II SA/Gd 3159/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skarg Aldony P., Małgorzaty K., Grażyny G. i Bożeny B., na decyzję Wojewody P. z dnia z dnia 30 kwietnia 2001 r. (...) w przedmiocie wykonania robót elewacyjnych - uchyla zaskarżoną decyzję, (...). Decyzją z dnia 30 kwietnia 2001 r. (...) Wojewoda P. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 i art. 105 par. 1 Kpa uchylił decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 20 grudnia 2000 r. o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia wykonania robót - docieplenia budynku przy ul. D. 12 w G. i nałożeniu na Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. D. 12 w G. obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zamierzonej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 15 grudnia 2000 r. do organu I instancji wpłynęło zawiadomienie o zamiarze przystąpienia przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości nr 12 przy ul. D. w G. do prac dociepleniowych oraz wykonania izolacji przeciwwilgociowej pionowej. Prezydent Miasta G. traktując zawiadomienie jako zgłoszenie dokonane w trybie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, decyzją (...) z dnia 20 grudnia 2000 r. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia wykonania robót oraz nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości nr 12 przy ul. D. 12 w G. obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę zamierzonej inwestycji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że zdaniem organu I instancji roboty budowlane obejmujące docieplenie budynku nie stanowią robót remontowych i wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołanie złożył Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej. Organ II instancji stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta G. (...) z dnia 29 grudnia 1994 r. o udzieleniu pozwolenia na adaptację hotelu pracowniczego położonego przy ul. D. 12 w G. na budynek mieszkalny wielorodzinny obejmowała swoim zakresem docieplenie budynku. Zdaniem organu odwoławczego nastąpiła zatem błędna kwalifikacja dokonanego przez Zarząd Wspólnoty zawiadomienia, które należałoby traktować jako zawiadomienie o przystąpieniu do robót objętych pozwoleniem na budowę. W tej sytuacji rozpatrzenie sprawy w trybie art. 30 Prawa budowlanego było bezzasadne, zaś postępowanie nią objęte powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 par. 1 Kpa jako bezprzedmiotowe. Ostateczną decyzją Wojewody P. z dnia 21 stycznia 1999 r. (...) została stwierdzona nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. (...) z dnia 10 września 1997 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego przy ul. D. 12 w G. Skargę na powyższą decyzję wniosły do Naczelnego Sądu Administracyjnego Aldona P., Małgorzata K., Grażyna G. i Bożena B., podnosząc że są współwłaścicielkami nieruchomości na której, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 29 grudnia 1994 r. (...) wydanej na rzecz, "B." spółka z o.o. w S. budynek hotelowy został adaptowany na mieszkalny. Jako współwłaścicielki nieruchomości skarżące są stronami postępowań budowlanych dotyczących inwestycji na budynkach na niej się znajdujących. Sąsiednia Wspólnota budynku nr D. 12 uzyskała odmowną decyzję na wykonanie prac elewacyjnych na tym budynku z tym, że skarżące nie były o tym postępowaniu zawiadomione ani nie doręczono im decyzji organu I instancji. Skoro Wspólnota, ani jej członkowie nie są stronami postępowania, które doprowadziło do wydania decyzji z 29 grudnia 1994 r. to nie mogą korzystać z uprawnień płynących z tej decyzji i muszą wystąpić o aktualne pozwolenie na budowę. Roboty elewacyjne związane z dociepleniem obiektu wymagają zgody współwłaścicieli nieruchomości i uzyskania na rzecz inwestora - innego niż strona decyzji z 29 grudnia 1994 r. - pozwolenia na budowę. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzje pominął okoliczność, że decyzja o pozwoleniu na budowę rodzi skutek w postaci uprawnienia do rozpoczęcia budowy jedynie dla inwestora - adresata decyzji. Pozwolenie na budowę nie upoważnia do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych przez jakiekolwiek osoby trzecie działające niezależnie od inwestora, do którego skierowana była decyzja. W art. 40 ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ przewiduje możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innej osoby niż wymieniony w niej inwestor, jeśli osoba taka przyjmie wszelkie warunki zawarte w decyzji i wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie nie doszło do przeniesienia w trybie powyższego przepisu, na współwłaścicieli budynku przy ul. D. 12 w G. pozwolenia na budowę wydanego przez Prezydenta Miasta G. w dniu 29 grudnia 1994 r. na rzecz "B." spółki z o.o. w S. Zatem zawiadomienia o zamiarze przystąpienia przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości nr 12 przy ul. D. w G. do prac dociepleniowych oraz wykonania izolacji przeciwwilgociowej pionowej nie można było potraktować, jak uczynił to organ odwoławczy, za zawiadomienie o przystąpieniu do robót objętych pozwoleniem na budowę. Wspólnota Mieszkaniowa ani jej poszczególni członkowie /oprócz "B." spółki z o.o. w S./ nie byli bowiem uprawnieni do prowadzenia prac budowlanych w oparciu o to pozwolenie. Zatem uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 105 par. 1 Kpa i art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa. Art. 28 Prawa budowlanego stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Robót budowlanych polegających na dociepleniu stropodachu, wszystkich ścian oraz wykonaniu izolacji pionowej budynku wielomieszkaniowego nie sposób uznać za prace remontowe, gdyż remontem jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego /art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego/. Nie sposób zakwalifikować tego rodzaju roboty budowlane również do kategorii innych robót objętych wyłączeniem spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę /art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego/. Organ odwoławczy winien w granicach swych kompetencji wynikających z art. 138 par. 1 Kpa rozpatrzyć odwołanie wniesione od decyzji organu I instancji, mając na względzie jednakże, że brak jest podstaw prawnych do nakładania w drodze decyzji administracyjnej obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy obowiązek taki wynika z mocy prawa /por. J. Siegień Prawo budowlane. Komentarz. Warszawa 2000, str. 191/. Stwierdzenie natomiast, że obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z mocy prawa dotyczy inwestycji objętej zgłoszonym przez inwestora zamiarem wykonania robót budowlanych pociąga za sobą jedynie konsekwencję w postaci wydania decyzji o sprzeciwie na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego - z pominięciem nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, opierając się na przepisach art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżących na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.