II SA/Kr 1020/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Joanny W.-B. i Mieczysława Sz. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 marca 2002 r., (...) w przedmiocie doprowadzenia rowu melioracji szczegółowej do odpowiedniego stanu technicznego - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; (...). Decyzją z dnia 25.01.2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 oraz art. 66 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 84 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu sprawy użytkowania rowu melioracji szczegółowej nr 6 M. na działkach nr 1744 i 1746 w R. nakazał Joannie W.-B. i Mieczysławowi Sz. usunąć stwierdzone nieprawidłowości, tj. doprowadzić rów melioracji szczegółowej nr 6 M. w R. zlokalizowany na działce nr 1744 i 1746 w R. do odpowiedniego stanu technicznego poprzez jego udrożnienie - usunięcie ziemi z rowu wraz z wyprofilowaniem skarp i dna. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 26.09.2001 r. stwierdzono, że rów melioracyjny przebiegający przez działki nr 1744 i 1746 w R. jest zasypany. Brzegi rowu nie są "oskarpowane", na niewielkich odcinkach na trasie rowu istnieją zagłębienia z wodą. Pismem z dnia 9.11.2001 r. (...) Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych Inspektorat Rejonowy w T. poinformował, że rów nr 6 M. jest urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych. Z kolei (...) Urząd Wojewódzki w piśmie z dnia 3.01.2002 r. podał, że w aktach Spółki Wodnej "R." z/s w Z. znajduje się wykaz urządzeń melioracji szczegółowej na terenie gminy R., z którego wynika, że na terenie R. znajduje się rów nr 6 M., a w wykazie nieruchomości objętych działaniem spółki brak jest działek nr 1744 i 1746. Zgodnie z przepisami dziani VII ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 115 poz. 1229/ spółka wodna nie ma obowiązku obejmowania działalnością wszystkich rowów melioracyjnych na terenie swojej działalności. Przepis art. 77 ust. 1 ustawy stanowi, że utrzymanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych nie objętych działalnością spółki wodnej należy do właścicieli gruntów. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że na działce nr 1746 w R. będącej własnością Joanny W.-B. oraz na działce nr 1744 będącej własnością Mieczysława Sz. znajduje się rów, co stanowi dowód jego istnienia. W odwołaniu od tej decyzji Joanna W.-B. i Mieczysław Sz. zarzucili, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 83 ust. 1 prawa budowlanego oraz art. 7, art. 76 par. 3, art. 77 i art. 78 Kpa. Podali, że z żadnego z przepisów kompetencyjnych nie wynika właściwość PINB w przedmiotowej sprawie. Podnieśli, że w protokole oględzin z dnia 12.06.2000 r., piśmie PINB do Tadeusza Z. z dnia 19.06.2000 r. stwierdzono, że nowe ogrodzenie jest zbudowane za starym ogrodzeniem stojącym od strony ulicy publicznej, co nie narusza prawa budowlanego. Urzędnicy gminy w piśmie z dnia 11.10.1999 r. stwierdzili, że "rów zaczyna się po zachodniej stronie przepustu". Rów zaczyna się na działce nr 1744, a zbudowane ogrodzenie jest przed jego początkiem i w poprzek do kierunku biegu rowu. Na powoływanych w decyzji mapach przepust ten nie jest zaznaczony. Zarzucili, że gdyby organ I instancji zapoznał się z dokumentami księgi wodnej w (...) Urzędzie Wojewódzkim, to stwierdziłby, że rów nr 6 M. /nielegalnie wpisany do ewidencji/ zaczyna się w odległości 1,5 km od ich działek i działki, przez które przebiega są objęte działalnością spółki wodnej, bo figurują w spisie nieruchomości spółki w księdze wodnej. Zarzucili, że wypis z rejestru gruntów nie stwierdza jaki rów istnieje na ich działkach. Nadto podali, że organ nie przedstawił dokumentów wymienionych w par. 5 ust. 2 pkt 1 Instrukcji Ministerstwa Rolnictwa, Departamentu Gospodarki Wodnej i Melioracji z dnia 22.01.1979 r., stanowiących podstawę wpisania do ewidencji urządzenia melioracyjnego. Decyzją z dnia 21 marca 2002 r. (...), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że wyniki oględzin z dnia 26.09.2001 r. potwierdziły nieodpowiedni stan techniczny budowli. Istnienie przedmiotowego rowu potwierdzają mapy geodezyjne (...), wypisy z rejestru gruntów (...), pismo MUW z dnia 3.01.2002 r. (...). Melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami /art. 70 ust. 1 prawa wodnego/. Urządzenia melioracji wodnych dzielą się na podstawowe i szczegółowe, w zależności od ich funkcji i parametrów /art. 70 ust. 2 prawa wodnego/. Do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza się rowy /art. 73 ust. 1 pkt 1 prawa wodnego/, jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1 prawa wodnego. Wykonanie i utrzymanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do właścicieli gruntów /art. 74 ust. 1 i art. 77 ust. 1 prawa wodnego/. W piśmie z dnia 1.08.2000 r. (...) odwołujący się przyznali, że przedmiotowy rów powstał na gruntach prywatnych w celu odwodnienia terenu, który był przeznaczony pod uprawy rolne (...). Zdaniem organu odwoławczego, to dokumenty przedłożone przez skarżących potwierdzają, że przedmiotowy rów spełnia kryteria rowu melioracji szczegółowych, ponieważ: powstał na gruntach prywatnych, wykonany został przez właścicieli tych gruntów, powstał w celu odwodnienia terenu zajętego pod łąki i pastwiska. Na przywołanej przez odwołujących się mapie będącej załącznikiem do pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z dnia 17.06.1996 r. /zał. nr 20/ wyraźnie zaznaczono rów. Wrysowana w osi rowu linia została opisana jako rozgraniczenie ewidencyjne działek nr 1746 i 1744, czyli potwierdza to fakt, że obowiązek doprowadzenia do odpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego jakim jest przedmiotowy rów melioracji szczegółowej nałożono prawidłowo na współwłaścicieli obiektu, czyli nieruchomości zajętej pod rów. Decyzja Urzędu Gminy w R. nr 64/95 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /zał. nr 19/ w pkt 13 zawiera klauzulę o wyłączeniu działki z użytkowania co wykonane zostało w zakresie pozostawiającym w użytkowaniu sad i rowy /zał. nr 32 - wypis z rejestru gruntów z dnia 20.07.2000 r./. Decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Przepis art. 61 prawa budowlanego stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać obiekt w należytym stanie technicznym. Zgodnie z art. 66 tej ustawy w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W skardze na powyższą decyzję, Joanna W.-B. i Mieczysław Sz. wnieśli o jej uchylenie, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, w tym przepisów art. 156 par. 1 pkt 1, 2, 3, 7 oraz art. 7, art. 77, art. 78 par. 1 i art. 80 Kpa. W uzasadnieniu skargi podali, że zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 4.01.2001 r. Twierdzili, że bezprawnie wpisano do ewidencji urządzeń melioracyjnych szczegółowych bruzdę rozgraniczającą ich działki i znajdującą się między działką nr 1744 i 1746, którą nazwano "rów melioracyjny nr 6 M.". Zarzucali, że na ich działkach nie było i nie ma urządzeń melioracyjnych. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, powtarzając stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnymi Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd sprawuje kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. W ramach swej kognicji bada czy przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 51 ustawy/. Na wstępie podnieść należy, że organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, iż "żaden przepis nie wskazuje aby do właściwości PINB należało zajmowanie się rowami w ogólności ani urządzeniami melioracji szczegółowej, które nie są obiektami budowlanymi ani budowlą hydrotechniczną w rozumieniu art. 3 pkt 1-3 prawa budowlanego". W myśl art. 84 prawa budowlanego do zadań organów nadzoru budowlanego należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Ma to o tyle pierwszorzędne znaczenie w sprawie, że wskazany jako podstawa prawna decyzji organu I instancji art. 66 prawa budowlanego z 1994 r. nakazuje organowi administracji publicznej, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: - jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo - powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia albo - jest użytkowany (...) w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia podejmowanie działań niezbędnych do usuwania stwierdzonych nieprawidłowości. Zatem tylko wtedy organ nadzoru będzie uprawniony do wydania decyzji w powyższym trybie, jeżeli ustali, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Jak wynika z treści art. 3 pkt 1 prawa budowlanego obiektem budowlanym jest: a/ budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b/ budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c/ obiekt małej architektury, Przez "budowlę" /art. 3 pkt 3/ należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne /fortyfikacje/, ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych /kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń/ oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Wyjaśnienia terminu "budowla hydrotechniczna" brak jest w prawie budowlanym. Zawarte ono zostało w par. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane gospodarki wodnej i ich usytuowanie /Dz.U. 1997 nr 21 poz. 111/. Zgodnie z ty m przepisem ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budowli hydrotechnicznej - rozumie się przez to budowle, wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi z nimi związanymi, służące gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, a w szczególności: zapory ziemne i betonowe, jazy, upusty, przelewy i spusty, śluzy żeglugowe, wały przeciwpowodziowe, przepusty, śluzy wałowe i mnichy, siłownie i elektrownie wodne, ujęcia śródlądowych wód powierzchniowych, wyloty ścieków, czasze zbiorników wodnych, wraz ze zboczami i skarpami, pompownie, kanały, sztolnie, rurociągi hydrotechniczne, syfony, lewary, akwedukty, stopnie wodne i progi, budowle regulacyjne na rzekach i potokach, grodzie, nadpoziomowe stawy gromadzące substancje płynne i półpłynne, porty, baseny, zimowiska, pirsy, mola, nabrzeża, bulwary, pochylnie i falochrony na wodach śródlądowych, przepławki dla ryb, w tym łososiowatych. Katalog ten nie jest zamknięty, o czym świadczy użycie słów "w szczególności". Oznacza to, że budowlą hydrotechniczną może być również inna budowla, o ile spełnia warunki wynikające z tego przepisu, czyli budowla służąca gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich. Jednakże, skoro przepis par. 3 powyższego rozporządzenia wyraźnie stanowi, że przepisy rozporządzenia nie dotyczą budowli morskich i melioracji szczegółowych, oznacza to, że podana wyżej definicja budowli hydrotechnicznej nie może obejmować melioracji szczegółowych. Rowy, jak wynika z treści art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 115 poz. 1229 ze zm./, zaliczane są do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 13 ustawy rowami są sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ich ujściu. Powyższe nie oznacza jednak, że rów jest obiektem budowlanym. Nadto, z treści art. 29 ust. 2 pkt 4 i art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego wynika, że wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonywaniu i remoncie urządzeń melioracji szczegółowych podlega obowiązkowi zgłoszenia. Zakres pojęcia "roboty budowlane" użyty w art. 29 ust. 2 pkt 4 prawa budowlanego jest węższy niż pojęcie robót budowlanych zdefiniowane w art. 3 pkt 7 ustawy. Świadczy o tym porównanie treści tych dwóch przepisów. Jak wynika z treści art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, robotami budowlanymi są: budowa, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Skoro w art. 29 ust. 2 ustawy użyto sformułowania "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na...", oznacza to, że nie obejmuje swym zakresem wszystkich robót budowlanych. Nadto, o obiektach budowlanych jest mowa tylko w ustępie pierwszym art. 29 prawa budowlanego. Wszystko to prowadzi do wniosku, że rowy nie są budowlami hydrotechnicznymi, czyli obiektami budowlanymi, a jedynie urządzeniami melioracji wodnych szczegółowych, które mieszczą się w dyspozycji przepisu art. 29 ust. 2 pkt 4 prawa budowlanego, ale pozostają poza zakresem przepisu art. 66 ustawy. Stosownie do treści art. 4 prawa wodnego organami właściwymi w sprawach gospodarowania wodami są: 1/ minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, 2/ Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - jako centralny organ administracji rządowej, nadzorowany przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej, 3/ dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej -jako organ administracji rządowej niezespolonej, podlegający Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, 4/ wojewoda, 5/ organy jednostek samorządu terytorialnego. Wśród tych organów nie zostały wymienione organy nadzoru budowlanego, co oznacza, że tylko wtedy będą one właściwe w sprawie, gdy ich uprawnienie do wydawania decyzji będzie wynikać z przepisów prawa budowlanego. Nadto wskazać należy na treść art. 29 prawa wodnego. Stanowi on, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1/ zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, 2/ odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Zgodnie z treścią art. 77 ustawy, utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te są objęte działalnością spółki wodnej - do tej spółki. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może ustalać, w drodze decyzji, proporcjonalnie do korzyści odnoszonych przez właścicieli gruntu, szczegółowe zakresy i terminy wykonywania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, stosownie do pozwolenia wodnoprawnego lub instrukcji utrzymania systemu urządzeń melioracji wodnych. Nieodpowiedni stan techniczny rowu wywiera zatem jedynie skutki w obszarze prawa wodnego. Stąd też zarzut skargi, iż decyzję wydał niewłaściwy organ jest zasadny. To przesądza już o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o NSA, w związku z art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa. Z kolei rozważenia wymagają zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania. W przedłożonych aktach administracyjnych znajduje się: - wypis z rejestru gruntów z dnia 4.01.2002 r., z którego wynika, że na działce nr 1746 /Joanna W.