I GZ 83/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 845/25 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 stycznia 2025 r., nr 118/2025 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 845/25 odmówił M. B. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 stycznia 2025 r. w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na wskazaną powyżej decyzję, składając ją w siedzibie organu w dniu 13 października 2025 r., jednocześnie składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że do przekroczenia terminu doszło bez winy skarżącej, albowiem ówczesny pełnomocnik strony nie otrzymał informacji o pierwszym i powtórnym awizowaniu przesyłki zawierającej decyzję organu. Wskazano również, że poprzedni pełnomocnik wielokrotnie składał pisemne skargi na funkcjonowanie placówki pocztowej. Oddalając wniosek Sąd pierwszej instancji wskazał, że argument o niedoręczeniu przesyłki czy też o niepowiadomieniu o jej nadejściu (w tym przypadku o niepozostawieniu pierwszego i powtórnego awiza) mógłby zostać uwzględniony, gdyby strona skarżąca w jakikolwiek sposób uprawdopodobniła, że taka okoliczność miała miejsce. Sąd wskazał, że uprawdopodobnienie okoliczności nie może jednak opierać się wyłącznie na twierdzeniach zainteresowanego, które powinny zostać uwiarygodnione za pomocą określonych środków dowodowych. Takim wymogom strona składająca wniosek nie sprostała pomimo tego, że do wniosku załączyła pisma wskazujące na kwestionowanie prawidłowości działania placówki pocztowej. Dołączone do wniosku pisma nie wskazują bowiem na to, że organ pocztowy dopuścił się uchybień przy doręczaniu przesyłki zawierającej decyzję. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości, zarzucając naruszenie: - art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej w "p.p.s.a". poprzez uznanie, że skarżąca nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym dotyczącej wniesienia skargi na decyzję organu ze swojej winy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu czynności w postępowaniu sądowym dotyczącej wniesienia skargi na decyzję organu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z: - skargi z dnia 20 października 2025 r. dotyczącej nieprawidłowości w doręczeniu i awizowaniu przesyłki listowej zawierającej zaskarżoną decyzję organu oraz odpowiedzi operatora pocztowego Poczta Polska S.A. na skargę z dnia 17 listopada 2025 r., na okoliczność treści tych dokumentów i nieprawidłowości, tj. braku fizycznego doręczenia i braku awizacji przesyłki listowej zawierającej zaskarżoną decyzję organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu Sądu pierwszej instancji zasługuje na poparcie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę że zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja organu została uznana za doręczoną z dniem 7 lutego 2025 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że dokonano tego prawidłowo. Na kopercie z przesyłką w sposób prawidłowy wskazano na daty pierwszego oraz drugiego awizo. Prawidłowo też wypełniono zwrotne potwierdzenie odbioru. Natomiast nie sposób uwzględnić argumentacji w złożonym zażaleniu, że ówczesny pełnomocnik strony skarżącej nie miał wiedzy o tym, że w dniu 24 stycznia 2025 r. podjęto próbę doręczenia tejże decyzji. To że pełnomocnik składał pisemne skargi na funkcjonowanie placówki pocztowej, pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Zestawiając fakt, że decyzja była w okresie od dnia 24 stycznia 2025 r. do odbioru w placówce pocztowej z twierdzeniem, że ówczesny pełnomocnik skarżącej pojawiał się w celu jej ewentualnego odbioru nie można podzielić stanowiska skarżącej o braku informacji o przesyłce. Nawet gdyby przyjąć, że po stronie operatora pocztowego doszło do zaniedbań, to z akt sprawy nie wynika, że dotyczyły zaskarżonej decyzji. Natomiast odnosząc się do przedłożonych dokumentów do złożonego zażalenia, w szczególności do pisma operatora pocztowego, należy wskazać, że w piśmie tym wskazuje się na to, że nie sposób jednoznacznie ustalić, że informacji o odbiorze przesyłki faktycznie nie było. Należy się zgodzić z Sądem pierwszej instancji, że wniosek o przywrócenie terminu mógłby zostać uwzględniony tylko wówczas, gdyby strona skarżąca swoje stanowisko uprawdopodobniła. To jednak nie nastąpiło. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.