II SA/Ka 2766/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Anny i Marka Ś., Alicji i Krzysztofa W. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 sierpnia 2001 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności robót budowlanych - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 lipca 2001 r. (...) w części dotyczącej wyburzenia dwóch ścian w piwnicach, wymiany 13 sztuk okien drewnianych na plastikowe, zamurowania dwóch okien piwnicznych od południowej i północnej strony /punkty 2, 3 i 5/; oddala skargę w pozostałej części; (...). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 4 lipca 2001 r. (...) na podstawie art. 105 par. 1 Kpa umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności następujących robót budowlanych prowadzonych na nieruchomości w K. przy ul. K. nr 7: 1. wykopów na głębokość ponad 1,5 m oraz szerokość ponad 3.0 m pod budowę garażu, 2. wyburzenia dwóch ścian w piwnicach, 3. wymiany 13 sztuk okien drewnianych na plastikowe, 4. montażu nad ww. oknami zewnętrznych rolet, 5. zamurowania dwóch okien piwnicznych od południowej i północnej strony, 6. montażu kotłowni gazowej, 7. zajęcia trzech przewodów wentylacyjnych dla połączenia urządzeń gazowych. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że przedmiotowy garaż został wybudowany przez uprzedniego współwłaściciela nieruchomości Ryszarda M. i ostateczną decyzją Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w K. z dnia 29 stycznia 1970 r. wydano pozwolenie na jego użytkowanie. Zmiana właściciela obiektu nie wymaga zgody władz budowlanych ani pozostałych współwłaścicieli. Oznacza to, że obiekt jest legalny. Oględziny obiektu nie potwierdziły zarzutu zawilgocenia ścian piwnic współwłaścicieli nieruchomości na skutek zniszczonej izolacji poziomej i pionowej ściany. Odnośnie zarzutu współwłaścicieli nieruchomości dotyczącego wyburzenia dwóch ścian w piwnicach będących wyłączną własnością obecnie Bożeny G. organ stwierdził, że nie dokonała ona tego rodzaju robót budowlanych, lecz jej poprzednik prawny. Jednakże organ stwierdził, że wyburzenie ścianek działowych nie wymagało uprzednio i obecnie uzyskania pozwolenia właściwego organu nadzoru budowlanego, zatem brak podstaw do żądania takiego pozwolenia, dokumentacji i zgody współwłaścicieli nieruchomości. Organ stwierdził, że Bożena G. w 1992 r. dokonała wymiany 9 sztuk okien drewnianych na plastikowe, co w świetle obowiązującego Prawa budowlanego nie wymagało zgody władz administracji architektoniczno-budowlanej. Podobnie wymiana 4 okien piwnicznych w 1997 r. także nie wymagała takiej zgody. Zamontowanie w 1997 r. nad wymienionymi oknami zewnętrznych rolet nie wymagało pozwolenia bądź zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż budynek nie jest objęty ochroną konserwatorską. Roboty budowlane polegające na zamurowaniu 2 okien w piwnicy nie wymagały także pozwolenia budowlanego. Jeżeli roboty te naruszyły cudzą własność to w ocenie organu sprawę tę należy kierować na drogę sądową. Kotłownia gazowa została wykonana przez poprzedniego właściciela. Protokół odbioru instalacji gazowej wraz z piecem gazowym z dnia 28.04.1965 r., zaświadczenie Spółdzielni Pracy Kominiarzy z dnia 6.12.1965 r. o prawidłowym zamontowaniu i podłączeniu do komina automatu gazowo-kąpielowego oraz gazowego piecyka centralnego ogrzewania, a także aktualna umowa z dnia 28.04.1997 r. zawarta na czas nieokreślony z Rozdzielnią Gazu w K. na dostawę gazu do ww. urządzeń wskazują, że nie można wykluczyć legalności tych robót. Tym bardziej, że specjalistyczny charakter tych prac wymuszał postępowanie zgodne z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Ww. dokumenty wskazują, że Bożena G. nie zajęła samowolnie trzech kanałów wentylacyjnych, do których zostały podłączone urządzenia gazowe. Organ stwierdził, że