II SA/Ka 1563/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Mariana M. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 14 czerwca 2002 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Decyzją z dnia 11 stycznia 2002 r. (...), wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ Starosta Powiatu M. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę przez Gminę M. reprezentowaną przez Zarząd Miasta M. hydroforni wraz ze zbiornikiem wyrównawczym w M. - B. przy ul. K. na działkach nr 384/116 i 386/116. Jednocześnie nałożył na inwestorów obowiązek prowadzenia robót przez osoby posiadające kwalifikacje zawodowe wymagane w budownictwie zgodnie z zatwierdzonym projektem i przepisami techniczno-budowlanymi oraz nakazał uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód do rowu i wykonanie wylotu kanału odwadniającego. W uzasadnieniu wskazano, iż inwestor przedłożył prawidłowo sporządzony projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami oraz decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji. Z decyzją nie zgodził się właściciel sąsiedniej nieruchomości Marian M. reprezentowany przez ojca Norberta M. i zażądał jej uchylenia oraz odmówienia inwestorowi zgody na budowę hydroforni lub zlokalizowania jej na innej działce. Poddał w wątpliwość celowość budowy takiego obiektu przy jednoczesnej akceptacji budowy rurociągu. Zarzucił, że w razie eksplozji zbiornika dojdzie do zalania sąsiednich nieruchomości, naruszenia własności działek. Dalej podniósł, iż organ orzekający w sprawie całkowicie pominął jej zarzuty zgłoszone w piśmie z dnia 9 maja 2001 r., będącym odwołaniem od decyzji Burmistrza Miasta M. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w piśmie z dnia 9 czerwca 2001 r., a w szczególności brak jego zgody na prowadzenie budowy w sąsiedztwie nieruchomości syna, w rejonie zabudowy mieszkaniowej. Wyraził obawę, że nowa inwestycja wpłynie na przekwalifikowanie działki jego syna z rolnej na budowlaną i pogorszy warunki jej zabudowy. Domagał się innej lokalizacji hydroforni, bowiem na początku planowanego rurociągu będzie odpowiednie ciśnienie wody i taki obiekt będzie zbędny. Decyzją z dnia 20 listopada 2000 r. (...) wydaną z powołaniem się na art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ Wojewoda Ś. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że pozwolenie na budowę wydano zgodnie z art. 33 pkt 2 Prawa budowlanego, tzn. inwestor dołączył do wniosku projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami, dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję z dnia 26 kwietnia 2001 r. wydaną przez Burmistrza Miasta M. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji i utrzymaną w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2001 r. Odnosząc się do zarzutu uciążliwości hydroforni organ odwoławczy uznał go za niezasadny. Projekt został pozytywnie zaopiniowany przez Wydział Ochrony Środowiska, a przyjęte w nim rozwiązania spełniały wymogi BHP, Sanepidu oraz parametry w zakresie oddziaływania na otoczenie, w tym określające dopuszczalny poziom hałasu. Dlatego nie uwzględniono odwołania. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Marian M. reprezentowany przez ojca Norberta M. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i nie dopuszczenia do budowy hydroforni w sąsiedztwie działki Mariana M. W projekcie przewidziano usytuowanie agregatu prądotwórczego w odległości 5 m od działki skarżącego. Według pierwotnego projektu poziom hałasu nie miał przekraczać 40 dB. Zainstalowanie agregatu zwiększy poziom hałasu, a po zsumowaniu go z hałasem emitowanym przez inne źródła, np. drogę, stanie się uciążliwy dla otoczenia. Także spaliny wytwarzane przez agregat pogorszą stan środowiska. Wybudowanie hydroforni, w ocenie skarżącego spowoduje degradację środowiska i naruszy własność jego działki. Dalej skarżący zarzucił organom administracji stronniczość w prowadzeniu sprawy i jej załatwieniu, przejawiającą się w uwzględnieniu dokumentów Gminy i Starostwa z pominięciem argumentacji skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów powtórzył w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Treść decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest wiążąca dla organów administracji architektoniczno-budowlanej - art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./. Sprawdzając zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ winien ocenić, czy projektowana inwestycja nie wykracza poza linie rozgraniczające inwestycje wyznaczone w decyzji o warunkach zabudowy, czy projekt zagospodarowania działki spełnia wszystkie warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Rodzaje inwestycji określone w projekcie budowlanym i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu muszą być tożsame. