II SA/Gd 816/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. P. i Z. P. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Tczewie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 sierpnia 2025 r. nr GT.ZUZ.4200.1.2025.MT w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego oddala skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 23 maja 2025 r. do Kierownika Nadzoru Wodnego w Kwidzynie Państwowego Gospodarstwa Wodnego (dalej: "PGW") Wody Polskie (dalej: "Kierownik", "organ pierwszej instancji") wpłynęło zgłoszenie wodnoprawne A. P. i Z. P. (dalej: "Inwestorzy", "Wnioskodawcy", "Skarżący") dotyczące wykonania urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód na terenie działki nr [...], obręb B., gmina S. (dalej: "Przedsięwzięcie"). Do wniosku załączono m.in. mapę sytuacyjno-wysokościową z naniesionym Przedsięwzięciem, decyzję Wójta Gminy Sadlinki z 19 marca 2025 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków, decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej: "RZGW") w Gdańsku PGW Wody Polskie z 20 stycznia 2025 r. o udzieleniu Inwestorom zezwolenia na gromadzenie ścieków w planowanej przydomowej oczyszczalni ścieków pod warunkiem zastosowania zaworu zwrotnego na przyłączeniu urządzeń do rury rozsączającej ścieki oczyszczone oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "RDOŚ") w Gdańsku z 2 października 2024 r. o milczącym załatwieniu sprawy dotyczącej zgłoszenia działań polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków. Decyzją z 18 czerwca 2025 r. Kierownik, na podstawie art. 423 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm.) - dalej: "Prawo wodne", wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego Inwestorów. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że teren działki nr [...], na którym planuje się wykonanie drenażu, znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Zgodnie z mapą zagrożenia powodziowego teren planowanego wykonania drenażu, służącego do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód, znajduje się na obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1 %. Kierownik podał, że Wnioskodawcy planują wykonać przydomową oczyszczalnię ścieków wraz z drenażem rozsączającym na działce, która znajduje się na terenie szczególnego zagrożenia powodzią. Odwołując się do judykatury organ pierwszej instancji wskazał, że przydomowa oczyszczalnia ścieków powinna być uznana za urządzenie budowlane w sytuacji, kiedy jej budowa jest objęta pozwoleniem na budowę dotyczącym konkretnego obiektu budowlanego, np. domu jednorodzinnego. Jeżeli zaś sprawa dotyczy nowopowstałego obiektu w postaci przydomowej oczyszczalni ścieków należy obiekt ten traktować jako obiekt budowlany. Zdaniem Kierownika lokalizacja przydomowej oczyszczalni ścieków - obiektu budowlanego, na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa wodnego, który stanowi, że pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych. Podsumowując organ pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 423 ust. 5 pkt 1 Prawa wodnego organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez Wnioskodawców Dyrektor Zarządu Zlewni w Tczewie PGW Wody Polskie (dalej: "Dyrektor", "organ odwoławczy") decyzją z 21 sierpnia 2025 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oceniając następnie, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej: "k.p.a.". Dyrektor wskazał, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Kierownik zapoznał się z dokumentami przedłożonymi przez Wnioskodawców i przeanalizował mapy zagrożenia powodziowego, realizując tym samym przesłanki określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zbierając i analizując materiał dowodowy w sposób wyczerpujący. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji spełnił również wymogi art. 10 § 1 k.p.a., gdyż zawiadomił Inwestorów o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, zgłoszenia ewentualnych uwag oraz przedłożenia dodatkowych dowodów. Równocześnie, powołując się na art. 79a k.p.a., Kierownik poinformował Wnioskodawców, że planowane Przedsięwzięcie znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w związku z czym przedmiotowe postępowanie może zakończyć się wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż planowane Przedsięwzięcie będzie wymagało uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, z przywołaniem właściwych przepisów Prawa wodnego potwierdzających taką