II SA/Lu 1213/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzi NSA Maria Wieczorek, Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (spr.), Protokolant st.sekr. Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że M. W. był zatrudniony w szkolnictwie w pełnym wymiarze godzin od 1954 r. do 1988r. W okresach od 1 sierpnia 1954 r. do 30 listopada 1955 r., od września 1964 r. do 31 grudnia 1973r. - na stanowisku nauczyciela, gdzie był narażony na nadmierny wysiłek głosowy; w okresie od 1 sierpnia 1957r. do 31 sierpnia 1963 r. pracował jako wychowawca w internacie wykonując dodatkowo w wymiarze 4-10 godzin tygodniowo obowiązki nauczyciela; w czasie tym - zdaniem organu - nie był narażony na nadmierny wysiłek głosowy. Również w latach od 1 stycznia 1974r. do 31 lipca 1988r. nie był narażony na nadmierny wysiłek głosowy, gdyż w tym czasie pracował jako wicedyrektor i dyrektor szkoły. Po przejściu na emeryturę w 1988r. pracował dodatkowo jako nauczyciel w niepełnym wymiarze godzin, od 1988 r. do 1993 r. Praca ta nie narażała nadmiernie głosu skarżącego. Rozpoznania przez Poradnię Chorób Zawodowych WOMP u M. W. "niedowład wiązadeł głosowych i przerostu śluzówki wiązadeł głosowych" nie potwierdziły późniejsze badania wykonane przez Instytut Medycyny Pracy i w Poradni Chorób Zawodowych WOMP. Orzeczenia tych jednostek służby zdrowia, stwierdziły u M. W. "przewlekły suchy nieżyt błony śluzowej gardła i krtani" i uznały, iż rozpoznanie to nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 1983 Nr 65, poz. 294). Wobec powyższych ustaleń organ I instancji prawidłowo orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u M. W. choroby zawodowej. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył M. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydaniu orzeczenia merytorycznego o istnieniu u niego choroby zawodowej. W obszernej skardze ponownie opisuje warunki pracy i charakteryzuje stanowiska , które zajmował w szkolnictwie. Kwestionuje ostatnie orzeczenie lekarskie, które według niego jest wadliwe, nie poparte żadnymi badaniami lekarskimi ani analizą istniejącej dokumentacji lekarskiej dotyczącej schorzeń u niego występujących. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem decyzja organu odwoławczego zapadła z naruszeniem przepisów postępowania art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uzupełnił i rozpatrzył materiału dowodowego w kierunku wskazanym w motywach rozstrzygnięcia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002r. Organ ten wprawdzie dopuścił dowód z kolejnego orzeczenia wydanego przez właściwą jednostkę organizacyjną do rozpoznawania choroby zawodowej ale bezkrytycznie podzielił treść tej opinii. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 1998r. I SA 2074/97 pub. Lex nr 45828 "Orzeczenia zakładów służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych są traktowane w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jako opinie biegłych". Organ powinien więc ocenić tę opinię w graniach wskazanych w art. 80 kpa, a nie ograniczyć się do przytoczenia w uzasadnieniu swojej decyzji konkluzji orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Nr [...] z dnia [...] lipca 2003r. Opinia lekarska, na której organ oparł swoje rozstrzygnięcie jest lakoniczna, nie zawiera przekonywującego uzasadnienia. Użycie w opinii stwierdzenia, iż "powyższe rozpoznanie ustalono na podstawie komisyjnie przeprowadzonego badania laryngologicznego" nie znajduje odzwierciedlenia w treści opinii. Orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze nie określa składu komisji, która przeprowadzała badanie laryngologiczne, a pod dokumentem podpisał się jeden lekarz. Brakuje również wyjaśnienia w oparciu o jaką konkretnie dokumentację lekarską nastąpiło rozpoznanie schorzenia "przewlekły suchy nieżyt błony śluzowej gardła i krtani" skoro nie znajduje się ona w aktach sprawy. Opinia nie ustosunkowuje się do wcześniej wydanych w sprawie orzeczeń zgodnie z którymi u skarżącego rozpoznano niedowład wiązadeł głosowych i przerost wiązadeł głosowych - Orzeczenia Nr [...] i [...] Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Zaświadczenie lekarskie złożone prze M. W. przy piśmie z dnia [...] marca 2004r. kierowanym do sądu, potwierdza istnienie u niego właśnie tych schorzeń. Wprawdzie ocenie sądu podlega stan faktyczny istniejący w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, nie sposób jednak pominąć przedstawionych zaświadczeń, skoro potwierdzają istnienie schorzenia wykrytego u M. W. w 1997r. Z przyczyn powyżej wymienionych orzeczenie to nie mogło być bezkrytycznie przyjęte do akt sprawy i stanowić podstawę wydanej decyzji, skoro nie wyjaśnia różnic w rozpoznawanych u skarżącego schorzeń. Organ drugiej instancji uzupełni materiał dowodowy zlecając, bądź uzupełnienie opinii wydanej przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze Poradnia Chorób Zawodowych, bądź wywoła nowe orzeczenie w przedmiocie wykazania schorzenia , które występuje u skarżącego , jaka jest jego etiologia, jakie metody badawcze zastosowano przy ustalaniu rozpoznania. Opinia ta powinna zawierać motywy, którymi kierowała się jednostka uprawniona do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych podzielając lub nie, rozpoznanie konkretnego schorzenia, które zawarte jest we wcześniejszych orzeczeniach. Wskazane wyżej uchybienia w postępowaniu administracyjnym naruszają przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, uniemożliwiają sądowi skontrolowanie prawidłowości orzeczenia merytorycznego. Ustosunkowując się zaś do żądania skargi, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, to zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 15, poz. 1269) sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Nie ma natomiast uprawnień do merytorycznego załatwienia spraw leżących w kompetencji tych organów. Z tych względów i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) orzeczono jak w sentencji wyroku.