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę właściwy organ bada zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu tylko w odniesieniu do tych zapisów, które odnoszą się do fazy opracowywania projektu, a dotyczą np. dostosowania formy architektonicznej do regionalnych wzorów, usytuowania budynku w pierzei ulicy. Projektowana przez inwestora Gminę M. inwestycja z tymi zapisami nie była sprzeczna. Warunek tożsamości inwestycji określonej w projekcie budowlanym i w decyzji o warunkach zabudowy został zachowany. Zgodnie z par. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. nr 140 poz. 906/ elementem projektu budowlanego jest projekt zagospodarowania działki lub terenu, który winien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W części rysunkowej umieszcza się granice działki budowlanej, usytuowanie i obrys istniejących i projektowanych obiektów, charakterystyczne rzędne, wymiary i wzajemne odległości obiektów i urządzeń oraz ich przeznaczenia w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiedzkich /par. 8 pkt 3 ppkt 2/. W załączonym do akt postępowania administracyjnego znajduje się prawidłowo opracowany projekt zagospodarowania działki inwestora uwzględniający istniejące i projektowane obiekty. Wynika z niego, iż hydrofornia wraz ze zbiornikiem wyrównawczym, stanowiąca podstawowy obiekt wodociągu zasilającego sołectwo B. z ujęcia wody w Ś. została zlokalizowana na działce nr 386/116 stanowiącej własność Skarbu Państwa, a Agencja Własności Rolnej SP zarządzająca tą nieruchomością wyraziła zgodę na lokalizację inwestycji. Nieruchomość skarżącego, a to działka nr pgr 388/116 bezpośrednio graniczy z działką nr 386/116, natomiast działki nr 263/116 i 259/130 znajdują się w bliskim sąsiedztwie. W zatwierdzonym projekcie przewidziano posadzenie zieleni izolacyjnej od strony działki skarżącego. Skarżący w skardze wyraził swoje obawy przede wszystkim w odniesieniu do działek nr 259/130 i 263/116. Z projektu wynika, że budynek hydroforni będzie oddalony od granicy działki nr 263/116 o 18 m, a od granicy działki nr 259/130 o 36 m. Podobnie zbiornik wyrównawczy będzie oddalony odpowiednio o 8,5 m i 32 od tych działek. Ustalenia zawarte w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w szczególności te dotyczą posadowienia projektowanego budynku hydroforni i zbiornika wyrównawczego na działce są wiążące dla inwestora. Odstąpienie od tych warunków, w zależności od rodzaju uchybienia, mogłoby być uznane za samowolę budowlaną. Ale o samowoli budowlanej można będzie mówić dopiero po dokonaniu naruszenia, a nie wcześniej. Zatwierdzony projekt przewidywał posadowienie agregatu prądotwórczego stanowiącego rezerwowe zasilanie na wypadek awarii zasilania podstawowego z sieci niskiego napięcia. Warunki przyłączenia określił G. Zakład Elektroenergetyczny S.A. w piśmie z dnia 6 kwietnia 2001 r. Tak więc to urządzenie nie będzie stale pracowało, a jedynie tylko w sytuacjach awaryjnych, a zostanie zabudowane ścianami. Nie będzie uciążliwe. Ewentualne istotne zmiany wprowadzane do projektu będą wymagały zatwierdzenia ich przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jeśli inwestor wprowadzi je bez uzyskania stosownej decyzji dopuści się odstępstwa od projektu, które może być zlikwidowane w oparciu o przepisy prawa budowlanego, z orzeczeniem rozbiórki samowolnie wybudowanych części obiektu budowlanego. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego przy udzielaniu pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej winny zapewnić osobom trzecim ochronę ich interesów, m.in. poprzez zapewnienie im właściwego dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych dla ludzi, dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza. Działka skarżącego nie jest zabudowana budynkami. Przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele rolnicze. Przyjęte w projekcie rozwiązania w zakresie ochrony przed hałasem poprzez nasadzenie zieleni izolacyjnej zapewnia ochronę skarżącego przed hałasem emitowanym przez planowaną inwestycję. Nadto przewidywany poziom hałasu nie powinien przekroczyć 40 dB, a więc będzie niższy od dopuszczalnego na obszarze zabudowanym budynkami mieszkalnymi hałasu o poziomie 60 dB. Wskazać także należy, że projektowana inwestycja zapewni skarżącemu lepszy dostęp do wody, gdyż także on będzie mógł korzystać z nowego wodociągu. Podstawowym argumentem zgłaszanym przez skarżącego i obudowanym szeregiem argumentów był zarzut braku jej zgody na budowę w sąsiedztwie jego działki. Należało go ocenić w kategoriach naruszenia interesu faktycznego skarżącego, a nie prawnego. Nie wykazał on naruszenia przepisów prawa materialnego. Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to te osoby, a nie inwestorzy, właściciele nieruchomości, na których mają powstać planowane inwestycje będą decydowali o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu, społecznego. Zakres orzekania sądu określa art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Sąd sprawuje kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodności z prawem. Poza tak zakreślone granice nie może wykroczyć. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA skargę oddalił.