II SAB/Wr 42/02

Postanowienie Dnia 19 grudnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca), Sędzia SO del. do NSA Małgorzata Lamparska Protokolant: Lucyna Barańska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2002 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia skargę odrzucić W dniu 25 lutego 2002 r. skarżący R. G. złożył wniosek do Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu [...] „na podstawie stosowanych do postępowania dyscyplinarnego przepisów KPK oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej” o sporządzenie odbitek kserograficznych z akt sprawy dyscyplinarnej. W dniu 12 marca 2002 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z bezczynnością i brakiem udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek. W dniu 27 marca 2002 r. doręczono skarżącemu kserokopie dokumentów z akt sprawy dyscyplinarnej wymienionej w złożonym wniosku. Pismem z dnia 3 kwietnia 2002 r. Prorektor Uniwersytetu [...] do Spraw Studenckich poinformował skarżącego, odpowiadając na jego pismo z dnia 27 marca 2002 r„ że w aktach sprawy, w której skarżący jest obwinionym, „znajdowało się ksero faxu zawierającego prywatną notatkę skierowaną do Prorektora ds. Ogólnych [...], które Pan Prorektor czasowo udostępnił do celów postępowania dyscyplinarnego. Ponieważ notatka ta nie ma żadnego związku z prowadzonym postępowaniem, ani też nie ma dla niego najmniejszego znaczenia - jej treść nie znajduje się w aktach. W aktach sprawy znajduje się ksero ww. faxu, bez prywatnej notatki, oraz jego odpis z pominięciem treści tej notatki. Dokument zawierający ową notatkę jest w posiadaniu Pana Prorektora [...] i tylko on może decydować o jego udostępnieniu”. Podobnej treści informację przekazała skarżącemu pismem z dnia 16 kwietnia 2002 r. Komisja Dyscyplinarna dla Studentów Uniwersytetu [...], odpowiadając na jego pismo z dnia 9 kwietnia 2002 r. W dniu 15 kwietnia 2002 r. R. G. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu [...] wnosząc o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej, o którą zwracał się w pismach z dnia 25 lutego 2002 r. i 12 marca 2002 r., w zakresie ograniczonym do skserowania „dowodu nr 2” w jego wersji sprzed 20 marca 2002 r. W uzasadnieniu skargi R. G. podał, że zwrócił się z wnioskiem o sporządzenie odbitek kserograficznych z akt sprawy dyscyplinarnej, a w szczególności „dowodu nr 2”, to jest kserograficznej odbitki faxu skargi obywatelskiej skarżącego na Rektora Uniwersytetu [...], z adnotacją o treści: „Pan Rektor [...]. Ponieważ trzeba chyba ze względów formalnych odpowiedzieć na to pismo proszę o radę co do treści i formy odpowiedzi. Z szacunkiem A. P.”. Skarżący wskazał, iż w związku z bezczynnością organu po upływie 14 dni wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Podał, że kiedy w dniu 27 marca 2002 r. doręczono mu kserokopie dokumentów z akt sprawy dyscyplinarnej wymienionej w złożonym wniosku ze zdumieniem zobaczył, iż na kserokopii „dowodu nr 2” nie ma adnotacji dokonanych przez A. P. Skarżący oświadczył, że jeszcze bardziej się zdumiał, kiedy w aktach sprawy dyscyplinarnej jako „dowód nr 2” ujrzał inną kserokopię - również bez adnotacji A. P. Zdaniem skarżącego w dniu 20 marca 2002 r. Komisja dokonała podmiany „dokumentów”, gdy jej członkowie wynieśli akta poza gabinet Działu Młodzieżowego. Skarżący oświadczył, że czynność techniczna wręczenia przez pracownicę Działu Młodzieżowego innej kserokopii niż ta, o którą wnosił, nie wystarcza mu. Stwierdził, iż nie zostało zaspokojone jego prawo do dostępu do informacji publicznej, ponieważ w pismach z dnia 25 lutego 2002 r. i 12 marca 2002 r. zwracał się o kserokopię z adnotacją A. P. W ocenie skarżącego organ dopuścił się bezczynności, gdyż „obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej w drodze decyzji administracyjnej, która to decyzja w sprawie nie zaistniała”. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi „na podstawie art. 171 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym w związku z art. 19 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym”. Zdaniem strony przeciwnej skarżący nie wyczerpał toku instancji w sprawie dyscyplinarnej prowadzonej przeciwko niemu, w której jest obwinionym o zachowanie uchybiające godności studenta na podstawie art. 162 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym. Strona przeciwna wskazała, iż w sprawie tej nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie w I instancji i wywiodła, że pismo wymienione przez skarżącego należy do materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie dyscyplinarnej i z tego powodu nie może być traktowane w oderwaniu od prowadzonej sprawy dyscyplinarnej i pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach tej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy, to jest gdy w sprawie powinna być wydana decyzja administracyjna, albo postanowienie, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, czy też postanowienie mające zapaść w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz na mające być wydane nie wymienione wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozwinięcie omówionego przepisu jest zawarte w art. 20 ustawy o NSA, w którym to przepisie zdefiniowano, iż przez użyte w powołanej ustawie wyrazy: decyzja, postanowienie, inne akty lub czynności oraz sprawy z zakresu administracji publicznej należy rozumieć wszelkie akty, czynności, działania i sprawy załatwiane przez organy wymienione w ust. 2, to jest organy administracji publicznej i samorządowej, a także inne organy załatwiające sprawy z zakresu administracji publicznej, które nie mają charakteru cywilnoprawnego. W niniejszej sprawie skarżący domagał się sporządzenia i wydania odbitek kserograficznych z akt toczącej się przeciwko niemu sprawy dyscyplinarnej, a w szczególności „dowodu nr 2”. Jako podstawę swojego żądania podawał stosowane do postępowania dyscyplinarnego przepisy kodeksu postępowania karnego oraz przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, bez bliższego ich precyzowania. Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198) przewidują obowiązek organów publicznych udostępniania zainteresowanym osobom informacji publicznych, przy czym - stosownie do art. 16 ust. 1 tej ustawy - odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie Informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl zaś jej art. 14 ust. 2, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie Informacji umarza się. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem kwestia, czy wydanie skarżącemu odbitek kserograficznych z akt toczącej się przeciwko niemu sprawy dyscyplinarnej jest udzieleniem Informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W trybie cytowanej ustawy można bowiem domagać się udostępnienia nie każdej informacji, ale tylko informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Tak więc informacją publiczną jest jedynie informacja o sprawach publicznych. Postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko konkretnej osobie, to sprawa tej konkretnej osoby, której przysługują określone prawa przewidziane przez procedurę obowiązującą w danym postępowaniu. Przepisy regulujące daną procedurę (dyscyplinarną, kamą itd.) przewidują m.in. możliwość przeglądania akt i sporządzania z nich odpisów przez strony, określając zasady ich udostępniania (patrz np. art. 156 kpk). Do kwestii tych mają zatem zastosowanie przepisy szczególne, a nie przepisy ustawy o dostępie do Informacji publicznej, dotyczące udostępniania informacji o sprawach publicznych, nie zaś o jednostkowych sprawach dyscyplinarnych. Informacje zawarte w aktach sprawy dyscyplinarnej nie są więc informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do Informacji publicznej, a do ich udostępniania zastosowanie mają przepisy szczególne, regulujące kwestie proceduralne danego postępowania dyscyplinarnego. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy zatem aktów, czynności lub bezczynności, o jakich mowa w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o NSA, co sprawia, że skarga ta - w myśl powołanych wyżej przepisów ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym -jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o NSA wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.