III SA 730/02

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę Rady Nadzorczej Banku (...) SA w W. na decyzję Komisji Nadzoru Bankowego z dnia 6 lutego 2002 r. w przedmiocie ustanowienia zarządu komisarycznego. Powołując się na groźbę wystąpienia straty bilansowej, Komisja Nadzoru Bankowego w dniu 15 marca 2001 r. na podstawie art. 142 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe /Dz.U. nr 140 poz. 939 ze zm./, zobowiązała Bank (...) SA do wszczęcia procesu naprawczego oraz opracowania i przedstawienia programu postępowania naprawczego. Do dnia 29 stycznia 2002 r. Bank przedstawił pięć wersji programów postępowania naprawczego, jednakże żadna z nich nie uzyskała akceptacji Komisji Nadzoru Bankowego. Pierwsze cztery opracowania oparte były - według Komisji - na nieurealnionych założeniach dotyczących dokapitalizowania Banku. Nie dokonano w nich rzetelnej analizy i oceny zagrożeń wynikających ze współpracy z grupą akcjonariuszy, którzy nie uzyskali zgody Komisji Nadzoru Bankowego na wykonywanie praw z posiadanych akcji. Wątpliwości budziły niepoparte właściwymi analizami założenia dotyczące planowanego rozwoju sieci placówek i związanych z tym kosztów. Zastrzeżenia Komisji Nadzoru Bankowego co do realności budził również planowany poziom poszczególnych pozycji bilansowych oraz przychodów i kosztów, jak i projektowanych na ich podstawie wyników finansowych w okresach następnych. W związku z przedłożeniem w dniu 29 stycznia 2002 r. Komisji Nadzoru Bankowego kolejnego - piątego, programu postępowania naprawczego, w dniu 4 lutego 2002 r. Zarząd Banku przedstawił nadzorowi bankowemu wyjaśnienia do tego opracowania. Na posiedzeniu w dniu 6 lutego 2002 r. Komisja Nadzoru Bankowego wysłuchała wyjaśnień Zarządu Banku w sprawie (...). Porównując przedstawione przez Zarząd Banku informacje, wyjaśnienia i komentarze do programu oraz program postępowania naprawczego, Komisja Nadzoru Bankowego stwierdziła znaczące rozbieżności dotyczące sposobu prowadzenia projektowanych działań restrukturyzacyjnych. Tym samym uznała, że nie została do końca wypracowana jednoznaczna strategia działalności Banku. Od marca 2001 r. Bank nie potrafił opracować i uzgodnić ścieżki dokapitalizowania. Prowadzone rozmowy z potencjalnymi inwestorami również nie zostały zakończone podpisaniem stosownych porozumień lub umów. Pełniący obowiązki prezesa Zarządu Banku oświadczył ponadto, że w jego opinii, z aktualnym składem akcjonariuszy nie będzie możliwe przeprowadzenie restrukturyzacji Banku, a wejście kapitałowe inwestora jest mało realne (...). Wobec powyższego, powołując się na art. 145 ust. 1 Prawa bankowego, uchwałą z dnia 6 lutego 2002 r. Komisja ustanowiła w Banku (...) SA Zarząd Komisaryczny. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że art. 145 ust. 1 Prawa bankowego stanowi, iż Komisja Nadzoru Bankowego może ustanowić zarząd komisaryczny w banku, jeśli ten nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 142 ust. 1 tej ustawy, albo realizacja tego programu okaże się nieskuteczna. Jak zauważyła Komisja, powstały przesłanki określone w art. 145 ust. 1 Prawa bankowego uprawniające Komisję Nadzoru Bankowego do ustanowienia zarządu komisarycznego w Banku (...) SA w W. (...). Komisja ustaliła, że w okresie do 31 grudnia 2002 r. zarząd komisaryczny dokona przygotowania prawidłowego programu naprawczego, w uzgodnieniu z Radą Nadzorczą zapewni należyte powołanie zarządu banku oraz poczyni działania zmierzające do pozbawienia wpływu na działalność banku grupy akcjonariuszy, którzy nie uzyskali zgody na wykonywanie praw z posiadanych akcji. Tym samym ustanowienie zarządu komisarycznego na wyżej wskazany czas miało pełne uzasadnienie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Rada Nadzorcza Banku wniosła o uchylenie w całości uchwały Komisji z powodu naruszenia przez nią: przepisów prawa materialnego, to jest art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe /Dz.U. nr 140 poz. 939 ze zm./ oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim /Dz.U. nr 140 poz. 938 ze zm./, przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad ogólnych wymienionych w art. 6-8 i art. 11 Kpa, niespełnienie przez uchwałę wymagań przewidzianych w art. 107 Kpa. Według skarżącej Rady Nadzorczej Banku (...) SA uchwała Komisji Nadzoru Bankowego narusza prawo materialne przede wszystkim przez to, że ustanawiając zarząd komisaryczny na podstawie art. 145 ust. 1 Prawa bankowego nie wskazuje konkretnie jednej z dwóch przesłanek uzasadniających ustanowienie takiego zarządu. W uzasadnieniu uchwały stwierdza się ogólnie, "iż zaistniały przesłanki określone w art. 145 ust. 1 ustawy Prawo bankowe uprawniające Komisję Nadzoru Bankowego do ustanowienia zarządu komisarycznego w Banku (...)". Tymczasem Bankowi nie można zarzucić, że jego Zarząd nie przekazał Komisji programu postępowania naprawczego, skoro faktycznie przedstawił tych programów aż pięć i to zawsze przygotowanych według jej zaleceń. Programy te były oceniane przez przewodniczącego Komisji, nie zaś przez Komisję. Odmawiano ich akceptacji, mimo że Prawo bankowe nie wyposaża Komisji ani jej przewodniczącego w takie uprawnienie. Przepisy Prawa bankowego nie pozbawiają Komisji Nadzoru Bankowego możliwości oceny programu postępowania naprawczego przekazanego przez bank, ta możliwość jednak nie jest tożsama z uprawnieniem do akceptacji programu. Zdaniem Rady Nadzorczej, Prawo bankowe przewiduje środki prawne reakcji Komisji na program postępowania naprawczego oceniony przez nią jako niewystarczający lub nienależycie realizowany. Są one przewidziane w art. 142 ust. 2 /uzupełnienie lub ponowne opracowanie programu/ oraz w art. 143 /zakazy i nakazy wymienione w ust. 1/ i w art. 144 /ustanowienie kuratora nadzorującego wykonanie programu/, nie zaś w art. 145 ust. 1. W odniesieniu do Banku Komisja skorzystała z uprawnień przewidzianych w art. 142 ust. 2, nie sięgała zaś do środków przewidzianych w art. 143 i art. 144 Prawa bankowego. Nie można zatem przyjąć, że wystąpiła przesłanka do ustanowienia zarządu komisarycznego w banku (...). W skardze podano następnie, że w postępowaniu poprzedzającym decyzję o ustanowieniu zarządu komisarycznego doszło do naruszenia kilku zasad ogólnych postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszono przede wszystkim zasadę praworządności, skoro kompetencje przyznane Komisji wykonywał jej przewodniczący i w pismach do Banku wyraźnie sugerował, że podejmuje decyzje w imieniu własnym, nie zaś w wykonaniu uchwały Komisji. Doszło także do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ponieważ Komisja nie dążyła do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, skoro przedstawiła Bankowi zarzuty, nie przeprowadzając jednocześnie z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego (...). O istotnym naruszeniu przez przewodniczącego Komisji zasad postępowania wobec Banku świadczy także praktyka polegająca na tym, że w dniu 9 stycznia 2002 r. przewodniczący Komisji zawiadamia Bank o odrzuceniu czwartej wersji programu naprawczego i wyznacza 14-dniowy termin do przedstawienia kolejnej wersji, ale w dniu 17 stycznia 2002 r. przewodniczący zawiadamia Bank o środkach podjętych wobec Banku na podstawie art. 133 ust. 1 i art. 138 ust. 1 Prawa bankowego. W dniu 25 stycznia 2002 r. Bank przedstawił Komisji piąty program postępowania naprawczego wraz z obszernym uzasadnieniem, ale w dniu 6 lutego 2002 r. Komisja, po wysłuchaniu wyjaśnień ze strony Zarządu Banku, podjęła uchwałę o ustanowieniu zarządu komisarycznego bez uprzedniego ustosunkowania się do piątej wersji programu naprawczego i bez wyjaśnienia w uzasadnieniu uchwały, dlaczego piąta wersja programu nie