II SA 1050/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Święcicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA (del.) Stanisław Gronowski Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant: Marlena Chmielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi "P." Spółka z o.o. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu numer [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. stwierdza, że decyzja, o której mowa w pkt 1 nie może być wykonywana w całości Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] lipca 2000 r. o odmowie udzielenia patentu na wynalazek pt. "Środek przeciwmikrobowy" zgłoszony [...] listopada 1993 r. W uzasadnieniu podała, że podstawą odmowy udzielenia patentu jest zarzut niedostatecznego ujawnienia rozwiązania w zakresie środka przeciwmikrobowego poprzez niedostateczne ujawnienie efektu synergistycznego. Nadesłane wyniki badań dotyczące efektu synergistycznego przeprowadzone przez dwie różne instytucje nie mogą być dowodem ze względu na przeprowadzanie badań w różnych warunkach. Spółka "P." zaskarżyła tę decyzję Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i decyzji ją poprzedzającej. W skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (tekst jednolity: Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117) i art. 107 § 3 kpa poprzez błędne wskazanie podstawy prawnej. Powołany przepis art. 10 ustawy o wynalazczości dotyczy braku zdolności patentowej, podczas, gdy uzasadnienie opiera się na braku dostatecznego ujawnienia istotnych danych do zrealizowania zgłoszonego rozwiązania. Urząd Patentowy nie wskazał, jakie istotne cechy wynalazku niezbędne do jego realizacji nie zostały ujawnione. Uzasadnienie prawne odnosi się do ujawnienia istoty wynalazku, natomiast uzasadnienie decyzji dotyczy braku udokumentowania korzystnego efektu wynalazku. Sprawa wystarczającego udokumentowania efektów synergistycznych została już rozstrzygnięta w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o odmowie udzielenia patentu. Powołała się na § 5 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie ochrony wynalazków i wzorów użytkowych (Mon. P. Nr 18, poz.), w myśl którego wystarczy nawet jeden przykład, jeżeli jest on wystarczający dla zrozumienia i zrealizowania rozwiązania według wynalazku. Podkreśliła, że w toku postępowania, Urząd Patentowy podjął już raz decyzję o odmowie udzielenia patentu na przedmiotowe rozwiązanie, która została uchylona przez Komisję Odwoławczą. W uzasadnieniu swojej decyzji Komisja Odwoławcza stwierdziła, że "zakres ochrony wynalazku jest jednoznacznie określony, przedstawia skończoną, matematycznie określoną liczbę wariantów ... Komisja uważa, że zarzut braku jednoznacznie określonego zakresu ochrony jest nietrafny." W odpowiedzi na skargę Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego wniosła o jej oddalenie. Zgłaszający w trakcie postępowania nie potwierdził domniemanego efektu synergistycznego, który miał stanowić o nieoczywistości rozwiązania, jak również w kolejnych wersjach zastrzeżeń zmieniał zakres ochrony, co uniemożliwiało jednoznaczne sprecyzowanie istoty wynalazku. Materiały nadesłane w dacie dokonania zgłoszenia jako istotę wynalazku wskazują środek przeciwmikrobowy zawierający olejek z drzewa herbacianego z ewentualnym dodatkiem innych olejków roślinnych. W dalszym postępowaniu Zgłaszający nadesłał zastrzeżenia z których wynika, że istotą rozwiązania jest środek zawierający co najmniej dwa olejki z różnych grup, których dobór daje efekt synergistyczny. Nastąpiła niedopuszczalna zmiana zakresu ochrony, co potwierdziła Komisja Odwoławcza. Pomimo tego, Zgłaszający nie wrócił do pierwotnej wersji, tylko nadesłał kolejną wersję zastrzeżeń, z których wynika, że środek mikrobowy składa się z trzech olejków pochodzących z różnych grup. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu l stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 240, poz. 2052, z 2004 r. Nr 124, poz. 1153), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Zaskarżona decyzja Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 2002 r. rozpatrującej sprawę w trzyosobowym zespole orzekającym została podpisana jedynie przez przewodniczącego tego zespołu. Z protokołu z posiedzenia zespołu wynika ponadto, że w wydaniu zaskarżonej decyzji brała udział osoba (L. N.), która wcześniej rozpatrywała tę sprawę, wydając w imieniu Urzędu Patentowego decyzję z dnia [...] lipca 2000 r.. Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego RP - w myśl art. 277 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117), rozpoznaje sprawy w zespołach orzekających, w składzie trzech osób. Rozstrzygnięcia Izby Odwoławczej podejmowane kolegialnie wyrażają wolę wszystkich członków zespołu orzekającego. Decyzja wydana przez organ kolegialny wymaga podpisu każdego członka zespołu orzekającego. Wymagania tego nie spełnia podpisanie przez wszystkich członków protokołu z posiedzenia. Z treści art. 107 § l kpa wynika, że podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji stanowi istotny element decyzji. Decyzja niepodpisana przez wszystkie osoby biorące udział w jej wydaniu, rażąco narusza przepis art. 107 § l kpa i przez to jest dotknięta nieważnością (art.156 § l pkt 2 kpa). Udział w wydaniu zaskarżonej decyzji osoby, która wcześniej uczestniczyła w rozpatrywaniu tej sprawy, wydając decyzję z dnia [...] września 2000 r. stanowi naruszenie przepisu art. 24 § l pkt 5 kpa nakazującego wyłączenie takiej osoby z postępowania administracyjnego w sprawie. Powyższy pogląd podzielił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 2003 r. sygn. akt III RN 72/02 (niepublikowany). Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Na podstawie art. 145 § l pkt 2) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § l pkt 2 kpa orzekł, jak-w sentencji.