I SA/Po 158/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na akt Prezydenta Miasta z dnia 10 października 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu 1. uchyla zaskarżony akt, 2. uznaje obowiązek Prezydenta Miasta do dokonania zwrotu na rzecz strony skarżącej części opłaty w wysokości 925 (dziewięćset dwadzieścia pięć) złotych pobranej za wydanie karty pojazdu marki [...] o nr rej. [...], 3. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 10 kwietnia 2025 r. P. sp. z o. o. w W. (dalej: skarżąca lub spółka) złożyła do Prezydenta Miasta (dalej: organ lub Prezydent) wniosek o stwierdzenie uprawnienia do otrzymania zwrotu kwoty 925 zł stanowiącej część uiszczonej opłaty za wydanie karty pojazdu dla pojazdu marki [...] o nr rej. [...] Wskazano, że spółka uiściła na rzecz M. P. kwotę 1000 zł tytułem opłaty za wydanie karty ww. pojazdu, na podstawie przepisu § 1 ust. 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18 poz. 177; dalej: rozporządzenie z 2002 r.). Spółka powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04, którym stwierdzono niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 dalej: rozporządzenie z 2003 r.) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497; dalej: u.P.r.d.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Zdaniem skarżącej podstawa prawna pobrania opłaty w niniejszej sprawie, tj. § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r., również pozostaje niezgodna z powołanymi przepisami u.P.r.d. i Konstytucji. W rezultacie organ pobrał opłatę bez stosownej podstawy prawnej, a konsekwencji z naruszeniem art. 217 i art. 92 ust. 1 Konstytucji oraz art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 u.P.r.d. Prezydent Miasta pismem z 10 października 2025 r. odmówił zwrotu żądanej kwoty podając, że opłatę pobrano zgodnie z rozporządzeniem z 2002 r. obowiązującym w dniu pobrania kwoty, tj. 10 czerwca 2002 r. Wyjaśniono, że odnośnie tego aktu nie został wydany wyrok TK stwierdzający jego niezgodność z Konstytucją bądź innym aktem prawnym. Cytowany przez spółkę wyrok TK dotyczył innego aktu prawnego niż ten, który stanowił podstawę pobrania opłaty od skarżącej. Dlatego skutki wyroku TK z 17 stycznia 2006 r. nie dotyczą stanów faktycznych objętych rozporządzeniem z 2002 r., stanowiącym podstawę do pobrania opłaty w tej sprawie. Prezydent Miasta jako organ rejestrujący miał i nadal ma obowiązek prawny przestrzegania regulacji prawnych obowiązujących w dacie pobierania opłaty, które nie zostały podważone orzeczeniem mającym moc powszechnie obowiązującą, wydanym przez organ władzy sądowniczej tj. Trybunał Konstytucyjny. Spółka dnia 20 listopada 2025 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na powyższy akt Prezydenta Miasta z 10 października 2025 r., zarzucając organowi naruszenie: 1. przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); 2. prawa materialnego poprzez zastosowanie przez Prezydenta Miasta przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu pomimo jego niezgodności z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust. 5 u.P.r.d. oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Skarżąca wniosła o dokonanie przez Sąd oceny zgodności przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust. 5 u.P.r.d. oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji, uchylenie zaskarżonego aktu oraz uznanie obowiązku Prezydenta Miasta dokonania na rzecz skarżącej zwrotu kwoty 925 zł stanowiącej część opłaty za wydanie karty pojazdu ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy u.P.r.d. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skargę jako zasadną należało uwzględnić. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli jest legalność, czyli zgodność z prawem. W myśl art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: P.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące określonego uprawnienia lub obowiązku. W myśl art. 146 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt (...) lub stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 146 § 2 P.p.s.a. w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. Przedmiotem niniejszej sprawy jest akt Prezydenta Miasta z 10 października 2025 r., którym organ odmówił spółce zwrotu kwoty 925 zł tytułem części kwoty opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej przez skarżącą spółkę w dniu 10 czerwca 2002 r. na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18 poz. 177; dalej: "rozporządzenie z 2002 r."). W skardze jako podstawę prawną uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu wskazano § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., co jednak nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zaskarżony akt Sąd uznał za akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., tj. inny niż określone w pkt 1-3 akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (wszystkie powołane orzeczenia są dostępne na stronie internetowej: publ. CBOSA) został wyrażony pogląd, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Uzasadniając to stanowisko NSA wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu, rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji. Obowiązek uiszczenia opłaty ma charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa, a organ jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku, przy czym nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w formie decyzji administracyjnej. NSA stwierdził również, że odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, organ odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa, tj. podejmuje akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem, na które jednak przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W konsekwencji