II SA/Kr 86/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Anny R. i Eustachiusza R. na decyzję Wojewody K. z dnia 14 grudnia 1998 r. (...) w przedmiocie nakazania wykonania czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami - skargę oddala. Decyzją z dnia 21.10.1998 r. (...) Kierownik Urzędu Rejonowego w K. działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm.- obecnie t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r./ nałożył na Annę i Eustachiusza R. obowiązek wykonania opisanych decyzją czynności do 31.05.1999 r., w celu doprowadzenia wybudowanego w 1974 r., budynku stodoły do stanu zgodnego z przepisami zawartymi w rozporządzeniu rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./. Odwołanie Eustachiusza R. nie zostało uwzględnione i Wojewoda K. decyzją z dnia 14.12.1998 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżoną decyzją nakazano Annie i Eustachiuszowi R. wykonanie rynien spustowych pcv lub z blachy ocynkowanej odprowadzających wodę z połaci na teren koło budynku, a także wykonanie ściany osłonowej /ogniomur/ szczytowej stodoły od strony sąsiada z pustaków siporeks gr. 30 cm. Budynek stodoły zrealizowany został przez Annę i Eustachiusza R. niezgodnie z udzielonym przez Urząd Gminy w S. pozwoleniem na budowę nr 8/74 z dnia 9.02.1974 r. Odstępstwa od warunków pozwolenia polegają na zmianie gabarytów budynku z 12,38 x 7,88 m na 15,20 x 8,00 m, oraz zmianie elewacji obiektu co powoduje naruszenie warunków technicznych obowiązujących zarówno w dacie budowy jak i obecnie obowiązujących. Przedmiotowy budynek narusza przepisy obowiązujące w dacie jego budowy tj. zarządzania Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego /Dz.Bud. nr 10 poz. 44/, jak i obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis par. 319 ust. 1 zacytowanego rozporządzenia stanowi, iż dachy i tarasy powinny mieć szczelne pokrycia lub izolacje oraz spadki, umożliwiające odpływ wód opadowych i z topniejącego śniegu do rynien i wewnętrznych tub zewnętrznych rur spustowych. Brak orynnowania dachu przedmiotowej stodoły powoduje naruszenie powyższego przepisu. Z par. 12 ust. 6 oraz par. 270 ust. 2 rozporządzenia wynika, że mogą być sytuowane budynki bezpośrednie przy granicy działki bądź w odległości mniejszej niż 3 m lecz nie mniejszej niż 1.5 m od tej granicy pod warunkiem, że budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki będzie posiadał ścianę oddzielenia p.poż. o odporności ogniowej 60 minut. Ściana budynku stodoły od strony granicy nie spełnia wymogów ściany oddzielenia p.poż. gdyż jest wykonana z pustaków żużlobetonowych grubości 20 cm i nie jest otynkowana. Budynek usytuowany jest w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki, ale nie bezpośrednio przy granicy dziatki co stanowi naruszenie powyższego przepisu. Z uwagi na to, że obiekt został wybudowany niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, a także narusza przepisy techniczno-budowlane wydana przez organ I instancji decyzja jest trafna i zgodna z prawem. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Anna i Eustachiusz R. i wnosząc o "cofnięcie decyzji" podnieśli, że w 1974 r. gdy otrzymali pozwolenie na budowę uzyskali zgodę sąsiada na postawienie stodoły w odległości 40 cm od granicy. Nakazane decyzją wykonanie rynien jest przez skarżących nie kwestionowane. Wykonanie natomiast ściany osłonowej według skarżących nie ma sensu bowiem jej wybudowanie spowoduje, że stodoła stanie się "bunkrem" i ograniczy jej przewiewność, konieczną dla przechowywania płodów rolnych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem wydanych przez organy administracyjne aktów. Oznacza to, że jedynym uprawnienie Sądu jest stwierdzenie, czy zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa. Dokonana kontrola sądowa nie wykazała aby zaskarżone postanowienie czy poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszały prawo. Art. 51 Prawa Budowlanego z 1994 r., stanowi w ust. 1 pkt 2, że organ może nakazać wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Z kolei ust. 4 stanowi, że przepis wyżej przytoczony stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, a więc w przypadku stwierdzenia wykonania robót: 1/ bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia lub 2/ w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub 3/ w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach, Tak więc ustalone, przez orzekające w sprawie organy okoliczności, wskazane w uzasadnieniu decyzji obligowały organy do wydania decyzji będących przedmiotem sprawy. Przepisy techniczno-budowlane są przepisami w większości bezwzględnie obowiązującymi. Organ administracji budowlanej, w przypadku stwierdzenia ich naruszenia, nie ma innej możliwości niż wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Skarga w swej istocie, zmierza do kwestionowania sensu przepisów techniczno-budowlanych, ale pogląd skarżących, że przepisy te nie mają sensu - nie może stać się podstawą do ich niestosowania. Konsekwencje i skutki ich zastosowania wynikają z faktu, że skarżący wykonali obiekt niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę - a fakt, że sąsiad wyraził zgodę na inne usytuowanie obiektu niż w wskazane w pozwoleniu na budowę nie może prowadzić do zwolnienia skarżących z nałożonych obowiązków, i sytuowania obiektu niezgodnie z przepisami. W tym stanie rzeczy, skoro kontrola sądowa nie wykazała aby zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszały prawo na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.