-B./ znajduje się rów o pow. 0,0200 ha, - wypis z rejestru gruntów z dnia 4.01.2002 r., z którego wynika, że na działce nr 1745 /Tadeusz P./ znajduje się rów o powierzchni 0,0100 ha, - wypis z rejestru gruntów z dnia 4.01.2002 r., z którego wynika, że na działce nr 1744 /Mieczysław Sz./ znajduje się rów o powierzchni 0,0400 ha, - protokół oględzin z dnia 26.09.2001 r., bez szkicu, z którego treści nie da się ustalić przebiegu przedmiotowego rowu, wyglądu, wymiarów, długości, - protokół rozprawy wodnoprawnej z dnia 7.07.1999 r. wraz z zeznaniami świadków /z treści zeznań nie da się ustalić o jakim rowie świadkowie zeznawali/ i ustaleniami z wizji /bez szkicu, nie da się ustalić przebiegu przedmiotowego rowu/, - kopia mapy zasadniczej 1:2000 nr 260/13/2/76 z 1979 r. nieczytelna, z ręcznym dopiskiem "Rów nr 6 M.", wzdłuż zaznaczonej ulicy N.-Ś., - kopia mapy /zał. nr 21/, bez daty, skali, nazwy mapy, nazw ulic, na której kolorem pomarańczowym zaznaczono linie z wpisanym symbolem "r.sz", - kopia mapy - projekt zagospodarowania działki nr 1746 z 1995 r., na której zaznaczono rów biegnący równolegle do ul. N.-Ś., prostopadle do ul. D., wzdłuż południowej granicy działki nr 1746 /Joanna W.-B./ i północnej granicy działki nr 1744 /Józef Sz./, - kopia mapy /zał. nr 8/ bez jej nazwy, skali, daty, gdzie przy południowej granicy działki nr 1746 wpisano między 2 równoległymi liniami symbol "w", a ręcznie dopisano słowo "rów. Wbrew twierdzeniom organu z pisma skarżących z dnia 1.08.2000 r. nie wynika, że w piśmie tym (...) odwołujący się przyznali, że przedmiotowy rów powstał na gruntach prywatnych w celu odwodnienia terenu który był przeznaczony pod uprawy rolne. Organ ustalił, że przedmiotowy rów stanowi fragment urządzenia wodnego szczegółowego "rów nr 6 M.", mimo braku dowodów to potwierdzających. Z faktu, że na mapach w spornym miejscu zaznaczony był rów i, że w R. znajduje się rów nr 6 M., nie wynika jeszcze, że przedmiotowy rów stanowi fragment urządzenia wodnego szczegółowego "rów nr 6 M.". Organ nie ocenił pisma Wójta Gminy R. z dnia 11.10.1999 r., które podaje przebieg rowu melioracyjnego nr 6. Nie ustalił, gdzie usytuowany jest przepust, o którym mowa w tym piśmie. Jeżeli podstawą faktyczną decyzji organu I instancji było pismo Urzędu Gminy R. z dnia 16 stycznia 2002 r. /co wynika z uzasadnienia decyzji/, które stwierdzało, że "rów nr 6 M. jest urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych", to należało ustalić przebieg tego rowu, w szczególności czy przebiega przez działki skarżących. Organ rozpoznający sprawę nie powinien, ustalając stan faktyczny, poprzestać na informacjach udzielanych mu przez inne organy. Skoro pismem z dnia 9.11.2001 r. (...) został poinformowany, że istnieje ewidencja urządzeń melioracyjnych, winien przeprowadzić z niej dowód. Znajdujące się w aktach kserokopie dokumentów Gminnej Spółki R. nie zostały przez nikogo potwierdzone za zgodność z oryginałem i nie wiadomo czy przedłożony wykaz nieruchomości jest kompletny. Organ nie ocenił nadto dowodu o jaki się zwracał - protokołu rozprawy wodnoprawnej z dnia 7 lipca 1999 r. Wobec powyższego uznać należy, że organ administracji nie zebrał wystarczającego do rozstrzygnięcia materiału dowodowego i wszechstronnie go nie ocenił, co narusza art. 7, art. 77 i art. 107 Kpa. Nadto stwierdzić należy, że zawarty w decyzji nakaz nie jest precyzyjny, nie określając żadnych wymiarów. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonania w postępowaniu egzekucyjnym. Co do zarzutu skarżących o sfałszowaniu danych w ewidencji, podnieść należy, że ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki zbiorem informacji o gruntach /por. między innymi art. 20, art. 22 i art. 24 ustawy z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne/. Zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów. Z zapisów zawartych w ewidencji gruntów wynikają obalane domniemania faktyczne. Ciężar obalenia powyższego domniemania spoczywa na stronie. Podkreślenia wymaga, że wbrew stanowisku skarżących, organ prowadzący postępowanie na podstawie art. 66 prawa budowlanego nie jest uprawniony do badania prawidłowości podstaw wpisanych do ewidencji informacji. Wobec powyższego, na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 29 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.