II SA/Ol 811/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2026 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych oddala skargę. Decyzją z 11 marca 2025 r., sprostowaną postanowieniem z 11 kwietnia 2025 r., Burmistrz Miasta [...] (dalej: "burmistrz", "organ pierwszej instancji") zakazał C. spółce z o.o. (dalej: "skarżąca", "spółka") prowadzenia działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie [...], wpisanej do rejestru działalności regulowanej, prowadzonego przez burmistrza. Burmistrz podał, że w wyniku kontroli prawdziwości złożonego przy wniosku o wpis do rejestru oświadczenia, o którym mowa w art. 9c ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r. poz. 399, dalej: "ustawa" lub "u.c.p.g."), oraz kontroli spełniania wymagań określonych w art. 9d ustawy i przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (Dz. U. z 2013 r. poz. 122, dalej: "rozporządzenie"), ustalił, że baza magazynowo-transportowa spółki nie spełniała wymogów określonych w § 2 ust. 2 rozporządzenia, spółka nie posiadała wymaganej ilości samochodów, które dodatkowo były nieprawidłowo oznakowane, co naruszało § 3 rozporządzenia. Ponadto stwierdzono naruszenia w zakresie wymagań dotyczących utrzymania odpowiedniego stanu sanitarnego pojazdów i urządzeń do odbierania odpadów komunalnych oraz wyposażenia pojazdów do odbierania odpadów komunalnych, co było niezgodne z § 4 i § 5 rozporządzenia. W konsekwencji burmistrz uznał, że oświadczenie, o którym mowa w art. 9c ust. 4 ustawy, było nieprawdziwe w dniu jego złożenia. Burmistrz wyjaśnił ponadto przyczyny, dla których pominął część dowodów zgromadzonych w sprawie i zaznaczył, że spółka uniemożliwiła przeprowadzenie oględzin wynajmowanych garaży mimo prawidłowego zawiadomienia o przeprowadzeniu tego dowodu z oględzin, a także nie udzieliła wszystkich informacji i przedłożyła tylko niektóre z żądanych dowodów. W złożonym odwołaniu spółka zarzuciła, że data decyzji (11 marca 2024 r.) była wcześniejsza niż data przeprowadzonej kontroli, wobec czego należy wznowić postępowanie w sprawie. Wskazała na brak możliwości zapoznania się pełnomocnika z aktami sprawy w toku postępowania i wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na ww. okoliczności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Spółka zarzuciła ponadto, że protokół z kontroli nie został prawidłowo podpisany, nie zawarto w nim zastrzeżeń spółki, nie wskazano podstawy prawnej i prawidłowego pouczenia. Podniosła, że trzy organy administracji jednocześnie prowadziły spójne przedmiotowo kontrole jej działalności. Wywiodła, że w sprawie należało zastosować art. 13 k.p.a. Podkreśliła, że pomiędzy wpisem działalności a kontrolą i wydaniem decyzji o wykreśleniu upłynęło kilka miesięcy, co podważa zasadność i legalność decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "SKO") decyzją z 9 października 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podało, że w złożonym 1 lipca 2024 r. wniosku o wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości spółka wskazała, że posiada bazę magazynowo-transportową w [...]. Ze znajdującej się w aktach sprawy kopii umowy dzierżawy z 1 maja 2024 r. wynika, że spółka dzierżawiła plac o pow. 100 m2, będący częścią tej nieruchomości. Zgodnie z aneksem do tej umowy z 1 grudnia 2024 r. spółka wydzierżawiła plac o pow. 200 m2 oraz halę nr 7 o pow. 157 m2 i halę nr 8 o pow. 230 m2 z przeznaczeniem na prowadzenie bazy magazynowo-transportowej. Ze zdjęć sporządzonych 6 grudnia 2024 r. i 14 lutego 2025 r. wynika, że teren tej bazy od strony północnej i wschodniej oddzielony został od pozostałej części nieruchomości ażurowymi panelami ogrodzeń budowlanych, umieszczonymi w przenośnych stopach do ogrodzeń tymczasowych, niezwiązanych trwale z gruntem. Panele były połączone ze sobą w prowizoryczny sposób. SKO oceniło, że ogrodzenie to nie zabezpieczało w sposób wystarczający bazy przed wejściem na jej teren osób nieupoważnionych. Podłoże placu stanowiącego bazę magazynowo-transportową spółki na pow. około 130 m2 wyłożone było płytami betonowymi (tzw. trylinką), a pozostała część zbrojonymi płytami drogowymi. Część placu, na której parkowane były pojazdy nie była utwardzona, przez co pojazdy te stały bezpośrednio na gruncie. Ustalono też, że teren bazy magazynowo-transportowej nie był wyposażony w urządzenia i systemy zapewniające