II SAB/Wr 128/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. i J. K. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie przekształcenia lokalu użytkowego w budynku w przy ul. G. [...] w W. na lokale mieszkalne p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Skarżące w 1998r. nabyły własność lokalu użytkowego w budynku przy ul. G. [...] w W. i podjęły zamiar zmiany sposobu jego użytkowania, jednak do tej pory nie wniosły do właściwego organu o wydanie wymaganych pozwoleń. Jak twierdzą, jedynie zawiadomiły Prezydenta Miasta w 1998r. o tym zamiarze w celu uzyskania ulgi podatkowej w podatku od nieruchomości bądź opodatkowania według niższej stawki. Pismem z dnia [...]skarżące wezwały Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa przez rozstrzygnięcie wniosku z 1998r. w sprawie pozwolenia na zmianę użytkowania lokalu. W uzasadnieniu wskazały, że o zamiarze dokonania tej zmiany poinformowały Prezydenta w treści odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości i powinny uzyskać pouczenie podatników o możliwościach uzyskania niższej stawki podatkowej lub zwolnienia z podatku. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w dniu [...]na bezczynność Prezydenta Miasta W. skarżące wniosły o zobowiązanie tego organu do wydania decyzji administracyjnej w sprawie przekształcenia lokalu użytkowego na lokale mieszkalne. W piśmie procesowym z dnia [...]skarżące zmieniły żądanie i sprecyzowały, że Prezydent Miasta W. powinien wydać decyzję budowlaną dotyczącą zmiany przeznaczenia lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w 1998r. na wniosek zarządcy został przeprowadzony w budynku remont lokalu mieszkalnego, natomiast zamiary skarżących opisane w treści ich odwołania od decyzji podatkowej nie zobowiązywały organu do działań wykraczających poza obowiązki w zakresie postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1 270 – dalej w skrócie p.s.a.), znajdującej w nin. sprawie zastosowanie na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w zakresie wydania decyzji administracyjnych lub postanowień albo innych aktów lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zatem w przypadku niewydania decyzji administracyjnej po wniesieniu zażalenia zgodnie z art. 35-37 w związku z art. 17 k.p.a. Orzekanie o bezczynności organu byłoby bezprzedmiotowe zarówno w przypadku braku uprzedniego wniosku strony o załatwienie konkretnej sprawy administracyjnej, jak i w przypadku skierowania skargi przeciwko organowi oczywiście niewłaściwemu do załatwienia sprawy. Brak pouczenia strony przez organ podatkowy na temat sposobu uzyskania ulgi podatkowej lub korzystniejszej podstawy opodatkowania nie mógł wywołać nakazu wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem gminy w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu, o ile nawet zmiana ta miała pozostawać w związku ze sposobem stosowania prawa podatkowego w odniesieniu do strony. W sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu i związanej z tym sprawy pozwolenia na budowę ustanowiona jest właściwość organów architektoniczno-budowlanych (patrz art. 71 i art. 83 ustawy – Prawo budowlane), w sprawie tej skarżące nie żądały do tej pory wszczęcia postępowania (żądanie wydania decyzji w tej sprawie zawarte w skardze sądowej na bezczynność innego organu nie oznaczało wszczęcia postępowania administracyjnego) i nie mogły nawet w związku z tym zarzucić bezczynności jakiemukolwiek organowi administracji publicznej. W opisanym powyżej stanie sprawy wniesienie skargi było niedopuszczalne i dlatego oraz ponadto na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a. orzeczono jak na wstępie.