obecna właścicielka lokalu, w którym znajdują się ww. urządzenia nabyła lokal w 1992 r. a roboty te wykonał poprzedni właściciel R. M., wobec czego nie można żądać zgody współwłaścicieli na wykonanie tych prac. W odwołaniu od powyższej decyzji Anna i Marek Ś. oraz Alicja i Krzysztof W. wystąpili o jej uchylenie, gdyż stan faktyczny sprawy został ustalony wbrew zgromadzonym dowodom. Domagali się ponownego przeprowadzenia oględzin w pomieszczeniach stanowiących ich własności jak i własność Bożeny G. Zarzucili, że organ nie ustosunkował się do kwestii budowy garażu na przedłużeniu istniejącego i usunięciu gruzu oraz braku zabezpieczenia ścian budynku w związku z tymi robotami. Zarzucili, iż organ wadliwie uznał, że Bożena G. nie wyburzyła w suterenach ściany nośnej, a na wykazanie tych twierdzeń wyrazili gotowość przedstawienia dowodów z zeznań świadków oraz wnioskowali przeprowadzenie oględzin. Dodali, że Bożena G. wyburzyła też ściany w ich łazience przerobionej na pralnię i z hallem na kotłownię, co nie zostało udokumentowane. Wobec umorzenia postępowania w sprawie wymiany okien w budynku zarzucili, że wymiana ta wpłynęła na zmianę wyglądu, gdyż okna nie są identyczne z wymienionymi. Zarzucili, że rolety zewnętrzne powinny być zamontowane w oknach, a nie na ścianach, gdyż powodują zamakanie ścian budynku na wysokości belek stropowych parteru i I piętra. Według odwołujących się należało zażądać stosownej ekspertyzy co do prawidłowego montażu rolet okiennych. Odwołujący się uznali za wadliwe umorzenie postępowania w kwestii zamurowania dwóch okien tj. w piwnicy i ich łazience adaptowanej na pralnię i kotłownię, gdyż roboty te wymagały ich zgody. Zarzucili, że nieprawdą jest, iż Bożena G. nie przerobiła instalacji gazowej i nie wymieniła pieca gazowego, a roboty te prowadziła bez wymaganego zezwolenia. Ponadto zajęła na łazienkę pomieszczenie, które od 1960 r. stanowiło ich własność. Podkreślili, że nie wyrażają zgody na używanie przez Bożenę G. trzech kanałów wentylacyjnych, gdyż nie ma możliwości podłączenia do innych lokali urządzeń gazowych. Żądali też zobowiązania Bożeny G. do zamontowania wkładów rurowych do kanału gazowego. Decyzją z dnia 14 sierpnia 2001 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wywiódł, że postępowanie wyjaśniające wykazało, iż zakres prac budowlanych będących przedmiotem kontroli organu nadzoru budowlanego wskazanych przez skarżących nie podlega lub nie podlegał w momencie ich wykonania - reglamentacji Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ zauważył, że większość spraw, w których interwencji domagają się odwołujący są to sprawy, które powinny zostać załatwione w sądzie powszechnym, gdyż wynikają z przepisów prawa cywilnego lub lokalowego, w oparciu o które organ nadzoru budowlanego działać nie może. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Anna i Marek Ś. oraz Alicja i Krzysztof W. domagali się uchylenia decyzji organów obydwu instancji. Zarzucili, że postępowanie administracyjne w zakresie samowoli budowlanej dokonanej przez B. G. było prowadzone nierzetelnie i nieprawdziwie w celu ukrycia rzeczywistego stanu rzeczy. Podkreślili, że orzekające organy nie uwzględniły przepisów art. 5, art. 61 i art. 70 prawa budowlanego. Zarzucili też, że Bożena G. nie ponosi kosztów remontów wspólnych urządzeń domu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 19.11.2003 r. wnosili o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się przed sądem powszechnym postępowanie w sprawie usunięcia wszystkich samowoli budowlanych wykonanych przez Bożenę G. w latach 1992-2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zarzuty skargi częściowo zasługiwały na uwzględnienie, jednakże w znacznym zakresie okazały się nieuzasadnione. W pierwszym rzędzie należy jednak odnieść się do wniosku