zagospodarowanie wód opadowych i ścieków przemysłowych pochodzących z terenu bazy zgodnie z wymaganiami określonymi w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne. Teren bazy nie został wyposażony w wagę najazdową. SKO zaznaczyło, że co najmniej do 1 grudnia 2024 r. baza magazynowo-transportowa spółki nie była wyposażona również w pomieszczenie socjalne dla pracowników, gdyż do tego dnia spółka dzierżawiła wyłącznie plac i nie dysponowała tytułem prawnym do jakiegokolwiek budynku, w którym mogłoby się znajdować pomieszczenie socjalne dla pracowników. Z materiałów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika również, aby na terenie prowadzonej przez spółkę bazy znajdowało się miejsce do magazynowania selektywnie zebranych odpadów z grupy odpadów komunalnych. SKO oceniło, że zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że prowadzona przez spółkę baza magazynowo-transportowa nie spełniała wymagań określonych w § 2 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 5 lit. b – d rozporządzenia. Podkreśliło, że w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym okazało się złożone przez spółkę wraz z wnioskiem o wpis do rejestru oświadczenie, o jakim mowa w art. 9c ust. 4 ustawy. W oświadczeniu tym bowiem spółka jednoznacznie wskazała, że zna i spełnia warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości określone w ustawie (w tym wynikający z art. 9d ust. 1 pkt 4 ustawy obowiązek zapewnienia odpowiedniego usytuowania i wyposażenia bazy magazynowo-transportowej). Z akt sprawy jasno wynika, że w czasie postępowania administracyjnego i w momencie składania oświadczenia z 1 lipca 2024 r., baza magazynowo-transportowa spółki nie spełniała wymogów wynikających z przepisów prawa. W konsekwencji organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że w sprawie zaistniała określona w art. 9j ust. 1 pkt 1 ustawy przesłanka wydania decyzji o zakazie wykonywania przez spółkę działalności objętej wpisem. SKO stwierdziło, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały istotnego znaczenia ewentualne nieprawidłowości związane z utrzymaniem stanu sanitarnego pojazdów wykorzystywanych przez spółkę do prowadzonej działalności, gdyż to dotyczy etapu prowadzenia działalności, a więc okresu po złożeniu przez stronę oświadczenia, o którym mowa w art. 9c ust. 4 ustawy. SKO wyjaśniło ponadto, że nie jest właściwe rzeczowo do oceny naruszenia zakazu z art. 54 Prawa przedsiębiorców, a spółka może dochodzić odszkodowania w trybie art. 46 tej ustawy. W złożonej skardze spółka zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 35 § 3 k.p.a. po upływie terminu 30 dni i bez wskazania przyczyny zwłoki, co powinno prowadzić do jaj uchylenia, a w świetle przepisów o milczącym załatwieniu sprawy powinno skutkować umorzeniem postępowania administracyjnego w tej sprawie. Wywiodła też, że została nieprawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania z urzędu i nie zapewniono jej prawa do czynnego udziału, w tym uniemożliwiono pełnomocnikowi zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, co naruszało art. 10 k.p.a. i powinno skutkować uchyleniem decyzji burmistrza. Zaznaczyła, że zawiadomienie o wszczęciu kontroli naruszało art. 48 ust. 3 pkt 4a Prawa przedsiębiorców. Skarżąca powtórzyła też zarzuty dotyczące jednoczesnej kontroli dwóch organów administracji i wadliwości protokołu z kontroli. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 7 – art. 8, art. 11 i art. 12 k.p.a. a także art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdziła, że postanowienie i decyzja zostały doręczone przez ePUAP z nieprawidłowym podpisem kwalifikowanym urzędnika, wobec czego nie zostały prawidłowo doręczone. Skarżąca podniosła, że burmistrz nie zastosował art. 9j ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy, pomimo konieczności stosowania art. 13 k.p.a. i polubownego rozstrzygania kwestii spornych. Stwierdziła, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 9j ust. 2 ustawy. Spółka zarzuciła ponadto, że nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, o co wnioskowała w odwołaniu. Wywiodła też, że niezasadnie SKO nie wyłączyło burmistrza, jako wspólnika spółki gminnej, od prowadzenia postępowania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, umorzenie postępowania administracyjnego, nakazanie SKO wydania zaświadczenia o pozytywnym załatwieniu sprawy, o którym mowa w art. 122f § 1 k.p.a. ze względu na niezałatwienie sprawy w terminie 30 dni i nakazanie burmistrzowi wznowienia postępowania w przypadku stwierdzenia "braków protokolarnych". Spółka wniosła też o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r. poz. 733, dalej: "ustawa") działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222, 621 i 622). Rejestr działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, zwany dalej "rejestrem", prowadzi wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (ust. 2). Stosownie do art. 9c ust. 1 ustawy przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru w gminie, na terenie której zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Wpisu do rejestru oraz zmiany wpisu w rejestrze dokonuje się na pisemny wniosek przedsiębiorcy (ust. 2). Wpis jest dokonany z chwilą zamieszczenia danych w rejestrze (art. 9c ust. 6). W ust. 3 art. 9c określono, że wniosek o wpis do rejestru powinien zawierać: firmę, oznaczenie siedziby i adres albo imię, nazwisko i adres przedsiębiorcy; numer identyfikacji podatkowej (NIP) i określenie rodzaju odbieranych odpadów komunalnych. Zgodnie z ust. 4 do wniosku o wpis do rejestru dołącza się dowód uiszczenia opłaty skarbowej oraz oświadczenie o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości o następującej treści: "Oświadczam, że: 1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości są kompletne i zgodne z prawdą; 2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, określone w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r. poz. 733) oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 9d ust. 2 tej ustawy.". Natomiast w art. 9j ust. 1 pkt 1 ustawy ustawodawca przewidział, że w przypadku gdy przedsiębiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 9c ust. 4, niezgodne ze stanem faktycznym, wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem. Na mocy art. 9d ust. 1 ustawy podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości obowiązany został do spełnienia następujących wymagań: 1) posiadania wyposażenia umożliwiającego odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz zapewnienia jego odpowiedniego stanu technicznego; 2) utrzymania odpowiedniego stanu sanitarnego pojazdów i urządzeń do odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości; 3) spełnienia wymagań technicznych dotyczących wyposażenia pojazdów do odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości; 4) zapewnienia odpowiedniego usytuowania i wyposażenia bazy magazynowo-transportowej. W wydanym na podstawie art. 9d ust. 2 ustawy rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (Dz. U. poz. 122, dalej: "rozporządzenie") określone zostały szczegółowe wymagania dla podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, w zakresie: 1) posiadania wyposażenia umożliwiającego odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz zapewnienia jego odpowiedniego stanu technicznego; 2) utrzymania odpowiedniego stanu sanitarnego pojazdów do odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, zwanych dalej "pojazdami", i urządzeń do odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, zwanych dalej "urządzeniami"; 3) spełnienia wymagań technicznych dotyczących wyposażenia pojazdów; 4) zapewnienia odpowiedniego usytuowania i wyposażenia bazy magazynowo-transportowej. Z przekazanych sądowi akt sprawy wynika, że spółka we "wniosku o wpis do rejestru działalności regulowanej przedsiębiorcy zamierzającego świadczyć usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od mieszkańców Miasta [...]" z 1 lipca 2024 r. podała, że posiada bazę magazynowo-transportową [...]. Do wniosku dołączyła m.in. oświadczenie z tego samego dnia, że znane jej są i spełnia warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, określone w ustawie oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 9d ust. 2 ustawy. Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany posiadać bazę magazynowo-transportową usytuowaną: 1) w gminie, z której terenu odbiera te odpady, lub w odległości nie większej niż 60 km od granicy tej gminy; 2) na terenie, do którego posiada tytuł prawny. Zgodnie z ust. 2 w zakresie wyposażenia bazy magazynowo-transportowej należy zapewnić, aby: 1) teren bazy magazynowo-transportowej był zabezpieczony w sposób uniemożliwiający wstęp osobom nieupoważnionym; 2) miejsca przeznaczone do parkowania pojazdów były zabezpieczone przed emisją zanieczyszczeń do gruntu; 3) miejsca magazynowania selektywnie zebranych odpadów komunalnych były zabezpieczone przed emisją zanieczyszczeń do gruntu oraz zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych; 4) teren bazy magazynowo-transportowej był wyposażony w urządzenia lub systemy zapewniające zagospodarowanie wód opadowych i ścieków przemysłowych, pochodzących z terenu bazy zgodnie z wymaganiami określonymi przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145, 951 i 1513 oraz z 2013 r. poz. 21); 5) baza magazynowo-transportowa była wyposażona w: a) miejsca przeznaczone do parkowania pojazdów, b) pomieszczenie socjalne dla pracowników odpowiadające liczbie zatrudnionych osób, c) miejsca do magazynowania selektywnie zebranych odpadów z grupy odpadów komunalnych, d) legalizowaną samochodową wagę najazdową - w przypadku gdy na terenie bazy następuje magazynowanie odpadów. Jak ustalił burmistrz, spółka dysponowała nieruchomością, na terenie której znajdowała się baza wskazana we wniosku na podstawie umowy dzierżawy z 1 maja 2024 r., mocą której spółka dzierżawiła od 1 czerwca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. plac o powierzchni 100 m2. Nadto z aneksu do tej umowy z 1 grudnia 2024 r., wynikało że spółka dzierżawiła plac o powierzchni 200 m2 oraz halę nr 7 o powierzchni 157 m2 i halę nr 8 o powierzchni 230 m2 z przeznaczeniem na prowadzenie bazy magazynowo-transportowej. Spółka nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnej innej umowy. Pozwala to na stwierdzenie, że od 1 stycznia 2025 r., a więc także w dacie wydania decyzji przez burmistrza, skarżąca nie miała tytułu prawnego do jakiejkolwiek nieruchomości, na której mogła by posiadać bazę magazynowo-transportową. Ponadto, w toku kontroli ustalono, że przedmiotowa baza nie spełniała wymogów rozporządzenia w zakresie wymagań określonych w § 2 ust. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 i pkt 5 lit. b-d rozporządzenia. Ze zgromadzonych dowodów wynika bowiem, że teren bazy magazynowo-transportowej spółki został ogrodzony od pozostałej części nieruchomości, od strony północnej i wschodniej, panelami umieszczonymi w przenośnych stopach do ogrodzeń tymczasowych, które nie były trwale związane z gruntem. Ponadto poszczególne panele były połączone ze sobą prowizorycznie za pomocą drutów, łańcuchów czy trytytek. Zasadnie organy obu instancji oceniły, że ogrodzenie to niewątpliwie nie zabezpieczało w sposób wystarczający bazy przed wejściem na jej teren osób nieupoważnionych. Część placu, na której parkowano pojazdy, nie została utwardzona w sposób, który można by uznać za zabezpieczony przed emisją zanieczyszczeń do gruntu. Podłoże placu stanowiącego bazę magazynowo-transportową spółki na powierzchni około 130 m2 wyłożone było bowiem sześciokątnymi płytami betonowymi (tzw. trylinką), a pozostała część bazy została wyłożona zbrojonymi płytami drogowymi. Ze zgromadzonych dowodów nie wynika, aby teren tej bazy był wyposażony w urządzenia i systemy zapewniające zagospodarowanie wód opadowych i ścieków przemysłowych pochodzących z terenu bazy zgodnie z wymaganiami określonymi przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne i aby znajdowało się tam miejsce do magazynowania selektywnie zebranych odpadów z grupy odpadów komunalnych czy waga najazdowa. Jak zasadnie stwierdziły organy obu instancji, z umowy dzierżawy z 1 maja 2024 r. i aneksu do tej umowy z 1 grudnia 2024 r. wynika jednoznacznie, że od dnia złożenia oświadczenia z 1 lipca 2024 r. do 1 grudnia 2024 r. baza magazynowo-transportowa spółki nie była wyposażona w pomieszczenie socjalne dla pracowników, gdyż do tego dnia spółka dzierżawiła wyłącznie plac o powierzchni 100 m2. W konsekwencji prawidłowo organy obu instancji oceniły, że spółka złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 9c ust. 4, niezgodne ze stanem faktycznym. Okoliczność ta obligowała burmistrza do wydania decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem. Art. 9j ust. 1 ustawy nie pozwala organowi na uznaniowość w takim przypadku. Spółka w toku postepowania administracyjnego i w skardze nie zakwestionowała prawdziwości ustaleń stanowiących podstawę faktyczną wydanych decyzji. Nie przedłożyła