II SA/Gd 1327/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: WSA Alina Dominiak As. WSA Krzysztof Retyk Protokolant Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lutego 2001 r. Nr [...] w przedmiocie rejestracji samochodu ciężarowego postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. oddalić wniosek skarżącego o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na jego rzecz kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 6 lutego 2001 r., po rozpatrzeniu odwołania K.G., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 9 stycznia 2001 r., uchylającą z urzędu decyzję z dnia 26 stycznia 2000 r. dotyczącą rejestracji samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], unieważniającą dowód rejestracyjny [...] i odmawiającą rejestracji tego pojazdu. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że Starosta działał w sytuacji przymusu prawnego, gdyż poprzedni dowód rejestracyjny Starosta i następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznali za nieważny. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.G. domagał się uchylenia powyższej decyzji jako niezgodnej z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 149 w związku z art. 150 § 1 i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wznowiło na żądanie skarżącego postępowanie w sprawie rejestracji samochodu ciężarowego marki [...]. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 października 2002 r. stwierdziło nieważność swojej decyzji z 24 listopada 2000 r. i poprzedzającej ją decyzji z 9 października 2000 r., którymi związany był Starosta jak i Samorządowe Kolegium, co uzasadnia zastosowanie art. 148 § 1 pkt 8 k.p.a. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 stycznia 2003 r. uchyliło, zaskarżoną w niniejszej sprawie, decyzję własną z dnia 6 lutego 2001 r. oraz decyzję Starosty z dnia 9 stycznia 2001 r. i umorzyło postępowanie organu I instancji. Skarżący w piśmie z dnia 11 lutego 2004 r. podtrzymał swoją krytyczną ocenę zaskarżonej decyzji, informując jednocześnie o jej uchyleniu w wyniku wznowienia postępowania. Nadto skarżący stwierdził, iż skoro SKO uchyliło swoją decyzję ostateczną, na którą wniesiono uprzednio skargę, to skarga okazała się uzasadniona i SKO mogło w oparciu o art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uwzględnić skargę w całości. Jednocześnie skarżący podał, że w stanie prawnym jaki się wytworzył w wyniku wznowienia postępowania zachodzi podstawa do umorzenia postępowania, gdyż w obrocie prawnym nie występuje zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji. W tej sytuacji skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Niewątpliwie w sytuacji uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania organu I instancji doszło do wyłączenia obu kwestionowanych aktów z obrotu prawnego, co czyni postępowanie sądowe bezprzedmiotowym. Wobec tego dalsze prowadzenie postępowania nie jest możliwe i Sąd zobligowany jest do jego umorzenia. Jednakże należy zwrócić uwagę, że organ odwoławczy nie uwzględnił skargi w trybie art. 54 §3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też w trybie obowiązującego wówczas art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Przepis art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tak jak i art. 38 ust. 2 ustawy o NSA, wprowadza pozainstancyjną możliwość rozstrzygania przez organ administracji publicznej o bycie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Jest to szczególny tryb samokontroli organu na etapie wniesienia skargi na wydaną przez niego decyzję do sądu administracyjnego. Tryb postępowania wynikający z art. 54 § 3 cytowanej ustawy jest odmienny od trybu postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, uregulowanego w art. 145 – 153 k.p.a. Zgodnie z art. 201 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania doszło w wyniku wznowienia postępowania, gdyż niniejsze decyzje zostały wydane w oparciu o inne decyzje, które zostały następnie uchylone. Zatem do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło w trybie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub art. 38 ust. 2 ustawy o NSA. Wobec tego brak jest podstaw do żądania zwrotu kosztów postępowania od organu administracji w oparciu o art. 201 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co skutkować musiało oddaleniem wniosku skarżącego w tym przedmiocie. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 161 §1 pkt 3 oraz art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.