II SA/Lu 1143/02

PostanowienieWSA w Lublinie2004-02-27

Skład orzekający: Grażyna Pawlos-Janusz, Witold Falczyński, Bogusław Wiśniewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na uchwałę Rady Miejskiej uwzględniającą zarzut do projektu planu miejscowego jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie był stroną wnoszącą zarzut, a uchwała zawiera sprzeczne postanowienia?
Ratio decidendi
Skarga na uchwałę Rady Miejskiej uwzględniającą zarzut do projektu planu miejscowego jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie był stroną wnoszącą ten zarzut. Dopuszczalna jest jedynie skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu. Sprzeczności w uchwale, nawet jeśli istnieją, nie podlegają ocenie sądu administracyjnego w ramach skargi na uchwałę uwzględniającą zarzut.
Stan faktyczny
Rada Miejska uwzględniła zarzut J. R. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało korektą projektu. Skargę na uchwałę wnieśli B. i J. R., zarzucając sprzeczność między postanowieniami uchwały dotyczącymi zabudowy na granicy działki. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, ponieważ skarżący nie byli stroną wnoszącą uwzględniony zarzut, a ponadto skarga dotyczyła uchwały uwzględniającej zarzut, a nie uchwały o jego odrzuceniu.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę B. i J. R. jako niedopuszczalną.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Witold Falczyński (spr.), Bogusław Wiśniewski/asesor WSA/, Protokolant Ref.st.Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i J. R. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie : zarzutów do projektu planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę II SA/Lu 1143/02 U z a s a d n i e n i e Rada Miejska uchwałą Nr LII/329/02 z dnia 10 lipca 2002 r. uwzględniła w §1 pkt 1 zarzut wniesiony przez J. R. – właściciela działki Nr 75, ark. mapy 19, do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta B. – obejmującego teren pomiędzy ulicami: [...], [...], kanałem linii energetycznych WN i SN i ulicą J[...] dotyczący nie wyrażenia zgody na lokalizację budynku gospodarczego w zabudowie bliźniaczej z budynkami na działkach sąsiednich, stanowiących własność J. A. i B. B.. Wskutek uwzględnienia zarzutu wprowadzono stosowną korektę w projekcie uchwały, polegająca na wykreśleniu zapisu mówiącego o dopuszczeniu lokalizacji budynku gospodarczego lub garaży na granicy działki. Stwierdzono przy tym, że lokalizacja obiektów powinna być zgodna z obowiązującymi warunkami technicznymi zabudowy i zagospodarowania terenu. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę wnieśli B. i J. R. domagając się jej uchylenia. Skarżący podnieśli, że Rada Miejska przyjęła dwie uchwały, które się wzajemnie wykluczają. W punkcie 7 uchwały Nr LII/329/02 zapisano, że będzie zabudowa na granicy działki Nr 75, co stoi w sprzeczności z uwzględnieniem zarzutu skarżącego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Postępowanie w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004r., wobec czego na podstawie art 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlegała ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga B. i J. R. jest niedopuszczalna, bowiem zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zaskarżona do sądu administracyjnego może być tylko uchwała o odrzuceniu zarzutu. Brak jest natomiast podstawy prawnej do wniesienia skargi na uchwałę uwzględniającą zarzut. Z taka uchwałą mamy zaś do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie należy zgodzić się ze skarżącymi co do sprzeczności zaskarżonej uchwały w pkt 1 uwzględniającym zarzut J. R. i w pkt 7 uwzględniającym przeciwny zarzut J. i D. małż. A., jednakże rozwiązanie tej sprzeczności nie leży w gestii sądu administracyjnego. Na skutek skargi B. i J.R. Sąd nie może bowiem stwierdzić nieważności uchwały w części uwzględniającej zarzut innych osób. Wypada w tym miejscu tylko zauważyć, że na skutek uwzględnienia części wniesionych zarzutów, projekt planu w zakresie niezbędnym do dokonania zmian będzie ponownie wyłożony (art 25 u.z.p. i §2 zaskarżonej uchwały), co umożliwi korzystanie osobom zainteresowanym z odpowiednich środków. W odniesieniu do B. R. skarga podlegała odrzuceniu także z tej przyczyny, że nie była ona osobą wnoszącą zarzut. Tylko taka osoba jest zaś uprawniona, w świetle cyt. art. 24 ust. 4 u.z.p. do wniesienia skargi. Z powyższych przyczyn i na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga B. i J. R. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło