II SA/Gd 78/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "Ł." Sp. z o.o. w N.-K. na decyzję Wojewody P. z dnia 10 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy N.-K. z dnia 28 czerwca 1999 r. (...). Wójt Gminy N.-K. postanowieniem z dnia 10 czerwca 1999 r., (...) na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4, art. 149 par. 1 i art. 150 Kpa /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ wznowił postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej systemu PLUS-GSM na terenie działki nr 151/5 położonej w N.-K., zakończonej decyzją Wójta Gminy w N.-K. z dnia 15.04.1999 r., (...). W uzasadnieniu, wskazano, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym udzieleniem "P." S.A. pozwolenia na budowę, bez własnej winy nie brał udziału właściciel działki sąsiedniej - PHU "Ł." w N.-K. Wójt Gminy N.-K. decyzją z dnia 28 czerwca 1999 r., (...) wydaną na podstawie art. 151 par. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kpa /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./, po wznowieniu postępowania stwierdził, że Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "Ł." w N.-K. bez własnej winy nie brało udziału w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją Wójta Gminy, (...) z dnia 15.04.99, zgodnie z którą "P." S.A. W. Al. J. 81, uzyskał pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej systemu PLUS-GSM, na terenie działki nr 151/5 położonej w N.-K. Jednocześnie odmówił uchylenia decyzji ponieważ brak udziału Dyrektora PHU "Ł." Jacka K. w wyżej opisanym postępowaniu administracyjnym nie miał wpływu na treść podjętej decyzji. W uzasadnieniu organ m.in. wskazał, co następuje: Do Urzędu Gminy w N.-K., w dniu 7.04.99 r., wpłynął wniosek "P." S.A. W. Al. J. 81 o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr 151/1 w N.-K. Do wniosku ww. dołączył projekt budowlany wraz z niezbędnymi załącznikami i uzgodnieniami. Wójt Gminy w N.-K. decyzją (...) z dnia 15 kwietnia 1999 r. zatwierdził przedłożony projekt i udzielił "P." zezwolenia na budowę. Dnia 18.05.1999 do Urzędu Gminy w N.-K. wpłynęło pismo PHU "Ł." w N.-K., w którym informuje, że jest właścicielem działki nr 151/3 - przylegającej bezpośrednio do nieruchomości, dla której wydano pozwolenie. W piśmie tym Dyrektor PHU Jacek K. stwierdza, że nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, w związku z czym wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Postanowieniem (...) z dnia 10 czerwca 1999 r. Wójt Gminy w N.-K. wznowił postępowanie administracyjne. Dalej organ przyznał, że PHU "Ł." nie brała udziału w postępowaniu, ze względu na oczywiste przeoczenie. Reasumując organ stwierdził, że brak uczestnictwa w postępowaniu Dyrektora PHU "Ł." nie miał "bezpośredniego" wpływu na treść decyzji, gdyż sporny obiekt jest usytuowany wobec granicy z działką nr 151/3 zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wskutek odwołania PHU "Ł." Sp. z o.o. sprawę rozpoznawał Wojewoda P., który zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ zważył m.in., co następuje. Biorąc pod uwagę, iż podstawą uchylenia ostatecznej decyzji może być jedynie stwierdzenie istnienia podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 par. 1 Kpa, a w omawianej sprawie nie znaleziono podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji i utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ wskazał, iż szkodliwe promieniowanie elektromagnetyczne oddziaływujące na wysokości ok. 30-40 m ponad działkę nr 151/3, która zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy N.-K. przeznaczona jest pod projektowaną stację paliw z funkcjami obsługi przydrożnej, nie uniemożliwia jej gospodarczego wykorzystywania, do czasu realizacji funkcji zgodnej z planem. W skardze na tę decyzję zarzucono: - rażące naruszenie art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, - rażące naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 80 poz. 414 ze zm./ przez przyjęcie, iż wzniesiony na działce gruntu nr 151/1 w N.-K. obiekt stanowiący stację bazową telefonii komórkowej w odległości 3 m od granicy działki nr 151/3 będącą własnością strony skarżącej, usytuowany "jest zgodnie z obowiązującymi przepisami", - rażące naruszenie art. 10 par. 1 Kpa. W konkluzji wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu m.in. organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji udzielając pozwolenia inwestorowi w osobie spółki pod firmą: "P." S.A. z siedzibą w W. na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się między innymi z masztu o wys. 50 m w odległości 3 m od granicy działki będącej własnością strony skarżącej, pominął całkowicie przy wydaniu tego pozwolenia stronę skarżącą. Organy pierwszej instancji jak i drugiej instancji pominęły fakt posadowienia masztu w odległości 3 m od granicy działki sąsiadującej oraz to, iż w dokumentacji zgromadzonej przez inwestora dotyczącej obszaru promieniowania o przekroczonej dopuszczalnej gęstości mocy tj. 0,1 W/m2, wykazano bezspornie negatywne oddziaływanie na działkę strony skarżącej. Wywodzenie przez organ drugiej instancji, iż szkodliwe promieniowanie elektromagnetyczne oddziaływujące na wysokości ok. 30-40 m ponad działką strony skarżącej nie uniemożliwia jej gospodarczego wykorzystania, uznać należy za rażącą obrazę przepisu art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd administracyjny zważył, co następuje: Decyzja podlega uchyleniu z przyczyn, które Sąd - niezależnie od zarzutów skargi - zobowiązany jest brać pod uwagę z urzędu, zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. W wyniku przeprowadzenia postępowania organ wydaje decyzję, w której zgodnie z art. 151 Kpa: - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 par. 1 Kpa, - uchyla dotychczasową decyzję gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 par. 1 Kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, - stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, /gdy wystąpią przesłanki z art. 146 par. 1 i 2 Kpa/ oraz wskazuje okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie /w brzmieniu ustalonym decyzją organu I instancji/ wskazuje, że organy dokonały rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 151 par. 2 Kpa, a nie na mocy powołanego art. 151 par. 1 pkt 1 Kpa. Gdyby organ w wyniku postępowania wznowieniowego ustalił, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, wówczas nie przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy, na mocy art. 151 par. 1 pkt 1 Kpa powinien odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. W niniejszej sprawie organy nie negują, wystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa. W takim zaś wypadku pozostały organowi możliwości uchylenia decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty bądź wydania decyzji stwierdzającej naruszenie prawa i wskazującej na przyczyny z powodu których decyzji nie uchylił. Nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie chodzi o ostatnią z wymienionych decyzji. Zatem po powołaniu prawidłowej podstawy prawnej z art. 151 par. 2 Kpa organ powinien w sposób wyraźny, nie pozostawiający wątpliwości stwierdzić naruszenie prawa i wskazać okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. W tym wypadku byłyby to okoliczności o jakich mowa w art. 146 par. 2 Kpa. Podkreślenia wymaga to, że decyzja tego rodzaju nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny. Jednak wyraźne, jasne i nie budzące wątpliwości stwierdzenie naruszenia prawa w decyzji dotychczasowej ma istotne znaczenie, gdyż decyzja tego rodzaju stanowi podstawę, zgodnie z art. 153 par. 1 Kpa do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym. Powyższe uchybienia musiały prowadzić do uchylenia sprawy. Nadto uzasadnienia decyzji organów obu instancji /w szczególności niezwykle lakoniczne uzasadnienie organu odwoławczego/ nie spełniają warunków określonych w art. 107 par. 3 Kpa. Zatem po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wyniku oceny zebranych dowodów i twierdzeń strony skarżącej /także zawartych w skardze/ zgodnie z art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa i wydaniu rozstrzygnięcia organ zobowiązany jest spełnić także warunki z art. 107 par. 3 Kpa. Mając na uwadze wyżej wskazane względy Sąd administracyjny na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił decyzje organów obu instancji, a o kosztach orzekł w oparciu o art. 55 ust. 1 tej ustawy.