II SA/Wr 351/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Bronisława P. i Krystyny P. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 30 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie sprostowania z urzędu pomyłki uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; (...). Decyzją z dnia 10 marca 1999r., (...), wydaną na podstawie 104 Kpa oraz art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, w związku z art. 90 ustawy z dnia 17 sierpnia 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej -w związku z reformą ustrój ową państwa /Dz.U. nr 106 poz. 668/ - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. nakazał B. i Krystynie P. zam. w Ś. przy ul. Ś. 56 rozbiórkę dobudowywanej klatki schodowej o konstrukcji stalowej do budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej na posesji przy ul. Ś. 56 w Ś. Postanowieniem z dnia 31 marca 1999 r., (...), wydanym na podstawie art. 113 par. 1 Kpa - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. sprostował z urzędu oczywista omyłkę w ww. decyzji z dnia 10 marca 1999 r., (...), w ten sposób, że w wierszu 10 na stronie 1 decyzji zamiast: Bronisławowi i Krystynie P. winno być: Bronisławowi P., Wiolettcie Śniady, Jadwidze K. i Krystynie P. W uzasadnieniu tegoż postanowienia organ stwierdził, że podczas sporządzania decyzji (...) pominięto strony, które nabyły prawa do współwłasności posesji przy ul. Ś. 56 w Ś. - wypis z księgi wieczystej kw nr 9470 z dnia 10 grudnia 1998 r., wobec czego niniejszym postanowieniem prostuje się oczywisty błąd. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 grudnia 1999 r., (...), wydanym na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu zażalenia Bronisława P., (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonych akt sprawy wynika jednoznacznie, iż organ pierwszej instancji sprostował z urzędu omyłkę w wydanej przez siebie decyzji (...) z dnia 10 marca 1999 r., rozszerzając obowiązek z niej wynikający na pozostałych współwłaścicieli obiektu, których wskazał zgodnie z zawiadomieniem Sądu Rejonowego w Ś. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy orzekł jak wyżej. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wydane w sprawie postanowienia wniósł Bronisław P. i Krystyna P. Skarżący nie godząc się z wydanymi postanowieniami zarzucili, iż wydane one zostały z naruszeniem prawa własności i skierowane do współwłaścicieli nie będących stroną w sprawie, a to Bronisława P. i córki Jego Krystyny P. Podnieśli przy tym, że Bronisław P. występuje w niniejszej sprawie jedynie jako pełnomocnik córek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 110 Kpa organ, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Oznacza to, że z chwilą należytego ogłoszenia lub doręczenia decyzji strome - zyskuje ona cechy niezmienności w tym znaczeniu, że organ który ją wydał, sam nie może jej zmienić, chyba, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wyraźnie to dopuszczają. W myśl zaś art. 113 par. 1 Kpa organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Cyt. wyżej przepis art. 113 par. 1 Kpa dopuszcza zatem prostowanie w decyzji błędów pisarskich, jednakże w prostowaniu tym mieści się jedynie niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, opuszczone wyrazy oraz omyłki inne, które są oczywiste i które są natychmiast poznawalne, wynikające niedwuznacznie z treści samej decyzji lub z akt sprawy. Podkreślić przy tym należy, że tak w literaturze, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 par. 1 Kpa - błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej /por. B. Adamiak i J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. BECK Warszawa 1998 r., str. 581; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 1997 r., SA/Ka 2714/95 - Prawo Gospodarcze 1998 nr 3 str. 33/. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd miał także na uwadze przepis art. 107 par. 1 Kpa, który wymienia minimum elementów, które powinna zawierać decyzja administracyjna. I tak jednym z wymienionych w tym przepisie elementów składowych decyzji jest oznaczenie strony lub stron. Jeżeli zatem stroną, czyli innymi słowy podmiotem praw lub obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej jest osoba fizyczna, winna ona być oznaczona danymi personalnymi wraz z adresem zamieszkania. Niesporne jest w niniejszej, iż decyzją z dnia 10 marca 1999 r., (...), wydaną na podstawie 104 Kpa oraz art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w związku z art. 90 ustawy z dnia 17 sierpnia 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa /Dz.U. nr 106 poz. 668/ - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. nakazał Bronisławowi P. i Krystynie P. zam. w Ś. przy ul. Ś. 56 - rozbiórkę dobudowywanej klatki schodowej o konstrukcji stalowej do budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej na posesji przy ul. Ś. 56 w Ś. Niewątpliwe jest zatem, że w opisanej wyżej decyzji przyjęto, iż stronami, a tym samym podmiotami zobowiązanymi do jej wykonania był Bronisław P. i Krystyna P. Skoro tak, to nie można przyjąć, iż określona w ww. decyzji z dnia 10 marca 1999 r. strona, innymi słowy jej adresat, a to Bronisław P. i Krystyna P. była błędem pisarskim, bądź inną oczywistą omyłką, a to z tej przyczyny, że dokonane przez organ postanowieniem z dnia 31 marca 1999 r., (...), "sprostowanie" - poprzez oznaczenie strony na: Bronisława P., Wiolettę Ś., Jadwigę K. i Krystynę P., doprowadziło w istocie do zmiany stron /adresata/, a w konsekwencji do zmiany decyzji z dnia 10 marca 1999 r. Stwierdzić zatem należy, że wadliwość decyzji polegająca na niewłaściwym oznaczeniu stron /adresatów/, nie jest oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 par. 1 Kpa, a zatem nie podlega sprostowaniu w trybie tego przepisu. Błędne oznaczenie strony /adresata/ w decyzji wydanej na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nie może być zmienione na prawidłowe w oparciu o przepis art. 113 par. 1 Kpa -jako sprostowanie oczywistej omyłki. Z powyższych zatem względów uznając, że postanowienie z dnia 31 marca 1999 r., (...) - zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 113 par. 1 Kpa - Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzekł jak w sentencji.