II SA/Łd 361/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Bogumiły K. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 1 lutego 2000 r. (...) w przedmiocie na pozwolenia na budowę - oddala skargę. Starosta W. decyzją z dnia 17 grudnia 1999 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zatwierdził projekt budowlany i wydał Katarzynie P. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami zlokalizowanego na działce nr 389 położonej w miejscowości B.-Rz. Od powyższej decyzji odwołali się Elżbieta i Jerzy S. oraz Elżbieta K. wnosząc o jej uchylenie z uwagi na to, iż granice pomiędzy działkami są sporne. Wojewoda Ł. decyzją z dnia 1 lutego 2000 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji argumentując tym, iż inwestor przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego spełnił wymagania wynikające z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. "Prawo budowlane" /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, bowiem do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi tj. warunki techniczne zasilania przyłącza kablowego do budynku mieszkalnego znak: TD4/1096/99 z dnia 27.10.1999 r. wydane przez Zakład Energetyczny Ł.-T. S.A. Rejon Energetyczny W. i opinię z dnia 18.11.1999 r. nr 321/99 o uzgodnieniu projektu przyłącza, elektroenergetycznego do budynku mieszkalnego wydaną przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji w W., oraz akt notarialny Repertorium A-2265/1999 z dnia 14.06.1999 r., decyzję z dnia 21.09.1999 r. (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Wójta Gminy B. z terminem ważności do dnia 20 września 2000 r. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ obiekty budowlane powinny być projektowane i budowane w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich a w szczególności zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności; dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że projektowany na działce inwestora, budynek mieszkalny usytuowany bezpośrednio przy granicy działki Bogumiły K. o nr geod. 391 /ściana od strony granicy bez otworów/ za pisemną zgodą wyrażoną w oświadczeniu z dnia 21 października 1999 r. potwierdzonym notarialnie nr repertorium 4088/99 oraz w odległości 5,90 m od granicy działki Jerzego i Elżbiety S. o nr geod. 387 spełnia wymagania par. 12 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./. W świetle powyższego stwierdza się, że przedmiotowy budynek mieszkalny został zaprojektowany zgodnie z przepisami, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Co do zarzutu o niewłaściwym usytuowaniu budynku względem granic organ wyjaśnił, że w art. 43 ust. 1 powołanego wyżej Prawa budowlanego ustawodawca nałożył obowiązek geodezyjnego wyjaśnienia w terenie obiektów budowlanych, na które wymagane jest pozwolenie na budowę a po ich wybudowaniu geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, obejmującej położenie ich na gruncie, to dopilnowanie wypełnienia tego obowiązku spoczywa na kierowniku budowy. Zgodnie z par. 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie /Dz.U. nr 25 poz. 133/ geodezyjne wytyczenie obiektów budowlanych w terenie służy przestrzennemu usytuowaniu tych obiektów zgodnie z projektem budowlanym, a w szczególności zachowaniu przewidzianego w projekcie położenia wyznaczanych obiektów względem obiektów istniejących oraz względem prawnie uregulowanych granic nieruchomości. Na powyższą decyzję złożyła skargę Bogumiła K. wnosząc o jej uchylenie z uwagi na to, iż jej zdaniem działki mają sporną granicę bowiem zostały źle wyznaczone. Wojewoda Ł. wniósł o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę bada ją wyłącznie pod względem zgodności z obowiązującym prawem. Jak wynika z poczynionych ustaleń inwestor przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego spełnił warunki określone w art. 33 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, bowiem do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył m.in. prawo do dysponowania gruntem oraz pisemną zgodę zawartą w oświadczeniu z dnia 21 października 1999 r. potwierdzoną notarialnie przez skarżącą na usytuowanie przedmiotowego budynku w granicy działki skarżącej, zaś odległość od granicy działki Jerzego i Elżbiety S. wynosi 5,90 m. Granica prawna nieruchomości inwestora i skarżącej była niesporna, jak wynika z odwołania, od 1935 r., a skarżąca nigdy nie występowała o rozgraniczenie nieruchomości. Zatem organ wydając pozwolenie na budowę oparł się na pisemnej zgodzie skarżącej zezwalającej na usytuowanie budynku mieszkalnego w granicy, a pozostałe warunki dotyczące udzielenia pozwolenia na budowę zostały spełnione przez inwestora. Samo kwestionowanie granic nieruchomości bez wystąpienia o rozgraniczenie nie może w sprawie o pozwolenie na budowę uniemożliwiać inwestorowi uzyskanie takiego pozwolenia. Gdyby skarżąca wystąpiła o rozgraniczenie nieruchomości organ zobowiązany był ewentualnie do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia sprawy o rozgraniczenie. Samo bowiem twierdzenie skarżącej, że granica nieruchomości jest sporna w sytuacji, jeżeli jest ona granicą prawną, nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie zawieszenia postępowania w tym przedmiocie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa.