II SA/Ka 3371/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant Agnieszka Wita po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi R. M. (M.) na decyzję Ś. Wojewódzkiego Komendanta Policji w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby o d d a l a s k a r g ę Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z [...] r. zwolnił ze służby w Policji z dniem [...] r. st. sierż. R. M. Jako uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia podał, że Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] r. Nr [...] o uznaniu winnym popełnienia przewinienia i wymierzenia kary wydalenia ze służby. Z uwagi na treść art. 41 ust. 1 pkt. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 z póź. zm.) zwolnienie ze służby R. M. stało się w pełni uzasadnione i konieczne. Decyzji tej organ pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od decyzji tej wniosła strona, która wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podniosła, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ decyzja o zwolnieniu ze służby wydana została, gdy nie było rozpatrzone jej odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego. W tej sytuacji, zdaniem odwołującego się decyzja organu pierwszej instancji jest bezprzedmiotowa. Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W szerokim uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił szczegółowy rys historyczny sprawy strony i zaznaczył, że Orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] r. utrzymane zostało w mocy Orzeczeniem Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. i stało się ostateczne. Zatem zdaniem organu odwoławczego wydanie Rozkazu Personalnego Nr [...] przez Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] r. o zwolnieniu ze służby R. M. było uzasadnione. Jednocześnie organ ten zauważył, że zgodnie z art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji państwowej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji – skuteczne zwolnienie policjanta ze służby w Policji przed jej doręczeniem stronie byłoby niezgodne z prawem i z tego powodu niezbędne Sygn. akt 4 II SA/Ka 3371/01 stało się uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i wyznaczenie nowego terminu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący reprezentowany przez pełnomocnika adwokata A. D. zarzucił decyzji Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. naruszenie prawa, a w szczególności art. 41 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez wydanie orzeczenia utrzymującego w mocy co do zasady decyzję Komendanta Miejskiego Policji o zwolnieniu ze służby, podczas gdy w chwili składania odwołania przysługiwało mu prawo do wniesienia skargi do NSA na decyzję o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, o czym nie został pouczony. W konsekwencji, zdaniem skarżącego nastąpiło naruszenie treści art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w części dotyczącej pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych. Ponadto skarżący zaznaczył, że zamierza skorzystać z prawa zawieszenia wykonalności decyzji o wymierzeniu kry dyscyplinarnej. W odpowiedzi na skargę Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej odrzucenie. Występując z takim wnioskiem organ ten przywołał motywy jakimi kierował się podejmując decyzję z dnia [...] r. Dodatkowo wskazał, że do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy – Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawę – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 100, poz. 1084) tj. do 19 października 2001 r. na orzeczenia dyscyplinarne nie przysługiwała skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a orzeczenie przełożonego rozpatrującego odwołanie jest ostateczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawy i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. Poz. 1270). W konsekwencji oznacza to, że sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Sygn. akt 4 II SA/Ka 3371/01 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269) wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wniosek Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. zamieszczony w odpowiedzi na skargę o odrzucenie skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stosownie do postanowień art. 27 ust. 2 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z póź. zm.), a w obecnym stanie prawnym zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270) odrzuca skargę m. in. wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, niedopuszczalna z innych przyczyn, a także gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków skargi. W rozpatrywanej sprawie żadna z okoliczności uzasadniających odrzucenie skargi nie występuje, tym samym złożony wniosek nie jest zasadny. Wniosek ten postawiony został w wyniku niezrozumienia przez organ odwoławczy treści skargi strony, ponieważ skarżący kwestionuje prawidłowość tj. zgodność z prawem