SA/Bk 147/03

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Barbary i Wiesława Ś. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 13 stycznia 2003 r. (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku - oddala skargę. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z 13 stycznia 2003 r. (...), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w B. z 27 listopada 2002 r. (...), orzekające o nałożeniu na Barbarę Ś. i Wiesława Ś. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, określonych w tytule wykonawczym z 2 grudnia 2002 r. wystawionym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B.; wydane na podstawie art. 22 par. 4, art. 119 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./. W uzasadnieniu postanowienia (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wywiódł, że swoją decyzją z 14 stycznia 2002 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z 26 listopada 2001 r. i nakazał Barbarze Ś. i Wiesławowi Ś. uzyskanie w organie administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie do 30 sierpnia 2002 r., pozwolenia na użytkowanie dobudowanej wiaty murowano-stalowej na działce przy ul. F. 54 w B., a w tym samym celu wykonanie w terminie do 15 lipca 2002 r. wykonanie czynności doprowadzających wiatę do stanu zgodnego z prawem poprzez: otynkowanie ściany murowanej podłużnej wiaty od strony granicy z działką sąsiada i przedłożenie w organie nadzoru budowlanego pierwszej instancji 3 egzemplarzy dokumentacji powykonawczej wiaty murowano-stalowej wraz z planem zagospodarowania działki, opracowanym na aktualnej mapie geodezyjnej w skali 1:500, sporządzonych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia oraz oświadczeniem uprawnionej osoby o wykonaniu robót budowlanych w budynku wiaty w sposób zgodny z zasadami sztuki budowlanej i Polskimi Normami. 22 sierpnia 2002 r. organ pierwszej instancji wystosował do zobowiązanych upomnienie wzywające do wykonania wyżej wymienionych obowiązków. Następnie 2 października 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., działając jako wierzyciel, wystawił tytuł wykonawczy i wszczął postępowanie egzekucyjne. Tenże organ 27 listopada 2002 r. wydał postanowienie o nałożeniu na Barbarę i Wiesława Ś. grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków wynikających z decyzji ostatecznej (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Organy egzekucyjne mają obowiązek podejmowania działań służących doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanych nałożonych obowiązków, wynikających z ostatecznych decyzji administracyjnych. Nie są jednak uprawnione do badania zasadności tytułu wykonawczego, a to zgodnie z przepisem art. 29 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968/. Upływ czasu od momentu wydania decyzji ostatecznej nakładającej na Barbarę i Wiesława Ś. określone w niej obowiązki do wydania postanowienia o wymierzeniu grzywny uzasadniał zastosowanie przepisu art. 121 par. 2 i par. 4 powołanej ustawy. Barbara i Wiesław Ś. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze wywiedli, że wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej obowiązku, nie wykonali z uwagi na trudności obiektywne w jego zrealizowaniu. Między innymi wykonaniu robót określonych w decyzji organu administracyjnego stoi na przeszkodzie usytuowanie budynku na działce sąsiadki. Dach budynku gospodarczego sąsiadki stykał się ze ścianą garażu skarżących. Na początku 2003 r. złożyli dokumentację powykonawczą, a w odwołaniu złożonym do (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyjaśnili przyczyny w zwłoce wykonania nałożonych na nich obowiązków. Podnieśli także, że ściana ich wiaty nie została pobudowana na granicy, lecz 25 cm od niej. W konsekwencji domagali się uchylenia postanowienia. Następnie 16 maja i 2 czerwca 2003 r. złożyli pisma procesowe, w których wywodzą, iż sąsiadka także nie wykonała obowiązków wynikających z orzeczeń organów administracyjnych. Taki stan rzeczy uniemożliwia skarżącym wykonanie spoczywających na nich obowiązków. To zaś nakazuje dopatrzyć się w zażaleniu skarżących także zarzutów w rozumieniu art. 122 par. 3 w zw. z art. 33 w pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. To zaś skutkować winno rozpatrzenie przez organ pierwszej instancji zasadności zarzutów /art. 66 ust. 1 Kpa/. Ponieważ zarzuty wpływają na zasadność zastosowania kary grzywny, to zgodnie z art. 144 w zw. z art. 132 par. 1 Kpa, organ I instancji powinien następnie rozpatrzyć zwarte w piśmie zażalenie i dopiero przy ewentualnym negatywnym stosunku do zasadności zażalenia akta przedstawić organowi II instancji. Nie rozpoznając zarzutów, organ pierwszej instancji uchylił zasadom przewidzianym w art. 6 w zw. z art. 7 Kpa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z 13 stycznia 2003 r. (...), utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o nałożeniu na Barbarę i Wiesława Ś. grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, określonych w tytule wykonawczym z 2 października 2002 r. (...) wystawionym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. W myśl art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W sprawie niniejszej oznacza to zbadanie czy zaistniały w sprawie przesłanki do nałożenia na skarżących grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego w tytule wykonawczego obowiązku o charakterze niepieniężnym. Decyzja ostateczna nakładająca na Barbarę i Wiesława Ś. obowiązek o charakterze niepieniężnym została zobowiązanym doręczona. 22 sierpnia 2002 r., skierowano do zobowiązanych (...) upomnienie do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. W upomnieniu wskazano termin do wykonania obowiązku oraz zagrożono skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Organ postąpił więc zgodnie z przepisem art. 15 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./. Wobec niewykonania przez zobowiązanych obowiązku we wskazanym w upomnieniu terminie organ wystawił tytuł wykonawczy i skierował go do postępowania egzekucyjnego w administracji. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji w celu przymuszenia do spełnienia przez zobowiązanego obowiązku przewidziane jest nakładanie grzywny, przy czym grzywna ta może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, a jeśli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego grzywna jest jednorazowa /art. 119 par. 1 i art. 121 par. 1 i 4 powołanej ustawy/. Z przepisu art. 121 par. 2 ustawy grzywna nałożenia każdorazowo nie może przekraczać 5.000 zł w przypadku osób fizycznych. Organ egzekucyjny nakładając na skarżących grzywnę doręczył im tytuł wykonawczy i postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera także elementy, o których traktuje przepis art. 122 par. 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zaskarżone postanowienie jest więc zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem wniesiona na nie skarga z mocy przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podlegała oddaleniu. Odnosząc się do wywodów zawartych w piśmie procesowym skarżących należy zauważyć, iż przepis art. 122 par. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji traktuje o różnych środkach zaskarżenia. Przewiduje on prawo zobowiązanego do zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego /art. 33 i art. 34/ oraz drugie uprawnienie, a mianowicie prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Zaskarżone postanowienie dotyczyło nałożenia na zobowiązanych grzywny. Uzupełnienie skargi pismem procesowym z 26 maja 2003 r. w kierunku nierozpoznania zarzutów i zażalenia na prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie mogło mieć wpływu na ocenę zasadności zaskarżonego postanowienia, gdyż postanowienie to nie rozstrzygało ani w przedmiocie zarzutów ani zasadności zażalenia na prowadzenie postępowania egzekucyjnego.