I SA/Łd 2255/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. W. Jarzębowski (spr.), Sędziowie NSA del. A. Świderska, J. Antosik, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę I SA/Łd 2255/02 Uzasadnienie P. K. wystąpił do Prezydenta Miasta Ł. o umorzenie mu zaległości podatkowej w podatku dochodowym opłacanym w formie karty podatkowej. Pismem z dnia 16 kwietnia 2002 r. sprecyzował, że przedmiotem wniosku jest kwota 5.050,10 wraz z odsetkami. Wniosek został przekazany według właściwości Urzędowi Skarbowemu Ł. - W. Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy odmówił wnioskodawcy umorzenia zaległości w tym podatku za okres od kwietnia 1998 r. do kwietnia 2001 r. w łącznej kwocie 5.050,10 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Organ podatkowy powołał się na treść art. 17 ust.2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 - 2002 (Dz. U. Nr 150 poz.983 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego urząd skarbowy może odraczać, umarzać lub rozkładać na raty podatki wyłącznie za zgodą lub na wniosek przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. W tej sprawie Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] nie wyraził zgody na umorzenie przedmiotowej zaległości. Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję podzielając ustalenia i wnioski organu I instancji, w szczególności co do uzależnienia możliwości udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej od zgody Prezydenta Miasta Ł., który w tej sprawie zgody nie udzielił. Dodatkowo Izba Skarbowa zauważyła, że decyzją z dnia [...], od której podatnik się nie odwoływał, Urząd Skarbowy odmówił uznania przerwy od 15 stycznia 1999 r. do 10 października 1999 r. i od 11 października 1999 r. do 8 kwietnia 2001 r. w działalności prowadzonej przez podatnika, opodatkowanej w formie karty podatkowej. W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, P. K. stwierdził, że przedmiotowa zaległość podatkowa określona wnioskiem o ulgę dotyczy okresu czasu od stycznia do października 1999 r., gdy podatnik przebywał na zwolnieniu lekarskim oraz następującego po tym następnego okresu, w którym działalność została zawieszona aż do całkowitej jej likwidacji. Dodał też, że za udzielaniem ulgi przemawia jego trudna sytuacja rodzinna i finansowa. Wyjaśnił, ze jego rodzina składa się z czterech osób, w tym dwóch synów w wieku szkolnym. Jedynym źródłem utrzymania rodziny jest zasiłek dla bezrobotnych pobierany przez żonę, której pozbawiono renty chorobowej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko Sąd zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż skarga nie zawiera, stosownie do wymogów wynikających z art. 37 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.) - wniesiona została przed 1 stycznia 2004 r. - precyzyjnego określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego, chociaż z jej treści niewątpliwie wynika, że skarżący kwestionuje odmowę udzielenia mu ulgi w formie umorzenia zaległości podatkowej. Należy uznać, że kwota zaległości będąca przedmiotem wniosku o ulgę oraz przedmiotem decyzji nie jest sporna, skoro została wskazana przez podatnika w piśmie z dnia 16 kwietnia 2002 r. precyzującym wniosek. Z pism podatnika wynika, że nie kwestionuje on faktu opodatkowania w formie karty podatkowej w okresie od 1998 r. do kwietnia 2001 r. Przedmiotem niniejszej sprawy jest jedynie ocena legalności decyzji wydanych przez organy podatkowe w przedmiocie odmowy zastosowania ulgi podatkowej, a nie w przedmiocie wysokości podatku, w tym uwzględnienia przerw w prowadzonej przez podatnika działalności. Przerwy takie, stosownie do art. 34 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144 poz. 930 ze zm.) miałyby oczywiście wpływ na wielkość zaległości lub jej nieistnienie, gdyby podatnik zawiadomił o nich we właściwym terminie. Kwestia nieuznania zgłoszonych przez podatnika przerw w działalności była przedmiotem odrębnej decyzji, od której podatnik się nie odwołał. W zaskarżonej decyzji zasadnie zwrócono uwagę na treść art. 17 ust. 2 cyt. ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, który wyraźnie uzależnia możliwość udzielenia ulgi podatkowej w podatkach pobieranych przez urzędy skarbowe ale stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego od wniosku lub zgody przewodniczącego zarządu takiej jednostki. Brak takiej zgody jest wiążący dla urzędu skarbowego. Oznacza to, że brak zgody na udzielenie ulgi uniemożliwia urzędowi skarbowemu uwzględnienie wniosku nawet w sytuacji, gdy wedle uznania tego urzędu istniałyby w danej sprawie przesłanki przemawiające za takim uwzględnieniem. Poza sporem pozostaje fakt, że wpływy z karty podatkowej stanowią dochody gmin, oraz że Prezydent Miasta Ł. nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowej będącej przedmiotem wniosku o ulgę. W tej sytuacji organy podatkowe nie naruszyły art. 67 §1 Ordynacji podatkowej odmawiając umorzenia zaległości i odsetek za zwłokę. Skarga nie jest zatem uzasadniona i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).