I SA/Ka 1337/03

Dnia 23 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi “A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych postanawia : 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 2 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami), utrzymała w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] roku, nr [...], którą organ ten odmówił “A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 rok. Decyzję organu odwoławczego pełnomocnik Spółki zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia w całości. Odpis powyższej skargi Sąd przesłał Izbie Skarbowej w K. Ośrodkowi Zamiejscowemu w B. zgodnie z przepisem art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 z późniejszymi zmianami). W dniu [...] roku (data stempla pocztowego) Izba Skarbowa przesłała do Sądu decyzję z tego samego dnia, nr [...], którą – na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) – uwzględniła skargę w całości i uchyliła powołaną wyżej decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] roku przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał między innymi, iż “po przejęciu sprawy do ponownego rozpatrzenia organ I instancji winien ustalić, czy “A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przed upływem trzyletniego okresu, na który przyznano jej status zakładu pracy chronionej podjęła i realizowała proces długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w tym zakładzie, a jeśli tak, to dokonane w tej mierze ustalenia winny prowadzić do wydania orzeczenia z uwzględnieniem linii orzeczniczej Sądów Administracyjnych uwzględniającej przyjęcie przy orzekaniu zasady ochrony praw nabytych dla przedsięwzięć rozpoczętych na gruncie dotychczasowych przepisów". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga na powołaną wyżej decyzję została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 z późniejszymi zmianami). Należy jednak zauważyć, że cytowana wyżej ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 roku, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm. w Dz.U. z 2002 roku, nr 240, poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 roku utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Przepis art. 54 § 3 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Należy zauważyć, iż przepis o zbliżonej treści obowiązywał również w powołanej wyżej ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 tej ustawy organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, mógł uwzględnić skargę w całości do dnia wyznaczenia przez Sąd terminu rozprawy. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W rozpatrywanej sprawie, dotyczącej skargi na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B., organ ten skorzystał z uprawnienia jakie przysługiwało mu z mocy powołanego wyżej przepisu. Nie ulega wątpliwości, że unormowanie to ma umożliwiać organowi podatkowemu weryfikację własnego działania bez potrzeby rozpatrywania sprawy przez sąd administracyjny. Rozwiązanie takie nie może budzić wątpliwości, prowadzi wszak do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, nie angażuje też w rozstrzygnięcie sprawy sądu administracyjnego. Oceny wymaga jedynie kwestia, czy rozstrzygniecie to można uznać za uwzględniające skargę w całości ?. Oceniając sprawę z tego punktu widzenia Sąd wziął pod uwagę, że organ odwoławczy uchylając w całości decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] roku i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, stworzył skarżącej Spółce możliwość obrony swych praw w toczącym się od początku postępowaniu, dotyczącym stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2000 – 2001. Takie rozwiązanie proceduralne nie może być oceniane jako naruszające prawa strony, a wręcz odwrotnie – daje ono możliwość prawidłowego i pełnego udziału stronie skarżącej w prowadzonym na nowo postępowaniu pierwszoinstancyjnym, z zagwarantowanym prawem do odwołania, a w dalszej kolejności – także do sądowej kontroli nowej decyzji wydanej w sprawie. W tej sytuacji Sąd uznał, że doszło do uwzględnienia skargi w całości, zatem decyzja Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] roku, nr [...], nie narusza prawa. Ustalenia przedstawione wyżej wskazują, że postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi “A" Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w B., stało się bezprzedmiotowe, a zatem wydanie wyroku w tej sprawie jest zbędne. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 201 § 1 powołanej ustawy.