skarżących o zawieszenie postępowania sądowego, zgłoszonym w piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2003 r., Sąd Administracyjny stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sprawuje kontrolę zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu ich wydania /por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 1986 r. IV SA 314/86 - GAP 1987 nr 16/. Dokonanie ewentualnych nowych ustaleń faktycznych i zgromadzenie nowych środków dowodowych w postępowaniu toczącym się przed sądem powszechnym bądź organami prokuratury w tej sytuacji nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania przed Sądem Administracyjnym, gdyż nie można uznać, że została spełniona przesłanka z art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa w zw. z art. 59 ustawy o NSA. W kontrolowanej sprawie administracyjnej organy orzekające prowadziły postępowanie w zakresie oceny legalności robót budowlanych wykonanych na nieruchomości położonej w K. przy ul. K. 7. Zatem prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymagało precyzyjnego ustalenia zakresu i daty wykonania poszczególnych robót budowlanych, następnie ich zdefiniowania pod kątem uregulowań zawartych w odpowiednich przepisach prawa budowlanego, a w dalszej konsekwencji wskazanie czy i jakie ewentualnie procedury i instytucje należało zastosować do rozstrzyganego stosunku prawnego. W ocenie Sądu w powyższym zakresie sprawa nie została wyjaśniona co do szeregu prac objętych przedmiotowym postępowaniem. Uzasadnienie w tym zakresie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji nie odpowiada wymogom zawartym w art. 107 par. 3 Kpa. Uchybienia te miały istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Przede wszystkim uwagi te odnoszą się do tej części decyzji organów obydwu instancji, w których umorzono postępowanie administracyjne w sprawie jak to określono: "wyburzenia dwóch ścian w piwnicach" oraz "zamurowania dwóch okien piwnicznych od południowej i północnej strony". Z ustaleń organu I instancji wynika tylko, że Bożena G. nie dokonała żadnych wyburzeń. Nadto organ ten stwierdził, że: "wyburzenie ścianek działowych nie wymagało uprzednio i obecnie, uzyskania pozwolenia właściwego organu nadzoru budowlanego". Na poparcie przyjętego stanowiska organ odwołał się do treści pisma Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Wojewódzkiego z dnia 7 lipca 1998 r. (...). Otóż takie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia dyspozycji z art. 107 par. 3 Kpa. Przede wszystkim stwierdzić należy, że wskazane pismo zostało sporządzone przed wszczęciem postępowania wyjaśniającego zainicjowanego pismem skarżących z dnia 20.01.2001 r. Nie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji czy organ nadzoru ustalił, a w szczególności czy wykonano jakiekolwiek roboty budowlane, o których wspominali skarżący. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez organ orzekający w czasie oględzin przedmiotowej nieruchomości w dniu 21 maja 2001 r. W protokole tym odnotowano, że w pomieszczeniach piwnic stwierdzono wyburzenie ścianki działowej, wykucie otworu drzwiowego w ścianie nośnej, wykonanie schodów z parteru do piwnic. W punkcie 6 notatek zawartych w protokole oględzin odnotowano także wykonanie innych prac budowlanych tego rodzaju. Skarżący w odwołaniu zarzucił, że w mieszkaniu zajmowanym przez Bożenę G. wyburzono ściany zmieniając przeznaczenie części pomieszczeń. Do tych zarzutów organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł. Identyczne uwagi odnoszą się do rozstrzygnięcia dotyczącego zamurowanych otworów okiennych w piwnicach, gdyż w tym zakresie organy orzekające nie dokonały żadnych ustaleń pomimo, że określony stan faktyczny stwierdzono w toku oględzin w dniu 3 lipca 2001 r. Należy przy tym dodać odnośnie omawianej kwestii, że organ I instancji prowadził w tym zakresie stosowne postępowanie wyjaśniające, co wynika z pisma B. G. z dnia 14.10.1998 r. pisma Kierownika Referatu Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta K. z dnia 25.11.1998 r. oraz wyjaśnień pisemnych Bożeny G. zawartych w piśmie procesowym z dnia 21.06.2001 r. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było w tym przypadku jednoznaczne ustalenie daty wykonanych robót, ich szczegółowe określenie w celu ustalenia czy i w jakim zakresie były to roboty budowlane, których wykonanie wymagało bądź też nie, przed ich rozpoczęciem, uzyskania pozwolenia właściwego organu. W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ w art. 2 zawierały definicję ustawową: obiektu budowlanego, budowy i robót budowlanych. Stosownie do art. 28 ust. 1 tej ustawy, roboty budowlane, za wyjątkiem rozbiórek można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego /Dz.U. nr 8 poz. 48/ wydanego w oparciu o upoważnienie ustawowe /art. 28 ust. 4 cyt. ustawy/ wymieniały roboty budowlane wymagające uzyskania pozwolenia na budowę /par. 19 ust. 1 i par. 44 ust. 1/ jak również roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę /par. 19 ust. 2 i 3, par. 44 ust. 2 i a contrario par. 19 ust. 1 pkt 1/. Jednakże jak stwierdził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 26 września 1999 r. /III AZP 3/90 - OSNC 1991 nr 1 poz. 2/ analiza powołanego rozporządzenia wykazuje, że nie zawiera ono zupełnego wyliczenia robót budowlanych, wymagających pozwolenia budowlanego, jak również robót, które mogą być rozpoczęte bez uprzedniego uzyskania tego pozwolenia. Dlatego pozytywne wyszczególnienie robót budowlanych, wymagających pozwolenia na budowę, należy traktować jako niewyczerpującą egzemplifikację robót budowlanych, o których mowa w art. 28 ust. 1 i 3 prawa budowlanego oraz konkretyzację art. 2 ust. 3 prawa budowlanego, zawierającego ogólne określenie pojęcia robót budowlanych. Przepisy tego rozporządzenia, określające przedmiotowo rodzaje robót budowlanych, zwolnionych od uzyskania pozwolenia na budowę, zawierające wyjątki od ogólnej zasady prawnej wyrażonej w art. 28 ust. 1 i 3 prawa budowlanego, nie podlegają wykładni rozszerzającej. Oznacza to, że art. 28 ust. 1, 3 i 4 prawa budowlanego ustanawia z określonymi wyjątkami, ogólną zasadę, iż roboty budowlane, wymienione w art. 2 ust. 3 tego prawa, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Zatem obowiązkiem orzekających organów było ustalenie czy i jaki szczegółowo rodzaj robót budowlanych na spornej nieruchomości został wykonany samowolnie przed dniem 1 stycznia 1995 r. Przy definiowaniu zakresu wykonanych robót organ orzekający powinien mieć na uwadze powyższe wywody. Należy przy tym zauważyć, że wykonywanie po dniu 1 stycznia 1995 r. robót budowlanych określonych w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ wymagało uzyskania przed ich rozpoczęciem pozwolenia na budowę lub zgłoszenia właściwemu organowi /art. 28 i art. 29 oraz art. 30 tej ustawy/. Nie zastosowanie się przez inwestora do tego trybu rodziło skutki określone w art. 48 lub art. 50 i art. 51 tej ustawy, co oznacza, że dla zastosowania właściwych procedur niezbędne jest precyzyjne ustalenie kiedy i jaki dokładnie zakres robót budowlanych był wykonany na spornej nieruchomości po dniu 1 stycznia 1995 r. W tym miejscu stwierdzić należy, że zarówno przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. jak i przepis art. 52 Prawa budowlanego z 1994 r. stanowi podstawę prawną do nałożenia obowiązków wymienionych w tych przepisach nie tylko na inwestora, ale także właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, a więc także na podmiot, który nie był wykonawcą określonych robót budowlanych i to bez względu na datę ich wykonania. Ustalenie daty wykonanych w