konieczność. Tym samym, Kierownik uczynił zadość przepisom art. 107 § 1 pkt 6, art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. Dyrektor wskazał następnie, że 19 września 2024 r. Inwestorzy zgłosili RDOŚ w Gdańsku działania polegające na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków, która ma być zlokalizowana na działce nr [...] w B. Sprawa została załatwiona milczącą zgodą. Wnioskodawcy uzyskali również zwolnienie z zakazu gromadzenia ścieków w planowanej przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie zagrożenia powodzią (art. 77 ust. 3 Prawa wodnego), wyrażone decyzją Dyrektora RZGW w Gdańsku PGW Wody Polskie z 20 stycznia 2025 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi mapami zagrożenia powodziowego planowana lokalizacja przydomowej oczyszczalni ścieków wraz z drenażem rozsączającym znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1 % od rzeki L. Dyrektor wskazał, że lokalizowanie na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią urządzeń wodnych, tj. drenażu rozsączającego służącego do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków, na potrzeby zwykłego korzystania z wód, na terenie działki nr [...], zgodnie z art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa wodnego, wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Inną sprawą jest, słusznie pozyskane przez Inwestorów, zwolnienie z zakazu gromadzenia ścieków z planowanej przydomowej oczyszczalni ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, wyrażone decyzją Dyrektora RZGW w Gdańsku PGW Wody Polskie z 20 stycznia 2025 r., które jest niezbędne na etapie przystąpienia do użytkowania przedmiotowej oczyszczalni. W skardze na decyzję organu odwoławczego A. P. i Z. P. wnieśli o ponowne rozpatrzenie wniosku w oparciu o obowiązujące prawo i wycofanie sprzeciwu dotyczącego wykonania urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód oraz przywrócenie terminu biegu sprawy. Zdaniem Skarżących orzekające w sprawie organy błędnie interpretują podstawę zgłoszenia. Wskazano, że zgłoszenie wodnoprawne na podstawie art. 394 ust. 1 pkt 13 Prawa wodnego dokonano na wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód, tj. drenażu rozsączającego ścieki oczyszczone na terenie działki nr [...], a nie na urządzenie budowlane, jakim jest przydomowa biologiczna oczyszczalnia ścieków. Jednocześnie na części działki, zgodnie z mapą zagrożenia powodziowego, znajduje się obszar, na którym istnieje prawdopodobieństwo powodzi wynoszące 1 %. Skarżący podali, że uzyskali zwolnienie z zakazu gromadzenia ścieków w planowanej przydomowej oczyszczalni ścieków (art. 77 ust. 3 Prawa wodnego), przez co wszelkie zakazy dotyczące gromadzenia ścieków na terenie zagrożenia powodzią już nie dotyczą tej sprawy. Zwrócono uwagę, że w decyzji z 20 stycznia 2025 r. Dyrektor RZGW w Gdańsku PGW Wody Polskie zwolnił od ww. zakazów określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód; w decyzji tej brak jest wytycznych nakazujących uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto ww. organ był stroną w postępowaniu dotyczącym uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i powinien on wskazać swoje wymogi dotyczące ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji zwalniającej z zakazu również brak wytycznych dotyczących uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu skargi przytoczono następnie fragmenty uzasadnienia ww. decyzji kończącej się konkluzją, że gromadzenie ścieków, przy zastosowaniu wskazanych we wniosku zabezpieczeń, wraz ze spełnieniem warunku przedstawionego w orzeczeniu, nie wpłynie na jakość wód w przypadku wystąpienia powodzi. Skarżący zarzucili, że organ pierwszej instancji opiera się na wyrokach, które były oparte na innych podstawach prawnych, ponieważ zarówno Prawo budowlane, Prawo wodne, jak i ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kluczowych zapisach uległy zmianie. Ponadto zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przydomowa oczyszczalnia ścieków jest urządzeniem budowlanym, przez które rozumie się urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Podkreślono, że zgodnie z hierarchią źródeł prawa w Polsce za kształtowanie oraz nadzór nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego w Polsce odpowiadają organy wskazane w Prawie budowlanym. Z całą zaś pewnością organem odpowiedzialnym za Prawo budowlane nie jest nadzór wodny. Organy nadzoru wodnego, działające