bowiem jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, że nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 9j ust. 1 ustawy. Błędny jest zarzut skargi, jakoby organ miał obowiązek zastosowania art. 9j ust. 1 pkt 2 oraz 1a ustawy. Art. 9j ust. 1 pkt 2 obliguje organ do wydania decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, w przypadku gdy przedsiębiorca nie usunął naruszeń warunków wymaganych prawem do wykonywania działalności regulowanej w wyznaczonym przez organ terminie. Taka sytuacja nie zaistniała w stanie faktycznym niniejszej sprawy, tym samym, nie było podstaw do stosowania również ust. 1a art. 9j, obligującego organ do wyznaczenia terminu usunięcia stwierdzonych naruszeń, przed wydaniem decyzji na podstawie ust. 1 pkt 2. Wyjaśnić jednocześnie skarżącej należy, że zasada polubownego załatwiania spraw administracyjnych, wynikająca z art. 13 k.p.a., dotyczy załatwiania wyłącznie tych spraw administracyjnych, których charakter pozwala na ich polubowne załatwienie. W odniesieniu do polubownego załatwienia sprawy w formie ugody sprawa pozwalająca na takie jej załatwienie jest definiowana jako "sprawa, w której uczestniczą strony o spornych interesach". Sprawa dotycząca wydania decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem nie należy do takich spraw. Niezasadnie w skardze kwestionowana jest zupełność materiału dowodowego. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny, dlatego nie naruszono art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. a także art. 80 k.p.a., obligującego organ administracji publicznej do oceny nie tylko każdego dowodu z osobna, ale wszystkich dowodów łącznie. Zgromadzony materiał dowodowy pozwala bowiem na ocenę, że organy nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były istotne i niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie, w postępowaniu administracyjnym, w szczególności w sprawach sankcji administracyjnych, to na organie spoczywa ciężar dowodu. Zasada ta jednak doznaje przełamania w tych przypadkach, w których możliwości poczynienia ustaleń przez organ są ograniczone, zwłaszcza, gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony. W takich przypadkach ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Z art. 77 § 1 k.p.a. nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji obowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach. Przyjmuje się, że jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dowodów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania (zob. np. wyroki NSA z 25.04.2024 r. II GSK 20/21 czy z 10.12.2009 r. II OSK 1933/08 – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że pomimo twierdzeń o zaniechaniu podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, spółka nie wskazała w skardze, jakie okoliczności nie zostały wyjaśnione i w związku z tym jakie dowody należałoby jeszcze zgromadzić. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie NSA poglądem, dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (zob. np. wyroki NSA z 27.07.2024 r. III OSK 2619/22 i 20.10.2025 r. III OSK 1663/25). W pismach złożonych w toku postępowania i w skardze spółka nie zawarła natomiast żadnych wniosków dowodowych. Zaznaczyć należy, że burmistrz zawiadomił pismem z 18 lutego 2025 r. pełnomocnika spółki o możliwości skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a. SKO nie prowadziło zaś postępowania wyjaśniającego. Zatem, miał on możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braków uzasadnienia decyzji i wadliwej realizacji zasady przekonywania (art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.), należy zauważyć, że zasadniczym celem uzasadnienia aktu administracyjnego jest wykazanie, że przyjęte rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej jest wynikiem poprawnego logicznie stosowania normy prawa administracyjnego przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych, skutkiem czego treść rozstrzygnięcia należy uznać za zgodną z prawem. Motywy aktu administracyjnego winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do podjęcia rozstrzygnięcia. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji aktu w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnianie argumentacji sformułowanej przez organ i wyręczanie go w ten sposób z obowiązku oceny spełnienia przesłanek uzasadniających rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (zob. wyrok NSA z 16.07.2024 r. III OSK 51/23). Zasada przekonywania nie zobowiązuje natomiast organu do osiągniecia "rezultatu" w postaci przekonania strony. Organ powinien wykazać się jedynie starannością co do przedstawienia motywów swoich działań. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony. Niezasadnie skarżąca wywodzi o obowiązku wyłączenia burmistrza od rozpoznawania przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 25 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. [to jest swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia i osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli]. Taka okoliczność nie zaistniała w sprawie, co prawidłowo oceniło SKO w postanowieniu z 24 stycznia 2025 r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przeprowadzonej kontroli należy zauważyć, że skarżąca nie wykazała, aby przekazany jej egzemplarz protokołu z kontroli z 14 października 2024 r. był nieprawidłowo podpisany. Z protokołu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, że dokument ten nie został prawidłowo podpisany. Okoliczność, że przedstawiciel spółki odmówił podpisania protokołu, nie może uzasadniać zarzutu nieprawidłowego podpisania tego dokumentu. Bezpodstawny jest również zarzut, że w protokole kontroli nie zostały ujęte zastrzeżenia zgłoszone przez spółkę, skoro stwierdzono w części tego dokumentu pt. "Zastrzeżenia i uwagi Kontrolowanego wraz z uzasadnieniem", że "zastrzeżenia kontrolowany posiada, lecz nie jest w stanie ich sformułować w chwili obecnej". Spółka w piśmie z 21 października 2024 r. przedstawiła swoje zastrzeżenia do poszczególnych ustaleń kontroli i załączyła zdjęcia. Przyznać natomiast należy, że w zawiadomieniach o zamiarze wszczęcia kontroli nie zawarto wstępnej listy dokumentów i informacji związanych z zakresem przedmiotowym kontroli, których udostępnienia oczekuje organ kontroli w trakcie kontroli, wymienionej w art. 48 ust. 3 pkt 4a Prawa przedsiębiorców. Należy jednakże zauważyć, że zgodnie z art. 48 ust. 12 tej ustawy w trakcie prowadzonej kontroli organ kontroli może żądać udostępnienia dokumentów i informacji związanych z zakresem przedmiotowym kontroli innych niż te, o których mowa w ust. 3 pkt 4a. Tym samym, powyższy brak nie miał istotnego znaczenia w sprawie. Jak wynika z protokołu kontroli, kontrola prowadzona przez burmistrza trwała od 7 do 13 października 2024 r., a następnie organ ten 15 października 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne. Kontrola Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska trwała w spółce od 20 listopada do 13 grudnia 2024 r. Tym samym, nie doszło do naruszenia art. 54 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy, z wyłączeniem przypadków enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Skarżąca nie uzasadniła, na czym miałoby polegać nieprawidłowe zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. Z art. 61 § 4 k.p.a. wynika tylko obowiązek organu zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron. Ten obowiązek burmistrz wypełnił, doręczając spółce zawiadomienie z 15 października 2024 r. (doręczono 4 listopada 2024 r.). W okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Żadne wątpliwości co do treści zastosowanych w sprawie przepisów nie wystąpiły. Skarżąca również ich nie wskazała. Zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji i postanowienia z uwagi na nieprawidłowy podpis kwalifikowany urzędnika, który wysyłał te akty, nie ma istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Jednym z głównych celów doręczenia pism, w tym rozstrzygnięć organów administracji jest m.in. możliwość zapoznania się z ich treścią, jak też podjęcie na ich podstawie prawem przewidzianych (dozwolonych bądź nakazanych) zachowań. Skarżąca nie wykazała, że powyższe uniemożliwiło jej podjęcia się obrony własnych praw. Okoliczność, że SKO wydało decyzję z naruszeniem art. 35 § 3 k.p.a. nie ma wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Spółka mogła w odrębnym postępowaniu zwalczać bezczynność lub przewlekłość tego organu, czego nie uczyniła. Kwestia ewentualnej bezczynności w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności, zwartego w odwołaniu, nie mieści się w granicach kontrolowanej sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.