II SA/Gd 1828/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Józefa W. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Z dnia 21 lipca 2000 r. (...) w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych - uchyla zaskarżone postanowienie, (...). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P.-G. postanowieniem z dnia 19 czerwca 2000 r., powołując się na art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nakazał Markowi B. wstrzymać prowadzenie robót budowlanych związanych z wykonaniem nasypu na działce nr 19/15 w J. Uzasadniając postanowienie organ administracji publicznej wskazał, że w trakcie oględzin nieruchomości, przeprowadzonych w dniu 31 maja 2000 r., stwierdzono, że Marek B. wykonuje roboty budowlane, polegające na wykonaniu nasypu z ziemi i gruzu na terenie działki nr 19/5 w J. Roboty te, jak ustalono, rozpoczął w 1999 r. i w ich wyniku podniósł poziom terenu o około trzy metry. Zasypał przy tym bagno, studzienkę melioracyjną i częściowo zbiornik przeciwpożarowy. Zmienił też stosunki wodne na działce, na której wykonano nasyp, oraz na działkach sąsiednich. Organ stwierdził przy tym, że Marek B. wykonał nasyp w celu przygotowania terenu działki pod budowę domu czterorodzinnego. Nie uzyskał jednak pozwolenia na budowę i roboty budowlane wykonuje samowolnie. Roboty te zaś Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za niwelację terenu, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł Marek B. W zażaleniu podniósł, że nawiezienie przez niego gruzu na teren działki nie ma związku z żadną budową. Z tego względu prac z tym związanych nie można uznać za roboty budowlane. Rozpoznając zażalenie Marka B. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia 21 lipca 2000 r. (...) uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i umorzył postępowanie tego organu w sprawie wstrzymania wykonywania robót budowlanych. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy, ustalając, że Marek B. nawiózł na swoją nieruchomość gruz, tak że na znaczną wysokość podniósł poziom terenu, stwierdził, że czynności te nie mogą być uznane za prace przygotowawcze, o których mowa w art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego. W szczególności nie jest to, zdaniem organu odwoławczego, niwelacja terenu. W ocenie organu odwoławczego nawiezienie gruzu i ziemi na własną działkę nie można utożsamiać z obiektem budowlanym lub robotami budowlanymi, co wyklucza możliwość stosowania art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie sprawy winno nastąpić w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 stycznia 1987 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony powierzchni ziemi. Skargę na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 21 lipca 2000 r. wniósł, biorący udział w postępowaniu administracyjnym, właściciel nieruchomości sąsiedniej, Józef W. Skarżący, wskazując w skardze na liczne niekorzystne skutki prac wykonanych przez Marka B. na działce nr 19/15, twierdził, że tenże wykonał roboty budowlane. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie trafnie przyjęto, że wykonane przez Marka B. roboty nie stanowią prac przygotowawczych w rozumieniu art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Nie rozważono jednakże możliwości uznania wykonanego przez Marka B. nasypu za samodzielny obiekt budowlany. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" i pkt 3 Prawa budowlanego obiektem budowlanym są również budowle ziemne. Ustawa nie wyjaśnia, co prawda, co należy rozumieć przez budowle ziemne, jednakże można przyjąć, że są to wytwory ludzkiej działalności nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury wykonane z ziemi lub podobnego materiału. Mając powyższe na uwadze oraz to, że, jak ustalono, Marek B., nawożąc na swoją nieruchomość gruz i ziemię, utworzył nasyp o wysokości trzech metrów, stwierdzić należy, że istniały podstawy do uznania wytworu tej działalności za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlane i w konsekwencji za obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. "b" tej ustawy. Uznanie wytworu działalności Marka B. za obiekt budowlany powoduje, że prace z tym związane były robotami budowlanymi. Roboty budowlane bowiem to m.in. wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu /art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego/. Skoro tak to zasadne było zastosowanie do tej działalności Marka B. przepisów Prawa budowlanego, które normuje, jak stanowi o tym art. 1 tej ustawy, m.in. działalność obejmującą sprawy budowy obiektów budowlanych. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że niezasadnie (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. uznał, iż wykonany przez Marka B. nasyp nie jest obiektem budowlanym. Takie stanowisko narusza art. 3 pkt 1 lit. "b" i pkt 3 Prawa budowlanego. Niezasadnie w związku z tym organ odwoławczy umorzył też postępowanie administracyjne prowadzone w związku z wykonaniem tego nasypu. Zgodnie z art. 105 par. 1 Kpa postępowanie podlega umorzeniu, jeżeli stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, gdyż jego przedmiot - obiekt budowlany - istnieje i należy wyjaśnić, czy roboty budowlane z nim związane zostały wykonane zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Umorzenie w takiej sytuacji postępowania narusza wskazany przepis art. 105 par. 1 Kpa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uwzględnił skargę. Nadto, wobec uwzględnienia skargi, na mocy art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzeczono także o kosztach postępowania.