III SA/Po 179/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 18 listopada 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 16 września 2025 r. nr [...], znak [...] odmawiającą M. W. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej, teren inwestycji: działka nr ewid. [...], obręb [...], [...]. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 6 czerwca 2025 r. Pan M. W. złożył wniosek wraz z załącznikami do Wójta Gminy [...] w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej. Teren inwestycji obejmuje działkę o nr ewid. [...] obręb [...], jedn. ewid. [...]. Organ ustalił, że teren przewidziany pod realizację projektowanego przedsięwzięcia znajduje się w granicach obszaru pozbawionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wykonał analizę spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. dalej: "u.p.z.p."). W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Wójt Gminy [...] na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. 2024 poz. 317), decyzją z dnia 16 września 2025 r. nr [...], znak [...] odmówił M. W. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na działce o nr ewid. [...], obręb [...], [...]. W motywach rozstrzygnięcia Wójt stwierdził, że z analizy sprawy wynika, iż: 1) działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, 2) teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, 5) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: - w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 265 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, - strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, - strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Jednocześnie Wójt ustalił, że teren inwestycji znajduje się w odległości mniejszej niż 700 m od istniejących elektrowni wiatrowych położonych na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...]. Wójt przywołał treść art. 4. ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. 2024 poz. 317, dalej "u.i.e.w.") - w przypadku lokalizowania lub budowy budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo lokalizowania takiego budynku na podstawie planu miejscowego odległość tego budynku od elektrowni wiatrowej wynosi nie mniej niż 700 metrów. Wójt wskazał, że przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej, w związku z czym zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z wymogiem określonym w art. 4 ust. 4 u.i.e.w. Zgodnie z art. 6 pkt 1 lit. b u.i.e.w. odległość określoną w ust. 4 uwzględniają organy gminy przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym stanie sprawy, Wójt przyjął, że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi, tym samym nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Natomiast ustalenie warunków zabudowy dla danej inwestycji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia sześciu warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...] w M. . Podniósł, że na przedmiotowej działce znajduje się budynek inwentarsko-gospodarczy, w którym znajdują się zwierzęta, zatem posadowienie budynku mieszkalnego bardzo ułatwiłoby ich doglądanie. W piśmie z dnia 14 listopada 2025 r. odwołujący się dodatkowo wskazał, że po śmierci rodziców otrzymał 3 ha ziemi, w skład której wchodzi działka nr [...]. Znajduje się na niej wybudowany budynek gospodarczy, w którym hoduje dwa konie i chciałby zamieszkać na powyższej nieruchomości celem lepszego zajmowania się zwierzętami. Do pisma załączył zdjęcie z mapy google, na której wskazał odległość od projektowanego budynku mieszkalnego do wież wiatrowych: 561,28 m i 525,82 m. Decyzją z 18 listopada 2025 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130) i art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. 2024 poz. 317) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...]. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że podstawą odmowy jest brak spełnienia wymogów zawartych w art. 61 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem przedmiotowa inwestycja nie spełnia warunków wynikających z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. 2024 r. poz. 317). Zgodnie z treścią art. 4 ust. 4 powyższej ustawy w przypadku lokalizowania lub budowy budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o lokalizacji celu publicznej, albo lokalizowania takiego budynku na podstawie planu miejscowego odległość tego budynku od elektrowni wiatrowej wynosi nie mniej niż 700 metrów. Organ wskazał, że z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że elektrownie wiatrowe położone na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...] zostały wzniesione na podstawie pozwolenia na budowę Starosty [...] nr [...] z dnia 24.10.2012 r. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym średnica pracy łopat dla obu elektrowni wynosi 40 metrów. Załącznik graficzny do uzupełnienia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, ilustrujący odległości terenu inwestycji od elektrowni, sporządzono na kopii aktualnej mapy zasadniczej w skali 1:1000. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 4 lit. b u.i.e.w. przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 4, rozumie się najkrótszy odcinek między granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy dotyczącą budynku mieszkalnego, a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej lub planowanej elektrowni wiatrowej. Średnica wirnika dla istniejących elektrowni, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, wynosi 40 m. Okrąg, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika (czyli 20 m), a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży, został pokazany na załączniku graficznym do uzupełniania analizy. W tym stanie organ ustalił, że najkrótszy odcinek między granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy dotyczącą budynku mieszkalnego, a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej wynosi: 509 m od elektrowni E-1 i 628 m od elektrowni E-2. Przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, granica terenu inwestycji znajduje się w odległości poniżej 700 m od istniejących elektrowni wiatrowych, w związku z czym zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z wymogiem określonym w art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. 2024 poz. 317). Wobec powyższego, zgodnie z treścią zacytowanych przepisów (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 4 u.i.e.w.) działka objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy znajduje się w strefie zakazu lokalizowania inwestycji polegających na budowie domów mieszkalnych, a więc brak jest możliwości ustalenia dla takiego przedsięwzięcia warunków zabudowy. Mając na uwadze zarzuty odwołania organ II instancji wskazał, że ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów z wielu ustaw. Jedną z nich jest chociażby ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie w treści przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ustawodawca stanowi, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, przysługuje "w granicach określonych ustawą". Inną z ustaw ograniczających prawo własności jest ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w której uregulowano minima odległościowe. Uczyniono to z uwagi na konieczność zapewnienia bezpośredniego bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, zabezpieczenia odpowiedniej ochrony środowiska, a jednocześnie umożliwienia również realizacji inwestycji służących realizacji jednego z podstawowych celów publicznych - zapewnienia dostarczania energii elektrycznej w sposób zrównoważony (elektrownie wiatrowe). Przy czym, organ podkreślił, że ustawodawca proporcjonalnie reguluje zarówno odległość nowej zabudowy mieszkalnej lub mieszanej wobec istniejących elektrowni wiatrowych, jak również z drugiej strony odległość planowanych inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych od istniejącej czy już zaplanowanej zabudowy mieszkaniowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzją SKO w [...] z 18 listopada 2025 r. wniósł M. W. zwracając się o rozpoznanie sprawy w oparciu o dokumentację i mapki z zaznaczonymi odległościami między wieżami wiatrowymi a istniejącymi budynkami mieszkalnych i szkoła podstawową, przy której ma być budowlana hala sportowa. Odkreślał, że znajdują się one w odległościach mniejszych niż nieruchomość skarżącego, na której planuje budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie zagrodowej. Podniósł dlaczego nie były brane pod uwagę przesłanki bezpieczeństwa gdy były budowane wiatraki. Wskazał, że nie sprzeciwiał się budowie wiatraków, mimo utrudnień jak hałas, kurz i transport dużych pojazdów. Dlaczego inni mogą mieszkać w pobliżu wiatraków, a jemu odmawia się budowy domu na własnej ziemi. Podniósł, że nie został poinformowany o utrudnieniach i ograniczeniach w korzystaniu z nieruchomości. Zwrócił się do Sądu o umożliwienie wybudowania domu na własnej ziemi oraz zgłosił udział w rozprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu stawił się skarżący osobiście, który podtrzymał swoją skargę i wnosił o umożliwienie uzyskania warunków zabudowy dla projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Dodał, że może zobowiązać się że nie będzie wnosił o odszkodowanie od właścicieli wieży wiatrowej, nie przeszkadza mu wieża, nawet pomogła przy jej budowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi j.t. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, przez które rozumieć należy akta administracyjne oraz akta sądowe. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania, dalej "u.p.z.p.") oraz przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych ("u.i.e.w.") w brzmieniu nadanym jej ustawą nowelizacyjną z dnia 9 marca 2023 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 317). Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., z zastrzeżeniem wyjątku określonego w ust. 4, który w niniejszej sprawie miał drugorzędne znaczenie. Nie było bowiem przedmiotem sporu, że projektowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej nie traci charakteru budynku mieszkalnego o jakim mowa w art. 4 ust. 4 u.i.e.w. Zwrot "zabudowa zagrodowa" odnosi się do pewnego zespołu obiektów budowlanych, w ramach którego przynajmniej jeden budynek ma charakter mieszkalny nakierowany na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Należy bowiem podkreślić, że zabudowa zagrodowa związana jest głównie z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, przy czym nie można bowiem pominąć faktu, że na tę zabudowę składają się przede wszystkim budynki gospodarcze i inwentarskie, którym towarzyszy budynek mieszkalny. Zgodnie z przepisem § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) przez zabudowę zagrodową rozumie się w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwa rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych i w gospodarstwach leśnych. Budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa niewątpliwie wchodzi w skład zabudowy zagrodowej. Zabudowa taka to zespół budynków położonych na nieruchomości rolnej, w skład których wchodzi budynek lub część budynku o charakterze mieszkalnym. Nie ma więc wątpliwości, że budynek mieszkalny jednorodzinny, który wchodzi w skład zabudowy zagrodowej, pełni funkcję mieszkalną lub co najmniej mieszaną, o której mowa w ustawie wiatrakowej. Zamierzenie inwestycyjne skarżącego musi więc być oceniane przez pryzmat przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W konsekwencji należy więc wskazać, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej nie może mieć miejsca w odległości mniejszej niż 700 m od wieży wiatrowej wyznaczonej zgodnie z art. 5 ust. 1 u.i.e.w. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Spór w niniejszej sprawie skoncentrował się na kwestii, czy organy obu instancji miały podstawy do stwierdzenia przeszkody wynikającej z zacytowanego art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. tego, że zamierzona inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi. Orzekające w sprawie organy administracji stwierdziły bowiem, że planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zgodnie z art. 4 ust. 4 u.i.e.w. w przypadku lokalizowania lub budowy budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, na podstawie decyzji WZ (o warunkach zabudowy – przyp. Sądu) albo decyzji LICP (lokalizacji celu publicznej – przyp. Sądu), albo lokalizowania takiego budynku na podstawie planu miejscowego odległość tego budynku od elektrowni wiatrowej wynosi nie mniej niż 700 metrów. Z art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 4 lit. b u.i.e.w. wynika, że przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 4, rozumie się najkrótszy odcinek między granicą terenu objętego decyzją WZ dotyczącą budynku mieszkalnego, na którym jest możliwa lokalizacja tej inwestycji (w niniejszej sprawie – działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...]), a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej lub planowanej elektrowni wiatrowej. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w pobliżu planowanej inwestycji istnieją i funkcjonują elektrownie wiatrowe położone na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...]. Wieże zostały wzniesione na podstawie pozwolenia na budowę Starosty [...] nr [...] z dnia 24 października 2012 r. Przy czym, z akt sprawy nie wynika, że decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności, wygaśnięcie, czy uchylenie. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym średnica pracy łopat dla obu elektrowni wynosi 40 metrów. Okrąg wyznaczony wokół ww. konstrukcji posiada średnicę 20 m, zgodnie z wytycznymi z art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 lit b u.i.e.w. Odległość od granicy tego okręgu do granicy terenu objętego postępowaniem o wydanie decyzji o warunki zabudowy, tj. działki [...] nie może być zatem mniejsza niż 700 m – zgodnie z art. 4 ust. 4 u.i.e.w. Z załącznika do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy – analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją wynika, że działka skarżącego o nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...] w całości mieści się w obszarze wytyczonym w odległości 700 m od istniejących elektrowni wiatrowej (k. 44 akt adm. I inst.). Potwierdziło to również dodatkowe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ II instancji (uzupełnienie do analizy w aktach adm. II inst.). Okoliczności tej nie przeczy również skarżący. Zgodnie zatem z treścią zacytowanych przepisów (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 4 u.i.e.w.) działka objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy znajduje się w strefie zakazu lokalizowania inwestycji polegających na budowie domów mieszkalnych, a więc brak jest możliwości ustalenia dla takiego przedsięwzięcia warunków zabudowy. Znajduje się bowiem w odległości 509 m i 628 m od wież wiatrowych. Potwierdzić tym samym należy prawidłowość stanowiska organów orzekających w niniejszej sprawie. Pozostałe zarzuty skargi również nie są zadane. Nie ma bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczność, że jak wskazał skarżący w otoczeniu wież w odległości mniejszej niż 700 m znajdują się budynki mieszkalne. Ustawa o inwestycjach wiatrowych, która wprowadziła minimalną odległość elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego została przyjęta ustawą z 20 maja 2016 r. i weszła w życie od 16 lipca 2016 r. oraz ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Nie ma bowiem regulacji, która dopuszczałaby posadowienie budynków mieszkalnych w odległości mniejszej niż ustawowe 700 m od wieży z tego względu, że w obszarze tak wyznanym znajduje się już zabudowa mieszkaniowa, jak tego domagał się skarżący. Niewystarczająca jest także zgoda inwestora na posadowienie budynku mieszkalnego w odległości mniejszej niż 700 m od wież wiatrowych. Tak samo nie mógł odnieść skutku zarzut, że w odległości mniejszej niż 700 m znajduje się szkoła, skoro przepis art. 4 u.i.e.w. odnosi się do minimalnej odległości elektrowni wiatrowych od budynku mieszkalnego albo o funkcji mieszkalnej, którym szkoła, jako obiekt usług oświatowych z pewnością nie jest. Wskazać należy, że ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów wielu ustaw. Jedną z nich jest chociażby u.p.z.p., gdzie już w treści art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ustawodawca stanowi, że prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, przysługuje "w granicach określonych ustawą". Inną z ustaw ograniczających prawo własności jest ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w której uregulowano sporne minima odległościowe. Słusznie zatem podnosiły organy administracji, że uczyniono to z uwagi na konieczność zapewnienia bezpośredniego bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, zabezpieczenia odpowiedniej ochrony środowiska, a jednocześnie umożliwienia również realizacji inwestycji służących realizacji jednego z podstawowych celów publicznych – zapewnienia dostarczania energii elektrycznej w sposób zrównoważony (elektrownie wiatrowe). Ustanawiając minimalną odległość zabudowy mieszkalnej od elektrowni wiatrowych ustawodawca wziął pod uwagę takie negatywne oddziaływania turbin jak: rozrzucanie odłamków lodu z łopat wirnika lub fragmentów samej łopaty, odległościowe oddziaływanie awarii turbin, w tym pożarów, hałas i infradźwięki generowane podczas pracy turbiny, promieniowanie elektromagnetyczne, drgania, czy też efekt migotania cienia i refleksów światła (vide: uzasadnienie do projektu ustawy nr VIII.315, data zgłoszenia 19 lutego 2016 r.). Nadto podzielając stanowisko WSA w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 114/24 (CBOSA) podkreślić należy, że ustawodawca proporcjonalnie uregulował zarówno odległość nowej zabudowy mieszkalnej lub mieszanej wobec istniejących elektrowni wiatrowych, jak również z drugiej strony odległość planowanych inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych od istniejącej czy już zaplanowanej zabudowy mieszkaniowej. W ocenie Sądu w kontekście art. 4 u.i.e.w. nie może być mowy o niezgodnym z Konstytucją RP, nieproporcjonalnym (a już na pewno nie pozaustawowym) ograniczeniu prawa własności - prawa dysponowania własną nieruchomością. Przepis ten korzysta zresztą z domniemania konstytucyjności, które dotychczas nie zostało obalone. Nie doszło zatem w sprawie do naruszenia przepisów postępowanie, czy u.i.e.w. oraz u.p.z.p. skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji lub decyzji organu I instancji. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości jak w wyroku.