decyzji Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. i argumentuje to tym, że uniemożliwiono mu wykorzystanie wszystkich instrumentów prawnych w stosunku do Orzeczenia dyscyplinarnego tegoż organu z dnia [...] r., natomiast skarga nie jest wnoszona do Sądu na to Orzeczenie dyscyplinarne. Wniosek organu odwoławczego o odrzucenie skargi byłby zasadny w sytuacji wniesienia skargi na Orzeczenie dyscyplinarne. Skoro skarga została wniesiona na decyzję z dnia [...] r., i nie zawiera uchybień formalnych, zatem podlega rozpatrzeniu w normalnym trybie. Zdaniem Sądu organ odwoławczy w sposób prawidłowy dokonał wykładni przepisów prawa materialnego i formalnego. Zasadnie Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. podnosi, że Orzeczenie dyscyplinarne wydane przez niego w dniu [...] r. jest ostateczne i nie przysługuje na nie żaden środek odwoławczy czy zaskarżenia. Sytuacja taka obowiązywała do [...] r. tj. do zmiany treści art. 139 ustawy o Policji dokonanej mocą ustawy z 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy – Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawę – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 100, poz. 1084), wprowadzającej sądową kontrolę orzeczeń dyscyplinarnych. Skoro Orzeczenie dyscyplinarne w sprawie skarżącego zostało podjęte przez organ odwoławczy w dniu [...] r., to było ono ostateczne i z tą chwilą podlegało wykonaniu, to oznacza, że przedstawiona w skardze Sygn. akt 4 II SA/Ka 3371/01 argumentacja dotycząca uchybień prawnych przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. nie może być uwzględniona. Stosownie do postanowień art. 41 ust 1 pkt. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. z 2000 r. Dz. U. Nr 101, poz. 1092 z póź. zm.) policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Przepis ten nakłada na organ służbowy Policji właściwy do wydania decyzji obowiązek zwolnienia policjanta ze służby, w stosunku do którego zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby. Oznacza to, że właściwy organ służbowy Policji jest związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym i nie może go nie wykonać. Odrębnym zagadnieniem jest data z jaką obowiązek ten ma być wykonany. Komendant Miejski Policji w S. decyzję o wydaleniu ze służby wydał w dniu wydania Orzeczenia dyscyplinarnego przez Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. tj. w dniu [...] r., przy czym oba rozstrzygnięcia zostały skarżącemu doręczone w dniu [...] r. Zgodnie z treścią art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, który wydał decyzję administracyjną jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Oznacza to, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój właściwy byt prawny od momentu doręczenia lub ogłoszenia jej stronie postępowania administracyjnego. Natomiast odrębnym zagadnieniem jest zamieszczenie w niej terminu, jako elementu dodatkowego, z którym związane są określone skutki prawne wynikające z przepisu prawa albo z istoty podjętego rozstrzygnięcia. Problematyka ta ma znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby i w swoim rozstrzygnięciu określił nową datę na dzień [...] r. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej wyznaczenia daty zwolnienia skarżącego ze służby. Skoro skarżący otrzymał Orzeczenie dyscyplinarne z [...] r. w dniu [...] r. to od tego dnia stosownie do postanowień art. 110 kpa organ administracji był tą decyzją związany i z tą datą dana decyzja weszła do obrotu prawnego. Zatem należy uznać, że Komendant Miejski Policji w S. będąc zobowiązanym do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby uczynił to przedwcześnie, a mianowicie przed doręczeniem lub ogłoszeniem skarżącemu Orzeczenia dyscyplinarnego. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpatrując sprawę zasadnie uchylił w tej części decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty. Odrębną sprawą jest natomiast Sygn. akt 4 II SA/Ka 3371/01 wskazanie przez ten organ daty z jaką skarżący został zwolniony ze służby w Policji. Należy zauważyć, że żaden przepis prawa zagadnienia tego nie reguluje, tym samym organy administracji publicznej podejmując rozstrzygnięcia w tym zakresie winny kierować się celami danych unormowań prawnych oraz ogólnymi zasadami obowiązującymi w prawie. Patrząc przez pryzmat celów danych unormowań prawnych należy stwierdzić, że zwolnienie policjanta ze służby winno odbyć się niezwłocznie po wydaniu orzeczenia dyscyplinarnego, jednakże realizacja tego celu nie może odbyć się kosztem naruszenia zasad obowiązujących w prawie, a tym bardziej obowiązujących przepisów prawa. Wskazanie w zaskarżonej decyzji [...] r. jako dnia zwolnienia skarżącego ze służby nie narusza przepisów prawa w zakresie związania organu decyzją od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia stronie, jak również nie jest sprzeczne z celami wprowadzonego unormowania prawnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.