II SAB/Kr 151/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Józefa J. na bezczynność Wojewody M. postanawia - skargę odrzucić. Józef J. wniósł dnia 17 listopada 2001 r. /data nadania/ skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody M. w sprawie wydania zarządzenia o udzieleniu lub odmowie udzielenia zgody na sprzedaż działki gruntowej przez Starostę G. i wniósł o zobowiązanie Wojewody do wydania w trybie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /tj. Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ w zw. z art. 23 ust. 1 tej ustawy takiego zarządzenia w przedmiocie zgody lub jej odmowy na sprzedaż działki nr 2 położonej w G. na rzecz skarżącego i Franciszka J. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż dnia 11 stycznia 2001 r. odbył się w Starostwie Powiatowym w G. pisemny przetarg nieograniczony gruntu Skarbu Państwa oznaczonego jako działka nr 2. W przetargu tym wziął udział skarżący ze swym bratem Franciszkiem Jagodą składając stosowną ofertę. Na pokrycie ceny sprzedaży miała być zaliczona wartość mienia pozostawionego za granicą i w tym celu przedłożono zaświadczenie, o którym mowa w art. 221 ust. 1 i 2 ustawy. Wskazano dalej, iż Starosta pismem z dnia 18 stycznia 2001 r. (...) powiadomił skarżącego, iż razem z bratem ustalony został jako nabywca działki. Starosta Powiatowy pismem z dnia 29 stycznia 2001 r. wystąpił do Wojewody M. o udzielenia zgody na sprzedaż działki skarżącemu i jego bratu, a następnie przy piśmie z dnia 11 lipca 2001 r. przekazał kserokopię stanowiska działającego z upoważnienia Wojewody Kierownika Wydziału Nadzoru Geodezyjnego i Nieruchomości Oddział Zamiejscowy w N.-S., zawartego w piśmie z 3 lipca 2001 r. skierowanym do Starosty, z którego wynika, że zgody odmówiono. Skarżący podniósł, iż przedstawiona w tym piśmie argumentacja nie znajduje potwierdzenia w przepisach ustawy, a nadto nie ma ona formy zarządzenia przewidzianej ustawą. Wskazano, że dnia 13 sierpnia 2001 r. skarżący wystąpił do Wojewody o wydanie zarządzenia zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy, a otrzymał kolejną odpowiedź Kierownika ww. wydziału z dnia 13 września 2001 r., a w odpowiedzi na kolejne jeszcze pismo z dnia 10.10.2001 r., stwierdzono, że zarządzenie nie jest decyzją rozstrzygająca indywidualną sprawę z zakresu administracji, do której miały by zastosowanie przepisy Kpa. Wojewody M. wniósł o oddalenie skargi. Podniesiono w odpowiedzi na skargę, że stosownie do przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyrażenie zgody przez Wojewodę na zbycie nieruchomości wchodzącej w skład zasobu Skarbu państwa następuje w drodze zarządzenia, które jest aktem normatywnym, mającym charakter wewnętrzny, obowiązujący tylko jednostki podległe organowi wydającemu akt. Zarzucono, iż zarządzenie Wojewody nie mieści się w kategorii tzw. innych aktów lub czynności wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, na które dopuszczalna jest skarga na bezczynność, gdyż nie jest skierowane do zindywidualizowanego adresata, a poza podjęciem aktów lub czynności dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa znajdują się akty lub czynności generalnie abstrakcyjne lub generalnie konkretne. Podniesiono także, iż Wojewoda nie udzielił Staroście zgody na zbycie nieruchomości, gdyż w świetle akt sprawy w planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość ta przeznaczona jest na cele sportu i turystyki, a brak przesłanek do zaliczenia wartości pozostawionych za granicą nieruchomości, na cenę nabycia nieruchomości nie mającej charakteru działki budowlanej, której cena był by niższa od wartości pozostawionych nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do przepisu art. 23 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /tj. Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543/ zbycie -nieruchomości wchodzącej w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa przez starostę wymaga zgody wojewody. Wedle art. 11 ust. 2 tej ustawy, jeżeli jej przepisy wymagają udzielenia zgody przez radę, sejmik lub wojewodę, wyrażenie zgody następuje odpowiednio w drodze uchwały rady lub sejmiku albo zarządzenia wojewody. Skarżący bezczynności Wojewody M. upatruje w tym, iż jego zdaniem skierowane do Starosty pismo z upoważnienia Wojewody z dnia 3 lipca 2001 r., z którego wynika brak zgody na sprzedaż skarżącemu i jego bratu nieruchomości, nie ma charakteru zarządzenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy, tak jak i następne pisma tego organu. Nadto skarżący polemizuje, z tą treścią pisma, która zawiera wskazanie przyczyn niewyrażenia zgody. Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd rozpatruje skargi na bezczynności organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4. Według przepisu art. 16 ust. 1 Sąd orzeka w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygając sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, oraz 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Dopuszczalność zatem skargi na bezczynność wojewody, w wydaniu zarządzenia w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości z zasobu Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wymaga uprzedniego rozważenia, czy zarządzenie to mieści się w kategorii innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, objętych hipotezą art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, gdyż oczywiste jest, że zarządzenie wojewody, nie ma charakteru aktów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o NSA. Odpowiedź na to pytanie jest negatywna. Analiza treści przepisu art. 16 ust. 1 i brzmienia jego punktu 4 wskazuje, iż przedmiotem innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznych, na które służy skarga na bezczynność /art. 17 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 4/, mogą by ć tylko takie /inne niż decyzje, czy postanowienia/ akty, które w odniesieniu do konkretnie zindywidualizowanego adresata /strony/, zawierają wynikające z przepisów prawa przyznanie, stwierdzenie albo uznanie uprawnienia lub obowiązku. Adresatem zgody na zbycie nieruchomości wyrażanej w formie zarządzenia wojewody w trybie art. 11 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie jest strona konkretnego postępowania w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, a przedmiotem czynności nie jest przyznanie, stwierdzenie albo uznanie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa a służącego tej stronie. Zarządzenie wojewody, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ma charakter aktu wewnętrznego podjętego zgodnie z przyznaną wojewodzie kompetencją i skierowanego do organu właściwego do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości /art. 27-28 ustawy/ z zasobu nieruchomości. Z tych względów należy przyjąć, iż zarządzenie wojewody w przedmiocie udzielenia w trybie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /tj. Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543/ zgody na zbycie nieruchomości wchodzącej w skład zasobu Skarbu Państwa, nie ma charakteru aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. W konsekwencji, ewentualna bezczynność wojewody w wydaniu powyższego zarządzenia, nie mieści się w kręgu spraw określonych art. 17 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o NSA, w których Sąd rozpoznaje skargi na bezczynności organów, a skarga jest niedopuszczalna. Nie ma zatem prawnej doniosłości w sprawie okoliczności, czy stanowisko Wojewody odmawiające zgody na zbycie nieruchomości, zajęte w piśmie z dnia 3 lipca 2001 r. do Starosty Powiatu G., odpowiada zarządzeniu w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym bardziej nie podlega roztrząsaniu w tej sprawie zagadnienie trafności przesłanek, na których oparto odmowę udzielenia zgody. Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji na podstawie art. 27 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 3 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.