II SA/Gd 979/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Janiny i Witolda W. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia 21 kwietnia 2000 r. (...) w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania garażu - oddala skargę. Wojewoda K.-P. decyzją z dnia 21 kwietnia 2000 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 24 marca 2000 r. w sprawie odmowy Janinie i Witoldowi W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania garażu na działalność nieuciążliwą /zabezpieczanie samochodów/ w budynku przy ul. G. 16 w G. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że po zapoznaniu się z odwołaniem Janiny i Witolda W. od ww. decyzji Prezydenta Miasta G. oraz aktami w tej sprawie należy stwierdzić, iż organ I instancji decyzją z dnia 10 września 1999 r. (...) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę Janinie i Witoldowi W. na inwestycję obejmującą zmianę sposobu użytkowania garażu na działalność usługową nieuciążliwą /zabezpieczenia samochodów/. W wyniku wniesionego odwołania z dnia 22 września 1999 r. przez Mirosława Ś. zam. przy ul. G. 18 w G. od ww. decyzji, organ odwoławczy decyzją z dnia 10 listopada 1999 r. (...), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji, organ II instancji wskazał, aby przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy organ I instancji ustalił w sposób nie budzący wątpliwości czy zamierzenie inwestycyjne Państwa Janiny i Witolda W. jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta G. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ I instancji najpierw postanowieniem z dnia 14 grudnia 1999 r. (...) nałożył obowiązek na Janinę i Witolda W. uzupełnienia do dnia 15 stycznia 2000 r. wniosku na zmianę sposobu użytkowania garażu o zgodę sąsiada na taką zmianę. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji uznał, iż zasadnym będzie wyegzekwowanie od inwestora zgody sąsiada, ponieważ garaż, w którym ma być prowadzona działalność usługowa znajduje się w budynku mieszkalnym o zabudowie bliźniaczej. W wyniku niedostarczenia w wyznaczonym terminie przez inwestora żądanej zgody wydał zaskarżoną decyzję będącą przedmiotem rozpatrywanego odwołania. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie należy przede wszystkim wziąć pod uwagę treść zawartą w par. 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. /M.P. 1995 nr 2/ w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części, który to przepis uzależnia udzielenie pozwoleń na zmianą sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub i części od zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż budynek przy ul. G. 16 w G. znajduje się na terenie jednostki planistycznej E 8 MN, zapis dla tej jednostki brzmi: "teren istniejącej zabudowy mieszkalnej o niskiej intensywności, bez zmian". Z zapisu tego wynika, że na terenie ww. jednostki planistycznej dopuszcza się jedynie zabudowę o charakterze wyłącznie mieszkalnym bez możliwości adaptacji budynków lub ich części na inne cele niż mieszkalne. W związku z tym zamierzenie inwestycyjne Państwa Janiny i Witolda W. jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta G., a tym samym w świetle par. 10 wyżej przytoczonego rozporządzenia MGPiB nie może być udzielone pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania garażu na działalność usługową /zabezpieczanie samochodów/. Państwo Janina i Witold W. w swoim odwołaniu przytaczają szereg przykładów o prowadzeniu działalności usługowej na terenie wyżej wspomnianej jednostki planistycznej. Organ II instancji stwierdził, że nie może zająć stanowiska w tej sprawie ponieważ nie jest to przedmiotem prowadzonego postępowania. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Janina i Witold W. podali, że w zapisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest wyraźnego zakazu powstawania działalności gospodarczej potrzebnej do funkcjonowania jednostki planistycznej, na której znajduje się ich nieruchomość. Skarżący podali, że w obrębie niniejszej jednostki planistycznej funkcjonuje dużo działalności gospodarczych i nie wszystkie z nich są nieuciążliwe. Nadto skarżący wskazali, że ich działalność opinią Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego została zaliczona do nieuciążliwych. Opinii tych żądał organ I instancji. Wojewoda K.-P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego i wykorzystanie go do innych celów niż podano w pozwoleniu na budowę wymaga uzyskania pozwolenia właściwego organu, wydanego w trybie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j.: Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Decyzja taka przed jej wydaniem wymaga sprawdzenia zgodności proponowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego do czego obliguje art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Również par. 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 47/ wymaga stwierdzenia zgodności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego organ odwoławczy prawidłowo uznał kwestię zgodności proponowanej przez skarżących zmiany sposobu użytkowania garażu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jako mającą zasadnicze znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Jak wynika bezspornie z akt administracyjnych zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta G. działka skarżących zlokalizowana jest na terenie jednostki planistycznej, dla której zapis niniejszego planu brzmi: "teren istniejącej zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności, bez zmian". Treść niniejszego planu jednoznacznie wskazuje na typowo mieszkaniowe przeznaczenie przedmiotowej jednostki planistycznej. Takie przeznaczenie nie oznacza, że na tym terenie nie jest możliwe prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Jednakże nie można stwierdzić, że wobec tego plan ten dopuszcza prowadzenie na tym terenie jakiejkolwiek działalności byle tylko była ona nieuciążliwa dla otoczenia. Z pewnością zgodnie z zapisem planu na terenie zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności dopuszczalna jest działalność usługowa, ale tylko taka, która będzie się mieściła w zakresie usług niezbędnych dla mieszkańców terenu jednostki planistycznej/. Przykładowo jak taką działalność można wskazać działalność handlową polegająca na prowadzeniu sklepu spożywczego, zakład szewski, zakład krawiecki, zakład napraw sprzętu AGD oraz elektronicznego. W ocenie Sądu działalności polegającej na montażu zabezpieczeń w samochodach /zakładaniu alarmów samochodowych/ nie można zakwalifikować jako usług niezbędnych dla mieszkańców terenu przeznaczonego pod budownictwo mieszkaniowe o niskiej intensywności. Dla codziennego funkcjonowania mieszkańców jednostki typowo mieszkaniowej nie są bowiem niezbędne, tj. takie bez których nie można się obejść, usługi polegające na zakładaniu alarmów w samochodach. Tego typu działalność może być prowadzona na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi. Fakt prowadzenia na terenie jednostki planistycznej, na której znajduje się nieruchomość skarżących innych działalności nie może przesądzać o zgodności wskazywanej przez nich działalności z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż nawet jeżeli nie wszystkie działalności funkcjonujące na tym terenie są zgodne z niniejszym planem, to nie oznacza, że należy dopuszczać do powstawania dalszych działalności sprzecznych z zapisem planu. Na marginesie należy zauważyć, że Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. oraz K.-P. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. w postanowieniach, na które powołują się skarżący, zajmując stanowisko pozytywne stwierdzili jednoznacznie, że należy wykluczyć sprawdzanie urządzeń zabezpieczających, montowanych w samochodach przy pomocy sygnałów dźwiękowych. Takie zastrzeżenia czynią praktycznie niemożliwym prowadzenie tego typu działalności. Trudno sobie wyobrazić, aby można było prawidłowo założyć alarm w samochodzie i sprawdzić czy poprawnie funkcjonuje bez sprawdzenia jego działania przy pomocy sygnałów dźwiękowych. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.