sposób samowolny robót budowlanych ma jedynie znaczenie dla rozstrzygnięcia czy i jakie procedury oraz instytucje prawa materialnego należy zastosować w celu doprowadzenia wykonanych robót do zgodności z prawem. Za wadliwy należy też uznać pogląd orzekających organów, iż wymiana okien zarówno dokonana w 1992 r. jak i w 1997 r. nie wymagała uzyskania zgody właściwego organu. W orzecznictwie sądowym podobnie jak i w piśmiennictwie ukształtował się pogląd, że przez remont należy rozumieć roboty mające na celu odtworzenie /przywrócenie/ pierwotnego stanu, pierwotnej wartości technicznej i użytkowej m.in. budynków, budowli, a nie będących bieżącą ich konserwacją /np. J. Lewandowska "Rozliczenia właściciela kamienicy" Rzeczpospolita 1996, nr 5/5/. W tym kontekście wymiana okna stanowi remont. Zatem wykonywanie tego rodzaju prac przed dniem 1 stycznia 1995 r. należało traktować jako roboty budowlane polegające na remoncie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 prawa budowlanego z 1974 r., które można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Wymiana okna po dniu 1 stycznia 1995 r. stanowi remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 i wchodzi w zakres pojęcia robót budowlanych określonych w art. 3 pkt 7 prawa budowlanego z 1994 r. Wykonywanie tego rodzaju robót budowlanych stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 1 i art. 39 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Likwidacja przedmiotowej samowoli uregulowana została w art. 50 i 51 tej ustawy /por. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 20 października 1997 r. OPS 3/97 - ONSA 1998 Nr 1 poz. 3/. Powyższe oznacza zatem, że w naprowadzonym wyżej kierunku sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia, gdyż postępowanie w tym zakresie było prowadzone z naruszeniem art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa, a w konsekwencji z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Uzasadnienie wydanych decyzji przez organy orzekające nie spełniało norm zawartych w art. 197 par. 3 Kpa. Wskazanie co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Należyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia omawianych kwestii, a w szczególności czy i w jakim zakresie zostały wykonane roboty budowlane, wskazywane przez skarżących wymaga też ustalenia zakresu przedmiotowego wydzielonych na spornej nieruchomości lokali stanowiących odrębną własność. Wyjaśnienie tej okoliczności jest niezbędne do ustalenia czy ewentualne roboty budowlane, które wymagały zgody właściwego organu odnoszą się do lokalu stanowiącego odrębną własność czy też stanowiącą części nieruchomości wspólnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w części uwzględniającej skargę uchylił częściowo zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją w tym zakresie decyzję organu I instancji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ustawy o NSA. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 55 ust. 1 tej ustawy. Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. W szczególności nie można uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie legalności robót związanych z budową garażu, montażem rolet zewnętrznych nad oknami, a także montażem kotłowni gazowej i korzystaniem z przewodów wentylacyjnych nie są zgodne z prawem. Wbrew zarzutom skargi trafnie uznały organy orzekające, że garaż, który usytuowany jest na przedmiotowej nieruchomości został wybudowany legalnie, a inny obiekt w tym względnie nie istnieje. W aktach sprawy znajdują się: ostateczna decyzja z dnia 10 czerwca 1965 r. (...) o lokalizacji szczegółowej na budowę 1 boksu garażowego i decyzja z dnia 31 października 1967 r. (...) udzielająca pozwolenia na wykonanie werandy nad będącym w trakcie realizacji garażem, a także decyzja z dnia 29 stycznia 1970 r. (...) o pozwoleniu na użytkowanie budynku garażowego oraz werandy. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że mąż Bożeny G. rozbudował samowolnie przedmiotowy garaż, poprzez jego wydłużenie o 1,5 m. Decyzją z dnia 23 stycznia 1998 r. właściwy organ zobowiązał Bożenę G. do wykonania czynności mających doprowadzenie tychże robót do stanu zgodnego z prawem. Ostatecznie Bożena G. dobudowaną samowolnie część obiektu rozebrała, co wynika z jej pisma z dnia 11.02.1998 r. i 7.04.1998 r. Taki stan rzeczy został potwierdzony w czasie oględzin przedmiotowej nieruchomości przeprowadzonych w dniu 3 lipca 2001 r. (...). Ustalono także wówczas, że nie stwierdzono zawilgocenia w pomieszczeniach piwnic w miejscu popełnionej uprzednio samowoli budowlanej. Z uwagi na uregulowania zawarte w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. nie można uznać, że montaż zewnętrznych rolet nad oknami stanowi roboty wymienione w tym przepisie, a zatem na wykonanie tych prac w 1997 r. nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi /art. 28 i art. 29-30 tej ustawy/. Skoro postępowanie w rozpoznawanej sprawie dotyczyło jedynie legalności wykonanych robót budowlanych, to należy uznać, że poza zakresem tegoż postępowania pozostały kwestie rozstrzygane ewentualnie w trybie art. 66 czy też art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Nie można też zakwestionować stanowiska przyjętego w zaskarżonej decyzji odnośnie legalności wykonanej instalacji gazowej. Otóż z treści notatki służbowej sporządzonej w dniu 27 marca 1998 r. wynika, że obecna właścicielka lokalu, którego dotyczy sporna instalacja oraz użytkowane przewody wentylacyjne dysponuje zatwierdzonym projektem instalacji gazowej z dnia 30.10.1965 r., zaświadczeniem Spółdzielni Pracy Kominiarzy o prawidłowym montażu pieca gazowego c.o. z dnia 6.11.1965 r. i prawidłowym podłączeniu do komina, a także prawidłowym zamontowaniem automatu gazowo-kąpielowego w łazience i podłączeniu go do przewodu kominowego. Nadto okazane zostały stosowne protokoły odbioru instalacji gazowej z dnia 9.12.1965 r. i umowa o dostarczeniu gazu ziemnego do urządzeń gazowych z dnia 28.04.1997 r. Skoro w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 3 lipca 2001 r. właściwy organ nadzoru budowlanego nie stwierdził samowolnie wykonanych robót w tym zakresie poza zatwierdzonym projektem technicznym instalacji gazowej, ani też nie stwierdził żadnych istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu, to trafnie uznały organy orzekające, że zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 par. 1 Kpa w stosunku do robót polegających na montażu instalacji gazowej wraz z użytkowanymi przewodami wentylacyjnymi. Organy orzekające wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne do wyjaśnienia tychże kwestii, powołały się na zgromadzone w sprawie dowody, które oceniły stosownie do dyspozycji zawartej w art. 80 Kpa. Nie trafne są także zarzuty dotyczące naruszenia art. 5, art. 61 i art. 70 Prawa budowlanego z 1994 r. bowiem uregulowania te nie mogą stanowić podstawy wydawania decyzji administracyjnych. Przepisy art. 61 i art. 70 cyt. ustawy ustalają jedynie wynikające wprost z ustawy. obowiązki podmiotów w nich wymienionych. Spory jakie występują pomiędzy właścicielami lokali stanowiących odrębną własność w zakresie dotyczącym pokrywania wydatków związanych z nieruchomością wspólną jak i uregulowań w zakresie prawa i obowiązków właścicieli tych lokali reguluje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /t.j. Dz.U. 2000 nr 80 poz. 903 ze zm./, a spory na tym tle powstałe rozstrzygane są przez sądy powszechne. Z tych zatem przyczyn skarga w pozostałej części jako pozbawiona uzasadnionych podstaw prawnych podlegała oddaleniu na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.