II OSK 1272/05

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Tadeusza C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2004 r., 7/IV SAB 324/02 w sprawie ze skargi Tadeusza C. na bezczynność Burmistrza Gminy W.-W. w przedmiocie nadania biegu odwołaniu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Postanowieniem z dnia 24 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie ze skargi Tadeusza C. na bezczynność Burmistrza Gminy W.-W. w przedmiocie nie przekazania odwołania skarżącego od decyzji tego organu nr 233/96 z dnia 5 lipca 1996 r. zezwalającej na budowę salonu samochodowego przy Al. K. 151. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że odwołanie Tadeusza C. zostało przekazane pismem z dnia 22 czerwca 1998 r. Kierownikowi Urzędu Rejonowego celem nadania biegu. Inwestor zrezygnował z realizacji inwestycji, o której mowa w powołanej decyzji Burmistrza Gminy W.-W. i decyzją (...) z dnia 10 sierpnia 1999 r. Starosta Powiatu W. stwierdził wygaśnięcie decyzji zezwalającej na budowę, co prowadziło do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 par. 1 pkt 3 i par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej ustawą. Tadeusz C. zaskarżył powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 149 ustawy w zw. z art. 12 Kpa i art. 133 Kpa i umorzenie postępowania zamiast uwzględnienia skargi na bezczynność Burmistrza Gminy W.-W. i zobowiązania go do dokonania w określonym terminie czynności polegających na przesłaniu odwołania organowi odwoławczemu oraz ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie i pociągnięcia ich do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Skarżący podniósł, że Urząd Gminy W.-W. przesłał odwołanie skarżącego do niewłaściwego organu po upływie ponad 2 miesięcy, co stanowi naruszenie art. 133 Kpa, nakazującego dokonania tego typu czynności w terminie 7 dni. W wyniku tego zaniedbania inwestor uznał decyzję zezwalającą na budowę za prawomocną i przystąpił do realizacji inwestycji. Dopiero 10 sierpnia 1999 r. Starosta Powiatu W. wydał decyzję stwierdzającą wygaśniecie pozwolenia na budowę, która nie została skarżącemu doręczona. W związku z tym, zgodnie z art. 149 ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 par. 2 pkt 1-4 powinien zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Tadeusz C. domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi z dnia 20 września 2002 r. wniesionej przez Tadeusza C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była bezczynność Burmistrza Gminy W.-W. w zakresie nie przekazania w terminie ustawowym odwołania skarżącego od decyzji tego organu nr 233/96 wydanej w dniu 5 lipca 1996 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przy piśmie z dnia 22 czerwca 1998 r. powyższe odwołanie zostało przekazane przez Burmistrza Gminy W.-W. według właściwości Kierownikowi Urzędu Rejonowego w W. Decyzją (...) z dnia 10 sierpnia 1999 r. Starosta Powiatu W. stwierdził wygaśnięcie powyższej decyzji z dnia 5 lipca 1996 r. Skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności /T. Woś /red./, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 89/. W niniejszej sprawie taka możliwość istniała, skoro Burmistrz Gminy W.-W. nie nadał biegu odwołaniu wniesionemu przez Tadeusza C., tj. nie przekazał go organowi wyższej instancji, którym był Wojewoda M. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa nawet jednak sytuacja, w której organ dokonał czynności, co do której pozostawał bezczynny nie uzasadnia zbędności rozpoznania sprawy i nie stanowi przesłanki umorzenia postępowania. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest bowiem z tego powodu bezprzedmiotowe, a tylko skarga nie może zostać uwzględniona ze względu na możliwości orzecznicze przewidziane dla sądu administracyjnego w art. 149 ustawy /podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2004 r., SA/Bd 2756/03/. Nietrafny jest pogląd Sądu I instancji zawarty w zaskarżonym orzeczeniu, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji wydanej w postępowaniu, którego dotyczy skarga na bezczynność skutkuje bezprzedmiotowością postępowania skargowego i koniecznością jego umorzenia na podstawie art. 161 par. 1 pkt 3 ustawy. Przedmiotem skargi Tadeusza C. wszczynającej postępowanie sądowoadministracyjne było bowiem nie przekazanie przez organ administracji jego odwołania od decyzji, a więc nie wykonanie przez ten organ obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Skoro tylko ten odcinek postępowania administracyjnego był zaskarżony i poddany kontroli sądowej na podstawie art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy to inne czynności organów administracji podejmowane w tym postępowaniu i nie objęte skargą /w tym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji/ są bez znaczenia dla rozpoznania skargi na bezczynność stanowiącej przedmiot postępowania. Postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bowiem bezprzedmiotowe jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna /postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2004 r., III SA 1009/02/, tj. jeżeli w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot postępowania, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. W związku z powyższym brak było podstaw do umorzenia postępowania przez Sąd I instancji, a zaskarżane postanowienie podlega uchyleniu. Z uwagi na umorzenie postępowania Sąd I instancji nie dokonał ustaleń koniecznych dla rozpoznania skargi na bezczynność, co uzasadnia przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.