II SA/Po 572/03

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Małgorzaty F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody W. z dnia 5 lutego 2003 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia uzależnić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez skarżącą kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji, (...). Skarżąca domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących /po cztery lokale mieszkalne w budynku/ na terenie działek nr 1/15, 2/14, 3/12, 3/13, 2/15, 1/16 położonych w L. przy ul. N. W chwili rozpatrywania wniosku obowiązywał już art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, zgodnie z którym wstrzymanie wykonania decyzji Sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Przed rozpatrzeniem wniosku Sąd przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w toku którego inwestor - M. spółka jawna J. C., W. Ch. w L. przekonywująco wykazał, że wstrzymanie wykonania decyzji spowodować może po jego stronie szkodę. Przedłożył bowiem umowy, z których wynikało, że brak realizacji inwestycji do końca lutego 2004 r. otworzy możliwość odstąpienia od umów przez zamawiających i żądania zwrotu wpłaconych kwot, co w umowach określono jako prawo żądania zwrotu zaliczki. Rozważając kwestię wysokości kaucji mieć należało na względzie, że zgodnie z art. 739 par. 3 Kpc w zw. z art. 35a ust. 4 prawa budowlanego wysokość kaucji zależy od uznania Sądu. Sąd bierze pod uwagę szkodę jaką może ponieść inwestor skutkiem zablokowania realizacji robót budowlanych /por. Z. Cieślik, Komentarz do art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane,/. Stąd też koniecznym było uwzględnienie wykazanej przez inwestora wysokości kwot jakich zwrotu mogą żądać zamawiający skutkiem braku realizacji inwestycji w terminie. Wysokość tych kwot inwestor należycie wykazał przedkładając umowy i inne dokumenty związane z realizacją inwestycji. Sąd miał także na uwadze, że skarżąca nie wypowiedziała się w kwestii wysokości kaucji, w szczególności nie przedstawiła okoliczności dotyczących jej sytuacji materialnej. W przedstawionych okolicznościach orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 35a ust. 1 prawa budowlanego w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i na podstawie art. 35a ust. 4 prawa budowlanego w zw. z art. 739 par. 3 Kpc.