoznacznie określała liniami rozgraniczającymi teren przyszłej inwestycji traktując go jako integralna całość i dopuszczając rozpoczęcie budowy dopiero po uzyskaniu tytułów własności wszystkich działek wchodzących w przedmiotowy teren. Wydana decyzja narusza postanowienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie: - terminu ich ważności obowiązującego do 31.12.1997 r., - nie zachowania integralności terenu II etapu zabudowy osiedla traktowanego jako całość, - przepisów szczegółowych określonych w pkt 6 załącznika nr 2 w szczególności dotyczących interesów osób trzecich czyli sześciu prywatnych właścicieli działek, - nieuzasadnionego rozpoczęcia w miesiącu wrześniu budowy budynku nr 12 bez uzyskania formalnego pozwolenia, - nie zakończenie postępowania o uzyskanie nowych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczący m.in. dz.ewid. 58/10, 58/11, 58/12, 57/4, 57/5, - wątpliwości co do tytułu własności dz.ewid. 58/2 i 58/3 /ustanowiony kurator sądowy/. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przeprowadzona kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszały prawo, a kontrola sądowa ograniczona jest jedynie do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych /art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy stwierdzi zgodność: projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a nadto kompletność projektu budowlanego /w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń/, wykonanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Nadto organ nie może odmówić wydania przedmiotowej decyzji, gdy ustali zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w zakresie określonym w art. 5 i 32 ust. 4 Prawa Budowlanego. Nie można podzielić zarzutów skargi aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, pozostawały w sprzeczności z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja (...) Prezydenta Miasta K. z dnia 16.05.1996 r., o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określała termin jej ważności do 31.12.1997 r. Art. 32 ust. 4 Prawa Budowlanego z 1994 r., stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nadto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożony został w dniu 22.12.1997 r., a więc w terminie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Dla zachowania tego terminu wystarcza złożenie wniosku o pozwolenie na budowę, choćby nawet niekompletnego. Zgodnie z art. 64 par. 2 Kpa, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Mimo tego więc, że wnioskodawca składa wniosek niekompletny - jeżeli jest on złożony w terminie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - wnioskodawca zachowuje warunek określony w art. 31 ust. 4 pkt 1 Prawa Budowlanego z 1994 r. O naruszeniu tego warunku, można by mówić dopiero wtedy, gdyby braki nie zostały usunięte w terminie a organ pozostawił podanie bez rozpoznania. Taka jednak sytuacja w sprawie nie zachodzi. Niezbyt jasny jest zarzut "nie zachowania integralności terenu II etapu zabudowy osiedla traktowanego jako całość", a skarżący mimo prawidłowego zawiadomienia nie stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 29.08.2002 r. Można więc jedynie domniemać, że skarżącemu chodzi o pkt 6.1. załącznika nr 2 do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 16.05.1996 r., w których postanowiono, że - "II etap zespołu mieszkaniowego R.-G. winien stanowić integralną część całości projektowanego osiedla zarówno pod względem przestrzennym i programowym. Również wyraz architektoniczny zabudowy, gabaryty, elementy detalu architektonicznego powinny ściśle nawiązywać do zrealizowanej części kompleksu I etapu". W oparciu o wspomniane warunki, wydano trzy decyzję, zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pierwszą, (...) z dnia 25.06.1998 r. (...) - zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budynek mieszkalny wielorodzinny "oznaczony na planie zagospodarowania nr 11 - zad. 1C wraz z infrastrukturą techniczną, drogą osiedlową, parkingami, chodnikami i ukształtowaniem terenu", utrzymaną w mocy decyzją Wojewody K. z dnia 26.10.1998 r. (...) - - będącą przedmiotem skargi w sprawie tutejszego Sądu II SA/Kr 2614/98. Drugą, (...) z dnia 28.05.1998 r. (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budynek mieszkalny wielorodzinny oznaczony na planie zagospodarowania nr 11 A - zad. 1A wraz z infrastrukturą techniczną, utrzymaną w mocy decyzją Wojewody K. z dnia 26.10.1998 r. (...) - będącą przedmiotem skargi rozpoznawanej w sprawie tutejszego Sądu, II SA/Kr 2615/98. Trzecią, (...) z dnia 30.07.1998 r. (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze wraz z infrastrukturą techniczną oznaczony na planie zagospodarowania nr 6 - zad. IVA, tymczasowego parkingu zad. IVB, stacji trafo T-2, sieci i przyłącza gazu do budynku nr 11A zad. IB utrzymaną w mocy decyzją Wojewody K. z dnia 26.10.1998 r. (...) będącą przedmiotem skargi rozpoznawanej w sprawie tutejszego Sądu, II SA/Kr 2616/98, a więc w sprawie niniejszej. Postawiony w pkt 6.1. załącznika nr 2 do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 16.05.1996 r., warunek dotyczył, zachowania dla II etapu budowy integralności projektowanego osiedla pod względem przestrzennym i programowym, wyrazem architektonicznym zabudowy, gabarytów, elementów detalu architektonicznego ze zrealizowaną częścią kompleksu I etapu. Skarżący bliżej nie naprowadza, dlaczego uznaje, że omawiany warunek został naruszony zatwierdzonym projektem, co zwalnia od bliższego ustosunkowania się do tego zarzutu. Podobnie bliżej nie uzasadnia na czym ma polegać naruszenie jego interesu. Nie można podzielić, zarzutu co do "wątpliwości co do tytułu własności dz.ewid. 58/2 i 58/3". W aktach sprawy znajduje się odpis z KW 175724 - obejmujący dz.ewid. 58/1, 58/2 i 58/3 - z którego wynika, że właścicielem tej nieruchomości jest inwestor Spółdzielnia mieszkaniowa im. T. K. w całości, na podstawie umowy o zniesienie współwłasności zawartej w akcie notarialnym z dnia 9.07.1997 r. (...). W tym stanie rzeczy skoro dokona kontrola sądowa nie stwierdziła, aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszały prawo, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.