II SA/Kr 2195/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Piotra B. na decyzję Wojewody M. z dnia 14 października 1999 r. (...) w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania obiektu - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, (...). Decyzją z dnia 14 października 1999 r. (...) Wojewoda M. na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ i art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Piotra B. od decyzji z dnia 26.08.1999 r. (...) Starosty P. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zakończenia budowy stacji tankowania gazu budowanej na działkach nr 1402/2 i 1403/2 w P. przy ul. K. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł o wniesieniu sprzeciw do użytkowania stacji tankowania gazu zlokalizowanej na działkach nr 1402/2 i 1403/2 w P. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że skorygował zaskarżoną decyzję orzekając, iż wniesiony sprzeciw dotyczy użytkowania obiektu budowlanego. Korekta wyrzeczenia ma na celu jego dostosowanie do intencji przepisu. Natomiast odnośnie meritum stwierdzono, że w świetle obowiązujących przepisów prawa budowlanego działanie organu I instancji jest prawidłowe. Dalej organ podnosi, że warunkiem wniesienia skutecznego sprzeciwu jest dochowanie przez organ administracji terminu do jego wniesienia tj. 14 dni od daty przyjęcia zgłoszenia. Termin 14 dniowy określa maksymalny czas w którym organ administracji może podjąć działania. Nie obejmuje on, zdaniem organu, okresu w którym poczta doręcza stronom postępowania korespondencję. Następnie organ stwierdza, że z akt sprawy wynika, iż zgłoszenie o zakończeniu budowy zostało złożone w dniu 18.08.1999 r. Zgodnie z rejestrem wysłanej korespondencji zaskarżona decyzja o wniesieniu sprzeciwu została wysłana w dniu 30.08.1999 r. Oznacza to, w ocenie organu, że termin do wniesienia sprzeciwu został przez organ administracji dotrzymany. Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że organ administracji nie mógł przyjąć zgłoszenia o zakończeniu budowy z tego powodu, iż inwestor nie przedłożył dokumentów o których mowa w art. 57 Prawa budowlanego, a głównym powodem był fakt, że decyzja o pozwoleniu na budowę stacji została uchylona w postępowaniu odwoławczym i ewentualne użytkowanie przedmiotowej inwestycji będzie musiało być poprzedzone odrębnym postępowaniem. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Piotr B. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 57 Prawa budowlanego przedkłada przy skardze wymagane dokumenty, a nadto posiada wszelkie niezbędne opinie. Wyjaśnił ponadto, że posiada prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę, zaopatrzoną w klauzulę prawomocności. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnoszone w skardze twierdzenia nie mogły skutkować uchyleniem decyzji, jednakże Sąd zgodnie z art. 51 ustawy o NSA nie jest związany granicami skargi i rozpoznając sprawę stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania. Termin określony w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, na podstawie którego to przepisu zostały wydane zaskarżone decyzje, jest terminem prawa materialnego, nie dotyczy bowiem tylko czynności procesowych, a ich upływ wywiera skutki w sferze prawa materialnego. Do biegu tego terminu nie ma zastosowania przepis art. 57 par. 5 Kpa, będący normą procesową, adresowaną do strony postępowania administracyjnego, a nie organu. Należy zatem odrzucić pogląd organu II instancji, jakoby o zachowaniu tego terminu miała decydować data nadania przez organ w urzędzie pocztowym przesyłki zawierającej decyzję. Termin 14 dni określony w zdaniu drugim ust. 1 art. 54 jest terminem dla organu, co oznacza, że tylko w tak zakreślonych ramach czasowych organ administracji uprawniony jest do korzystania ze swych kompetencji w sytuacji wypełniającej dyspozycję omawianej normy. Wydanie przez organ decyzji poza tymi ramami nie ma prawnego umocowania, a zatem narusza prawo materialne. Upływ terminu z ust. 1 art. 54 oznacza dla organu brak możliwości wydania decyzji o sprzeciwie. Sprawa administracyjna, w której postępowanie zostało wszczęte zawiadomieniem o zakończeniu budowy, jest załatwiona albo milczeniem organu, albo jego negatywną wypowiedzią w formie decyzji, oznaczającą zakaz przystąpienia do użytkowania. Nie można uznać za w rozumieniu art. 104 Kpa za załatwioną sprawę, w której decyzja została sporządzona, ale nie została jeszcze doręczona. Decyzja taka nie wywiera żadnych prawnych skutków i ani organ, ani strona nie są nią związane. Zatem termin określony w ust. 1 art. 54 jest terminem do załatwienia sprawy, a nie do sporządzenia decyzji, co należy interpretować, że decyzja zostaje wydana, a sprzeciw zgłoszony z dniem doręczenia decyzji stronie. W rozpoznawanej sprawie decyzja została doręczona skarżącemu po upływie terminu 14 dni od zawiadomienia. Zawiadomienie zostało wniesione do organu w dniu 18 sierpnia 1999 r., a decyzja doręczona w dniu 6 września 1999 r., a zatem sprawa nie została w przepisanym ustawą terminie załatwiona. Skoro omawiany termin nie został zachowany, to decyzje organów obu instancji, jako naruszające prawo materialne, podlegają uchyleniu. Inną sprawą jest podniesiony przez organ II instancji fakt uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż nie mogło mieć to wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 55 ust. 1 powołanej ustawy.