w strukturach PGW Wody Polskie, są powołane do wykonywania zadań określonych w Prawie wodnym. Ich podstawowym celem jest ochrona wód, gospodarowanie wodami oraz kontrola działań mogących wpływać na stan wód lub ryzyko powodziowe. Skarżący podnieśli, że nie zgadzają się ze stanowiskiem organów, które odwołując się do art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa wodnego, wymagają uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem Skarżących zarówno drenaż rozsączający, jak i przydomowa oczyszczalnia ścieków nie są obiektami budowlanymi. Podkreślono, że prawo budowlane zostało uregulowane w odrębnej ustawie - z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, natomiast w Prawie wodnym nie ma przepisu, który przyznawałby nadzorowi wodnemu kompetencje w zakresie wydawania decyzji, opinii lub zezwoleń na podstawie Prawa budowlanego. Oznacza to, że organ ten nie może działać w zakresie procedur budowlanych (np. wydawania pozwoleń na budowę, uzgadniania projektów budowlanych). Celem działania nadzoru wodnego jest m.in.: kontrola stanu urządzeń wodnych i budowli piętrzących, egzekwowanie przepisów chroniących przed powodzią, nadzorowanie korzystania z wód. Nie oznacza to jednak kompetencji w zakresie budowy obiektów, nawet jeśli obiekty te (oczyszczalnie, zbiorniki, systemy kanalizacyjne) mają związek z gospodarką wodną. Podsumowując podniesiono, że nadzór wodny wychodzi poza swoje kompetencje oraz myli powód zgłoszenia wodnoprawnego. Zgłoszenie wodnoprawne dokonano bowiem na budowę urządzenia wodnego (co leży w kompetencji nadzoru wodnego), a nie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków - a taki argument organ wysuwa ("lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych"). Ponadto przydomowa oczyszczalnia ścieków nie jest obiektem budowlanym, tylko urządzeniem. Dyrektor w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Tczewie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 21 sierpnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w Kwidzynie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 18 czerwca 2025 r., którą organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego złożonego przez A. P. i Z. P. dotyczącego wykonania urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód na terenie działki nr [...], obręb B., gmina S. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r., poz. 960 ze zm.), która w art. 423 ust. 5 pkt 1 stanowi, że organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Z art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa wodnego wynika zaś, że pozwolenie wodnoprawne jest wymagane również na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych. W sprawie nie jest sporne, że działka nr [...] (obręb B., gmina S.) znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1 % od rzeki L. W przytoczonym wyżej art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa wodnego posłużono się pojęciem obiektu budowlanego, którego definicja została zamieszczona w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane". Zgodnie z ww. definicją przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Budowla została natomiast zdefiniowana w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Ustawodawca rozumie przez nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, biogazowni, biogazowni rolniczej, biometanowni i innych urządzeń), oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, w tym pod morskie turbiny wiatrowe oraz stacje elektroenergetyczne zlokalizowane na morzu, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu Skarżących, że zgodnie z hierarchią źródeł prawa w Polsce za kształtowanie oraz nadzór nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego w Polsce odpowiadają organy wskazane w Prawie budowlanym i że z całą pewnością organem odpowiedzialnym za Prawo budowlane nie jest nadzór wodny, należy zauważyć, że organy nadzoru wodnego mogą posiłkować się definicjami zawartymi w innych aktach prawnych (np. w Prawie budowlanym), jeżeli definicje takie nie zostały zamieszczone w Prawie wodnym. W odniesieniu natomiast do stanowiska strony skarżącej, że przydomowa oczyszczalnia ścieków nie jest obiektem budowlanym, tylko urządzeniem, należy zauważyć, że w art. 389 pkt 6 Prawa wodnego postanowiono, iż pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. Urządzenia wodne zdefiniowano zaś w art. 16 pkt 65 Prawa wodnego jako urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym m.in. wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych oraz wyloty służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych (lit. f). W świetle art. 16 pkt 65 lit. f Prawa wodnego nie ulega wątpliwości, że zarówno komory, jak i drenaż rozsączający są urządzeniami przeznaczonymi do wprowadzania ścieków (w tym również z przydomowych oczyszczalni ścieków) do ziemi, tym samym stanowią wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do ziemi, a więc wymagają one uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (zgody wodnoprawnej) na ich wykonanie. Niezależnie zatem od szczegółów technologicznych, które stosują różni producenci takich oczyszczalni, sam fakt, że jej istotą jest odprowadzenie przez wyloty (odpływy) oczyszczonego ścieku do gruntu lub wód wyczerpuje już hipotezę art. 16 pkt 65 lit. f Prawa wodnego (zob. wyroki: WSA w Szczecinie z 21 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 619/19, WSA w Gliwicach z 5 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1642/19, WSA w Poznaniu z 31 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Po 342/20, WSA w Gorzowie Wlkp. z 7 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Go 178/21, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie wskazuje się, że przydomowa oczyszczalnia ścieków, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 tej ustawy (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 634/16). Zaliczenie przez ustawodawcę w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego "urządzeń instalacyjnych, w tym służących oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków" do urządzeń budowlanych nie wyklucza, że przydomowa oczyszczalnia ścieków jest również obiektem budowlanym (budowlą), co wprost wynika z brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. W judykaturze wskazuje się, że przydomowa oczyszczalnia ścieków powinna być uznana za urządzenie budowlane w sytuacji, kiedy jej budowa jest objęta pozwoleniem na budowę dotyczącym konkretnego obiektu budowlanego, którym najczęściej będzie dom jednorodzinny. W niniejszej sprawie nie zachodzi jednak taka sytuacja, gdyż Skarżący uzyskali decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków (obiekt ten nie powstaje w ramach inwestycji polegającej na budowie domu, lecz niezależnie). Skoro sprawa dotyczy nowopowstałego obiektu w postaci przydomowej oczyszczalni ścieków należy obiekt ten traktować jako obiekt budowlany (zob. wyrok NSA z 2 października 2015 r. sygn. akt II OSK 261/14). W odniesieniu do stanowiska, że fakt pozyskania decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku PGW Wody Polskie z 20 stycznia 2025 r. niejako "załatwia sprawę", gdyż wszelkie zakazy dotyczące gromadzenia ścieków na terenie zagrożenia powodzią już nie dotyczą tej sprawy, należy zauważyć, że decyzją ta udzielono Skarżącym zezwolenia na gromadzenie ścieków w planowanej przydomowej oczyszczalni ścieków pod warunkiem zastosowania zaworu zwrotnego na przyłączeniu urządzeń do rury rozsączającej ścieki oczyszczone. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 77 Prawa wodnego, który stanowi, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zakazuje się gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich składowania (ust. 1 pkt 3). Jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi, właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód (ust. 3). Wbrew stanowisku Skarżących decyzja Dyrektora RZGW w Gdańsku PGW Wody Polskie z 20 stycznia 2025 r. nie "załatwia sprawy" w tym znaczeniu, że w akcie tym nie rozstrzygnięto o braku konieczności pozyskania przez Inwestorów pozwolenia wodnoprawnego na zlokalizowanie na działce nr [...] nowego obiektu budowlanego i że wystarczające w tym zakresie jest zgłoszenie. Decyzja ta jest z jednym dokumentów niezbędnych do tego, aby na specyficznym terenie, na którym Skarżący planują zrealizować Przedsięwzięcie (znajdującym się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią), w ogóle móc korzystać z przydomowej oczyszczalni ścieków. Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają żadnych przepisów Prawa wodnego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący, zaś uzyskane dowody poddano poprawnej ocenie. Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona, zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Należy zatem stwierdzić, że organy w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.[pic]