została przyjęta. Ten tok postępowania narusza zasady prawdy obiektywnej /art. 7 Kpa/ i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa /art. 8 Kpa/. Zdaniem Rady Nadzorczej, kwestionowana uchwała z dnia 6 lutego 2002 r. nie odpowiada także w pełni warunkom stawianym decyzjom administracyjnym w art. 107 Kpa. Po pierwsze: uchwała powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstawy prawnej, lecz przede wszystkim jej wyjaśnienie. Tymczasem uchwała Komisji takiego wyjaśnienia nie zawiera. Ma to istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie wiadomo, która przesłanka z art. 145 ust. 1 Prawa bankowego jest podstawą decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego. Po drugie: uchwała zawiera jedynie pozorne uzasadnienie stanu faktycznego (...). W uchwale wyszczególniono przede wszystkim przyczyny, które mają niewiele wspólnego z powodami, dla których można kwestionować program naprawczy banku, a zwłaszcza ustanowić w nim zarząd komisaryczny (...). Odrębnie wskazano na ułomności uchwały wynikające z tego, że jej postanowienia pozostają w kolizji z zasadą obowiązywania decyzji administracyjnej, wyrażoną w art. 110 Kpa. Adresat decyzji administracyjnej jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia. Uchwała została ogłoszona Zarządowi Banku w dniu 7 lutego 2002 r., natomiast na piśmie przekazana Radzie Nadzorczej Banku w dniu 12 lutego 2002 r. Nie byłoby w tym nic nagannego, gdyby nie to, że Komisja postanowiła z dniem 7 lutego 2002 r. ustanowić zarząd komisaryczny w Banku i w tym dniu przewodniczący zarządu komisarycznego wystosowała zaproszenie do wiceprzewodniczącego Rady Nadzorczej Banku na posiedzenie Rady Nadzorczej w dniu 14 lutego, podczas gdy zgodnie z uchwałą z dniem 7 lutego 2002 r. zostały zawieszone kompetencje Rady Nadzorczej chociaż Komisja poinformowała ją o ustanowieniu zarządu komisarycznego dopiero 12 lutego 2002 r. (...). W odpowiedzi na skargę stwierdzono po pierwsze, iż jest ona niedopuszczalna, ponieważ została złożona po upływie przewidzianego terminu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 33 ust. 2 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do Sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Natomiast na rzecz innych osób mogą działać tylko: prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i niektóre organizacje społeczne. (...) Wobec powyższego należy przyjąć, że w wypadku skargi na ustanowienie w banku zarządu komisarycznego skarżącym jest bank, a nie rada nadzorcza. Rada nadzorcza nie ma podmiotowości prawnej, nie ma też żadnych własnych interesów prawnych, gdyż działa w imieniu banku i w granicach jego interesu prawnego. To bank jest stroną postępowania administracyjnego i sfery jego interesów prawnych dotyczy decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego. Przepis art. 145 ust. 4 Prawa bankowego, stanowiący, iż od decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego rada nadzorcza może wnieść skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego należy rozumieć w ten sposób, że rada nadzorcza banku jest podmiotem, który reprezentuje bank w tym postępowaniu (...). Możliwość sądowej kontroli decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego jest uwarunkowana wskazaniem podmiotu reprezentującego bank w tym postępowaniu /działającego w jego imieniu/, normalnie bowiem za bank działa zarząd, lecz ten z mocy prawa ulega odwołaniu z chwilą ustanowienia zarządu komisarycznego, podczas gdy rada nadzorcza dalej działa, choć jej normalne kompetencje zostają zawieszone. Decyzja o ustanowieniu zarządu komisarycznego została doręczona Bankowi w dniu 7 lutego 2002 r., ponieważ w tym dniu Zarząd Banku pokwitował jej odbiór. Skoro więc podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi jest Bank /jako mający w tym interes prawny/ reprezentowany przez Radę Nadzorczą, termin do wniesienia skargi biegł od dnia 8 lutego 2002 r. Artykuł 145 ust. 4 Prawa bankowego wyłącza stosowanie art. 127 par. 3 Kpa, czyli znosi konieczność wystosowania przez radę nadzorczą banku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przed złożeniem skargi do NSA. Dlatego należy przyjąć, że w tej sytuacji skarga przysługuje bezpośrednio po otrzymaniu decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego, a termin do jej wniesienia wynosi 30 dni. Skoro więc termin zaczął biec dnia 8 lutego 2002 r., upłynął on z dniem 9 marca 2002 r., a skarga złożona dnia 11 marca 2002 r. jest skargą złożoną po terminie i przez to - zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o NSA - podlega odrzuceniu przez Sąd (...). Rozumowanie zawarte w skardze prowadzi do wniosku, że przedstawienie przez zarząd banku jakiegokolwiek programu naprawczego, nawet w oczywisty sposób nierealnego i nierokującego jakichkolwiek perspektyw poprawy sytuacji finansowej banku, uniemożliwia ustanowienie zarządu komisarycznego w tym banku. Jest to teza oczywiście sprzeczna z samą istotą instytucji nadzoru bankowego i rolą Komisji w tym zakresie. Zgodnie z art. 145 ust. 1 w związku z art. 142 ust. 1 Prawa bankowego (...) jest oczywiste, iż tylko program rokujący poprawę sytuacji banku może zostać uznany za program rzeczywiście przedstawiony. Zwrócono też uwagę, że w art. 142 ust. 1 ustawa mówi, iż zarząd ma obowiązek przedstawiać program i zapewnić jego realizację, program więc musi opierać się na realnych podstawach. W tym kontekście liczba przedstawionych programów nie ma znaczenia, jeżeli żaden z nich nie mógłby być uznany za podstawę efektywnych działań naprawczych banku (...). Jeżeli chodzi o kwestię niewyjaśnienia w decyzji, którą z przesłanek wymienionych w art. 145 ust. 1 Prawa bankowego Komisja przyjęła jako podstawę decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego, to z uzasadnienia decyzji jasno wynika, że podstawą był fakt, iż bank nie przedstawił właściwe sporządzonego programu naprawczego, a jego sytuacja finansowa groziła powstaniem straty bilansowej i niewypłacalności. Ponadto w skardze zarzucono, iż programy naprawcze przedstawione przez Bank były ocenione przez Przewodniczącego Komisji jednoosobowo, podczas gdy Prawo bankowe nie wyposaża Przewodniczącego w takie uprawnienie. Zarzut ten również jest bezzasadny. Kwestię uprawnień Przewodniczącego w omawianym tu zakresie reguluje nie Prawo bankowe, lecz ustawa o Narodowym Banku Polskim. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 3 tej ustawy Komisja może upoważnić Przewodniczącego do podejmowania działań w określonych przez nią sprawach, które wymagają załatwienia w okresie między posiedzeniami, z wyjątkiem spraw enumeratywnie wyliczonych. Stosowne upoważnienie dla Przewodniczącego do podejmowania działań obejmujących między innymi dokonanie oceny programów naprawczych znajduje się w par. 11 Regulaminu Komisji Nadzoru Bankowego, stanowiącego załącznik do jej uchwały nr 2/98 z dnia 4 lutego 1998 r. (...). W tej sytuacji skargę uznano za "nieuzasadnioną merytorycznie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawienie argumentacji, która przesądziła o zajętym przez Sąd stanowisku, wypada poprzedzić wskazaniem okoliczności nakazujących uznać skargę Rady Nadzorczej Banku (...) SA za wniesioną w terminie. W odpowiedzi na skargę podano, że ponieważ decyzja o ustanowieniu zarządu komisarycznego została doręczona Bankowi dnia 7 lutego 2002 r., to termin do złożenia skargi upłynął z dniem 9 marca 2002 r. W ocenie Komisji Nadzoru Bankowego data doręczenia decyzji Radzie Nadzorczej Banku nie jest istotna dla obliczania terminu zaskarżenia, gdyż ani przepisy Kodeks postępowania administracyjnego, ani przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe /Dz.U. nr 140 poz. 939 ze zm./ nie przewidują obowiązku doręczenia decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego odrębnie radzie nadzorczej. Dodano zarazem, że Komisja Nadzoru Bankowego "chciała doręczyć Radzie Nadzorczej decyzję i ostatecznie doręczenie zostało dokonane, zaś opóźnienie spowodowane było uchyleniem się Rady Nadzorczej Banku od przyjęcia decyzji" /z odpowiedzi na skargę/. Wywód ten zawiera wewnętrzne sprzeczności, których nie sposób nie wziąć pod uwagę w ramach analizy poglądu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 145 ust. 4 ustawy - Prawo bankowe od decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego to rada nadzorcza może wnieść skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Bez względu na to, czy uznamy, iż rada nadzorcza jest stroną postępowania, czy też jedynie organem banku mającym wyłączność na jego reprezentowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie budzi najmniejszych wątpliwości obowiązek doręczenia decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego właśnie temu organowi. Charakter i skutki prawne takiej decyzji /wskazane w art. 145 ust. 2 ustawy/ w ogóle nie dopuszczają innej możliwości interpretacji przepisów regulujących kwestię zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji w przedmiocie ustanowienia zarządu komisarycznego. Jak można przypuszczać, doskonale zdawała sobie sprawę z tego Komisja Nadzoru Bankowego, ponieważ w pouczeniu o prawie zaskarżenia decyzji umieściła następujące zdanie: "Skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia Radzie Nadzorczej niniejszej decyzji". Rada Nadzorcza Banku zastosowała się ściśle do tego pouczenia, gdyż wniosła skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej decyzji. W tej sytuacji wniosek o odrzucenie skargi musi być uznany za całkowicie bezzasadny, a nawet naruszający elementarne zasady sprawiedliwości proceduralnej przez podejmowanie działań zmierzających do pozbawienia zainteresowanego podmiotu prawa do sądu. Odnosząc się do istoty zarzutów zawartych w skardze, jak też konfrontując je z obowiązującym w dniu wydania decyzji stanem faktycznym sprawy i obowiązującym prawem, należy zauważyć, że nie stwarzają one podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Sąd nie dopatrzył się zresztą także innych okoliczności, które nakazywałyby uznać decyzję Komisji Nadzoru Bankowego za niezgodną z prawem. Nie znalazł w szczególności potwierdzenia pogląd Rady Nadzorczej Banku o naruszeniu przez kwestionowaną decyzję prawa materialnego przez zastosowanie art. 145 ust. 1 Prawa bankowego w sytuacji braku przesłanek uzasadniających ustanowienie zarządu komisarycznego. (...) Rzecz w tym, że - jak przyznała sama Rada Nadzorcza - w odniesieniu do Banku Komisja Nadzoru Bankowego korzystała z uprawnień przewidzianych w art. 142 ust. 2 Prawa bankowego. Uruchomienie środka wskazanego w tym przepisie /zlecenie ponownego opracowania programu, co siłą rzeczy musi być następstwem negatywnej oceny wcześniejszego programu/, wobec braku oczekiwanych przez zlecającego rezultatów w postaci spełnienia wymagań stawianych programowi naprawczemu, otwiera drogę do zastosowania instytucji, o której mowa w art. 145 ust. 1 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela tym samym stanowisko, że zwrot "nie przekaże programu postępowania naprawczego" /art. 145 ust. 1 ab initio ustawy/ odnosi się też do przypadków, w których - mimo zlecenia ponownego opracowania programu - nie przedstawiono rokującego poprawę, realnego i eliminującego wcześniejsze niedociągnięcia i błędy, programu postępowania naprawczego. Przyjęcie odmiennej interpretacji przepisów art. 145 ust. 1-5 ustawy - Prawo bankowe czyniłoby nadzór bankowy iluzją, gdyż w istocie pozbawiałoby Komisję Nadzoru Bankowego skutecznych instrumentów działania. Mówiąc inaczej, przepis 145 ust. 1 ustawy sankcjonuje wypełnienie obowiązków i powinności regulowanych we wcześniejszych jej przepisach. Przedstawione uwagi prowadzą do wniosku, że w sprawie, w której wydano zaskarżoną decyzję, była przesłanka dla ustanowienia zarządu komisarycznego /brak spełniającego wymagania merytorycznego programu postępowania naprawczego/, czego w żadnym wypadku nie podważają usterki i niedociągnięcia uzasadnienia faktycznego uchwały Komisji Nadzoru Bankowego. Zdaniem Sądu jednak, nie mogły one mieć wpływu na wynik postępowania, dlatego trudno traktować je jako okoliczność stwarzającą podstawę do wzruszenia zaskarżonego aktu. Sąd nie podziela także poglądu Rady Nadzorczej Banku, że Przewodniczący Komisji Nadzoru Bankowego wkroczył w kompetencje Komisji, dokonując samodzielnej oceny przedkładanych programów naprawczych. Formułując ten zarzut, nie uwzględniono przepisów art. 27 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim /Dz.U. nr 140 poz. 938 ze zm./. Stosownie do nich Komisja może upoważnić Przewodniczącego do podejmowania działań w określonych przez nią sprawach, które wymagają załatwienia w okresie między posiedzeniami tego organu, z wyjątkiem zezwolenia na utworzenie banku, zawieszenia działalności banku i wnioskowania o jego upadłość oraz nakładania kar pieniężnych przewidzianych w ustawie - Prawo bankowe. Prezes NBP ma zarazem obowiązek poinformować Komisję na najbliższym posiedzeniu o podjętych decyzjach. Posłużenie się tym sformułowaniem wskazuje, iż chodzi tu o realizowane na mocy stosownego upoważnienia władcze prerogatywy, wymagające zachowania ciągłości nadzoru /z zastrzeżeniem art. 27 ust. 3 in fine powołanej tu ustawy/. Jak wynika z akt sprawy, Przewodniczący Komisji legitymował się odpowiednim upoważnieniem, trudno więc zarzucać mu wkroczenie w sferę kompetencji przepisanych na zasadzie wyłączności Komisji Nadzoru Bankowego. Sąd nie zgadza się także z zawartymi w skardze twierdzeniami co do naruszania przez Przewodniczącego Komisji zasad ogólnych postępowania administracyjnego /zasady praworządności, dochodzenia prawdy obiektywnej i przekonywania/. Nie można w szczególności uznać za zasadny zarzutu zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez przedstawienie Bankowi zarzutów bez przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego. W aktach sprawy znajduje się dokumentacja obrazująca sytuację Banku oraz dająca wystarczające podstawy dla dokonywania ocen przedkładanych kolejno programów postępowania naprawczego. Poczynania Przewodniczącego Komisji Nadzoru Bankowego i samej Komisji nie wykazują żadnych znamion arbitralności i swobody /dowolności/ ocen wykraczającej poza dopuszczone prawem granice. Przeciwnie, tworzą one logiczny ciąg działań, dostatecznie udokumentowanych i mających pełne oparcie w przepisach ustawowych. Wypada wreszcie wspomnieć, że przekazanie na piśmie Radzie Nadzorczej kwestionowanej uchwały o ustanowieniu zarządu komisarycznego z dnia 7 lutego 2002 r. dopiero w dniu 12 lutego tego roku nie kłóci się bynajmniej z zasadą związania adresata jej treścią /art. 110 Kpa/. Sąd nie do końca zrozumiał sens wywodu zamieszczonego w skardze, jednakże zakładając, że chodziło w nim o brak możliwości skutecznego odbycia posiedzenia Rady Nadzorczej Banku, trzeba odesłać do brzmienia przepisu art. 145 ust. 2 Prawa bankowego, rozpatrywanego w powiązaniu z ust. 4. Skoro ustawodawca przyznał radzie nadzorczej prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego, to jest rzeczą oczywistą, że w świetle drugiego z powołanych przepisów rada jest władna odbyć posiedzenie i przeprowadzić głosowanie co do wniesienia skargi. Prawa tego nie podważa przepis art. 145 ust. 2 tej ustawy, stanowiący o zawieszeniu - na czas trwania zarządu komisarycznego - kompetencji innych organów banku. (...) W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.