powyższego, tryb rozstrzygania przez organ w przedmiocie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu następuje w formie czynności (rozstrzygnięcie dla strony pozytywne) lub aktu (rozstrzygnięcie dla strony negatywne), na który następnie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Czym innym jest bowiem nienależne świadczenie (instytucja prawa cywilnego) i dochodzenie z tego tytułu roszczeń na drodze postępowania cywilnego, a czym innym są kwestie prawidłowości ustalania opłat, jako świadczeń publicznoprawnych i sporów na tym tle rozstrzyganych przez sądy administracyjne (tak także m.in. w wyroku NSA z 16 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 759/16). Sąd orzekając w niniejszej sprawie miał na uwadze, że ogólna moc wiążąca uchwał konkretnych i abstrakcyjnych nie pozwala na samodzielne rozstrzygnięcie przez jakikolwiek skład sądu administracyjnego sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjęcie wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec tego należy stwierdzić, że podjęcie uchwały abstrakcyjnej ma ten skutek, że wiąże ona sądy administracyjne, co wynika z art. 269 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2026 r., sygn. akt I OSK 2546/24). Odnosząc się do materialnoprawnych podstaw uiszczenia przedmiotowej opłaty przez skarżącą należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997 r. Nr 98 poz. 602; dalej: u.P.r.d.), w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestrowania pojazdu spółki, producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium kraju. W myśl art. 77 ust. 3 u.P.r.d. kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje, za opłatą, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium kraju. W art. 77 ust. 4 pkt 2 tej ustawy zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłat za kartę pojazdu. W przedmiotowej sprawie opłata za wydanie karty dla pojazdu została pobrana na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r., zgodnie z którym za wydanie karty pojazdu dla pojazdu niedopuszczonego do ruchu lub dopuszczonego do ruchu czasowo albo warunkowo w państwie pochodzenia organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 1.000,00 zł. W art. 77 ust. 5 u.P.r.d. wskazano, że w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów. Rozporządzenie z 2002 r. zostało uchylone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (wyżej podano publikator, dalej: "rozporządzenie z 2003 r."). Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium kraju organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł. To z kolei rozporządzenie zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421), które weszło w życie z dniem 15 kwietnia 2006 r., a w jego § 1 ust. 1 określono, że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium kraju organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 75 zł. Jak trafnie podniosła skarżąca, wyrokiem z 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt U 6/04), TK orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 u.P.r.d. i art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji z uwagi na wykroczenie poza zakres upoważnienia zawartego w tych przepisach i w konsekwencji zawyżenie wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu. Kwestionowany przepis, niezgodnie ze wskazaniami zawartymi w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 u.P.r.d. w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty, ustalił opłatę uwzględniającą dodatkowe koszty innych zadań administracji publicznej, przekraczające zakres upoważnienia wskazany ww. podstawie prawnej do wydania rozporządzenia z 2003 r. Dlatego też TK uznał, że przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustawy i wyklucza przejmowanie uprawnień ustawodawcy przez organ wydający rozporządzenia. Wskazał również, że opłata charakteryzuje się cechami podobnymi do podatku, z tym że w przeciwieństwie do podatków, jest świadczeniem ekwiwalentnym. Podwyższenie opłaty za wydanie karty pojazdu do wysokości wskazanych § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., która to wysokość nie pozostaje w związku z kosztami świadczonej usługi, TK uznał za sprzeczne z art. 217 Konstytucji. Sąd dostrzega, że choć ów wyrok TK z 17 stycznia 2006 r. nie odnosił się bezpośrednio do oceny konstytucyjności rozporządzenia z 2002 r., biorąc jednak pod uwagę analogiczną treść regulacji dotyczących opłat za wydanie karty pojazdu w rozporządzeniach z 2002 r. i z 2003 r., argumentacja TK zawarta w cytowanym wyroku ma pełne zastosowanie również do § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2002 r. Zmianie nie uległa podstawa prawna do wydania rozporządzenia ani jej zakres. Te same argumenty, którymi TK podważył prawidłowość ustalenia opłaty za wydanie karty pojazdu w rozporządzeniu z 2003 r. na kwotę 500 zł, odnoszą się do kwot pobieranych na podstawie rozporządzenia z 2002 r. (500 zł lub 1000 zł). Istotne pozostaje, że wysokość opłaty określona w rozporządzeniu z 2002 r. nie odzwierciedla faktycznych kosztów "usługi publicznej" w postaci wydania karty pojazdu, a tym samym stanowi w istocie formę daniny publicznej, wykraczającej poza zakres upoważniania ustawowego i niezgodnej z zasadą ustawowej formy nakładania podatków i danin publicznych wyrażonej w art. 217 Konstytucji. Fakt, że rozporządzenie z 2002 r. nie było dotychczas przedmiotem oceny TK, nie stanowi przeszkody do dokonania przez Sąd samodzielnej oceny zgodności tego rozporządzenia z u.P.r.d. oraz Konstytucją. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. także m.in. wyroki NSA z 28 maja 2024 r.: sygn. akt II GSK 123/23, sygn. akt II GSK 472/23, sygn. akt II GSK 16/23; wyroki WSA we Wrocławiu z 26 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 298/23, z 31 stycznia 2023 r., sygn. III SA/Wr 473/21, z 16 listopada 2022 r., sygn. III SA/Wr 485/21; wyrok w Gdańsku z 25 stycznia 2024 r., sygn. III SA/Gd 515/23). Jak stwierdził NSA w wyroku z 28 maja 2024 r. sygn. akt II GSK 193/23, sądy administracyjne orzekające w analogicznych do niniejszej sprawach są uprawnione nie tylko do zbadania zgodności z Konstytucją i przepisami ustawowymi § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r., lecz także do stwierdzenia, że przepis § 1 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2002 r., jako niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 u.P.r.d. oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji z tych samych przyczyn, o których mowa w uzasadnieniu wyroku TK z dnia 17 stycznia 2006 r., nie może być stosowany, a uiszczone na jego podstawie opłaty podlegają zwrotowi. Odmowa zastosowania przez sąd administracyjny niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia z 2002 r. znajduje także uzasadnienie w art. 190 ust. 4 Konstytucji, ponieważ odmowę zwrotu nadpłaconej kwoty za wydanie karty pojazdu należy uznać za "inne rozstrzygnięcie" w rozumieniu tego przepisu. Odmienna wykładnia prowadziłaby do sytuacji, w której jednostka byłaby pozbawiona ochrony prawnej zagwarantowanej konstytucyjnie przez art. 190 ust. 4. Tymczasem przepis ten rodzi prawo do kwestionowania w indywidualnej sprawie rozstrzygnięć ukształtowanych na podstawie niekonstytucyjnego przepisu jeszcze przed orzeczeniem TK stwierdzającego stan niekonstytucyjności (por. np. wyrok NSA z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2194/12; por. także: wyrok NSA z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1030/06; wyrok NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 52/07; wyrok NSA z 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 418/08). Mając na uwadze powyższe, za uzasadnioną należy uznać konkluzję, że Sąd w niniejszej sprawie ma możliwość dokonania samodzielnej oceny i w konsekwencji odmowy zastosowania przepisu rozporządzenia, który w jego ocenie jest niezgodny z ustawą lub Konstytucją (por. uchwała NSA z 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 3/00; wyrok NSA z 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05; wyrok NSA z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 773/09). Zgodnie bowiem z art. 178 ust. 1 Konstytucji, sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Z przepisu art. 178 Konstytucji wywodzi się samodzielność sądów, w tym sądownictwa administracyjnego, w ocenie konstytucyjności aktów wykonawczych, ponieważ zgodnie z tym przepisem sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie istnieje zgodność poglądów o uprawnieniu do takiej kontroli stosowania prawa (por. uchwała NSA z dnia 30 października 2000 r., sygn. akt OPK 13/00). To uprawnienie sądów nie pozostaje w kolizji z rolą TK. W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją i ustawą różnica polega na tym, że orzeczenie TK stwierdzające niezgodność wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez sąd administracyjny jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 418/08). Oceniając zgodność z Konstytucją oraz u.P.r.d. przepisu § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. Sąd uznał, że jest on niezgodny z art. 217 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 u.P.r.d. Jak już wskazano wyżej, argumenty podniesione przez TK przy ocenie rozporządzenia z 2003 r. znajdują pełne zastosowanie do rozporządzenia z 2002 r. Przepis § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego i wprowadza w istocie formę daniny publicznej, co jest sprzeczne z nakazem ustawowego nakładania podatków i danin publicznych. Ustalona w przepisie tym wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu jest zbyt wysoka i nie odpowiada faktycznym kosztom świadczonej usługi. Konsekwencją uznania przez Sąd ww. przepisu za niezgodny z przepisami u.P.r.d. oraz Konstytucji w dacie jego zastosowania przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że poddany kontroli akt Prezydenta Miasta został podjęty z naruszeniem prawa. Organ odmówił bowiem stronie skarżącej zwrotu części opłaty uiszczonej przy rejestracji samochodu pomimo faktu, że jej pobranie w wysokości 1000 zł nastąpiło na mocy przepisu wykraczającego poza zakres udzielonego Ministrowi Infrastruktury upoważnienia, a zatem w wysokości zawyżonej w stosunku do wskazań zawartych w art. 77 ust. 5 u.P.r.d. i w tej części uiszczonej nienależnie. Reasumując, mając na względzie powyższą argumentację, należy stwierdzić, że kwota uiszczona powyżej wartości 75 zł za wydanie karty pojazdu (tj. 925 zł), była kwotą nienależnie uiszczoną i skarżącej spółce należy się jej zwrot. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonego aktu Prezydenta Miasta . Rezultatem wyrażonej wyżej oceny prawnej Sądu jest wyrażone - w oparciu o art. 146 § 2 P.p.s.a. - rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2. wyroku, w którym Sąd uznał obowiązek Prezydenta Miasta do dokonania zwrotu skarżącej spółce części uiszczonej przez nią opłaty w wysokości 925 zł za kartę pojazdu. Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu wynikającym z normy określonej w art. 153 P.p.s.a. będzie nie tylko uwzględnienie oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w niniejszym wyroku w zakresie zgodności z Konstytucją przepisów rozporządzenia z 2002 r. stanowiących podstawę uiszczenia przedmiotowej opłaty, ale przede wszystkim niezwłoczne dokonanie zwrotu skarżącej części uiszczonej przez nią opłaty za kartę pojazdu w wysokości 925 zł. Na mocy art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł jako sumę uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł).