II SA/Kr 1231/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marii B. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 marca 2002 r. (...) w przedmiocie odmowy nakazania wykonania zmian i przeróbek - skargę oddala. Decyzją z dnia 2.10.2001 r. (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm.- obecnie t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm. - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r./ oraz art. 104 Kpa umorzył postępowanie w sprawie wiaty garażowej zlokalizowanej na dz.ewid. 284 w S., stanowiącej współwłasność Teresy i Jerzego S. oraz Marii B. Na skutek odwołania Marii B. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia 30.03.2002 r., (...) uchylił zaskarżoną decyzje i orzekł, iż odmawia "wydania decyzji nakazującej nałożenie na inwestora Teresę i Jerzego S., (...) obowiązku wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia wiaty garażowej, położonej na działce nr 284 we wsi S. nr 358, gmina N. do stanu zgodnego z przepisami". W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest wiata garażowa, a postępowanie zostało wszczęte na wniosek Marii B., żądającej rozbiórki przedmiotowej wiaty garażowej. Wiata garażowa została zrealizowana przed 1 stycznia 1995 r., na terenach zabudowy mieszkaniowej - nie zachodzą zatem przesłanki z art. 37 Prawa Budowlane z roku 1974. Z akt sprawy wynika, iż sprawa przedmiotowej wiaty garażowej była badana przez organy I i II instancji pod kątem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz pod katem, czy wybudowany obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Kwestia nakazania rozbiórki została rozstrzygnięta decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 czerwca 2001 r., (...) odmawiającą nakazania rozbiórki, a skarga Marii B. na tę decyzję oddalona została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 12 grudnia 2001 r., II SA/Kr 2051/01. W celu uzyskania przez inwestorów Teresę i Jerzego S. pozwolenia na użytkowanie wiaty garażowej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. winien zakończyć postępowanie dotyczące legalizacji przedmiotowej wiaty garażowej. Błędne jest ustalenie organu I instancji uzasadniające umorzenie postępowania iż inwestorzy uzyskali pozwolenia na użytkowanie. Z akt sprawy wynika, iż pozwolenie na użytkowanie, wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 24 sierpnia 1999 r. (...), zostało zaskarżone przez Marię B. i Wojewoda M. dnia 20 listopada 2001 r., (...) uchylił decyzję o pozwoleniu na użytkowanie wiaty garażowej i umorzył postępowanie przed organem I instancji w tym zakresie. Celem postępowania w sprawie niniejszej było rozstrzygnięcie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z przepisami prawa. W toku postępowania organ nie stwierdził, iż zrealizowana wiata garażowa narusza warunki techniczne, określone w rozporządzeniu Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62 ze zm./. Potwierdziły to oględziny z dnia 12 kwietnia 2001 z udziałem przedstawiciela Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w W. Właścicielka działki, w granicy której wzniesiono przedmiotowy obiekt Stanisława G. nie ma zastrzeżeń co do usytuowania wiaty. Brak zgody Marii B. na istnienie wiaty garażowej, został wyjaśniony w uzasadnieniu decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 czerwca 2001 r., a Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12.12.2001 r., podzielił pogląd wyrażony w co dopiero zacytowanej decyzji, iż kwestie użytkowania rzeczy wspólnej poddane są regulacjom Kodeksu cywilnego. Nieprawidłowość zaskarżonej decyzji w części dotyczącej treści rozstrzygnięcia decyzji, polega na tym, iż na podstawie powołanego w zaskarżonej decyzji art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane można jedynie nakazać, bądź odmówić nakazania wykonania w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, nie można natomiast orzec o umorzeniu postępowania. Z tego też powodu organ odwoławczy wydał decyzję reformatoryjną. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła Maria B. i zarzucając jej: 1/ niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r., zamiast Prawa budowlanego z 1995 r., oraz odmówienie wydania decyzji nakazującej nałożenie na inwestora Teresę i Jerzego S. obowiązku wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych dla doprowadzenia garażu do stanu zgodnego z przepisami, 2/ niezastosowanie art. 10 Kpa przez nie zapewnienie skarżącej udziału w oględzinach w terenie w dniu 12.04.2001 r. z udziałem przedstawiciela Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w W. oraz nie zapewnienie jej wypowiedzenia się odnośnie wyników oględzin przed wydaniem decyzji - wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, iż organ odwoławczy nie wypowiedział się co do zarzucanego przeze nią zastosowania niewłaściwej w sprawie ustawy Prawo budowlane. Twierdziła, że przedmiotowa wiata wybudowana została po dniu 1.01.1995 r., i w związku z tym, w sprawie winna mieć zastosowanie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Dalej podniosła, że ustalenie iż przedmiotowy garaż nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia użytkowników jest niezgodne z rzeczywistością gdyż wiata garażowa stoi około 2.5 m od jej domu, jest pokryta eternitem, który jak bezspornie wiadomo jest rakotwórczy. O wynikach oględzin z dnia 12.04.2001 r., nie została poinformowana nie mogła więc ustosunkować się do wyciągniętych z nich wniosków. O dokonanej ocenie dowiedziała się dopiero na rozprawie ale nie została wysłuchana na tę okoliczność przez organ administracyjny. W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem /art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiająca wydania decyzji nakazującej inwestorom wykonanie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia wiaty garażowej do stanu zgodnego z przepisami. Podniesiona w skardze kwestia zastosowania przepisów właściwego prawa, nie może być skuteczną podstawą skargi. Ustalenia, że sporna wiata garażowa została zrealizowana przed 1.01.1995 r., wynika już z ustaleń organów orzekających ostatecznie w sprawie odmowy nakazania rozbiórki tego obiektu. Takie ustalenie zawarte zostało w decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8.06.2001 r. (...), odmawiającej nakazania rozbiórki, a skarga na tę decyzję oddalona została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2001 r., II SA/Kr 2058/01. Charakterystyczne jest, że w skardze na co dopiero opisaną decyzję skarżąca nie kwestionowała faktu realizacji obiektu przed 1.01.1995 r., a skoncentrowała się przede wszystkim na błędnej wykładni art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Wprawdzie fakt ten zakwestionowała w piśmie procesowym z dnia 15.11.2001 r. Nie mniej jednak nie może to mieć wpływu na fakt ostatecznych już ustaleń co do daty wykonania spornej inwestycji. Art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., stanowił, iż w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ administracji wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Tak więc, skoro w sprawie zostało przesądzone, że nie ma podstaw z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., do nakazania rozbiórki - podstawą prawną doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami może stanowić wyżej zacytowany przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Aby jednak ten przepis mógł mieć zastosowanie konieczne jest stwierdzenie, że do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami konieczne jest stwierdzenie, że uchybia on tym przepisom. Skoro postępowanie nie wykazało aby występowała niezgodność z przepisami - trafne jest stanowisko organu odwoławczego odmawiające nakazania dokonania zmian czy przeróbek. Podniesiony w skardze fakt, że sporna wiata pokryta jest eternitem również nie mógł wywołać zamierzonego skutku. Na terenie Polski zakaz stosowania wyrobów zawierających azbest /jak można domniemać o taki eternit chodzi skarżącej/ dopiero ustawa z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest /Dz.U. nr 101 poz. 628 ze zm./, która weszła w życie dopiero w dniu 28.09.1997 r. Nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 10 Kpa. Jak wynika z protokołu czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia 12.04.2001 r. sporządzonego przez Komendę Powiatowej Straży Pożarnej w W. skarżąca brała udział w czynnościach i wniosła nawet do tego protokołu zastrzeżenia. Nie bardzo więc wiadomo na czym ma polegać naruszenie art. 10 Kpa. Z tych też względów skoro, dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.