FSK 781/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, , , po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Janusza M. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 15 października 2003 r. sygn. akt SA/Bd 1660/03 w sprawie ze skargi Janusza M. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 28 lutego 2003 r. (...) w przedmiocie : odmowy opodatkowania w formie karty podatkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. W dniu 29 marca 2004 r. Janusz M. działając przez pełnomocnika doradcę podatkowego Jacka S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 15 października 2003 r. SA/Bd 1660/03. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podano między innymi, że (...) Urząd Skarbowy w B., decyzją z dnia 30 października 2002 r. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 11 lutego 1999 r. ustalającej skarżącemu wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na okres od 1.01.1999 r. do 31.12.1999 r. z tytułu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewóz ładunków taksówkami bagażowymi. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że na podstawie materiałów dowodowych zebranych w toku postępowania kontrolnego w zakresie rozliczenia z budżetem za 1999 r. działalności gospodarczej prowadzonej przez Janusza M., w toku której korzystał on z opodatkowania w formie karty podatkowej ustalono, że podatnik niesłusznie korzystał z tej formy opodatkowania, ponieważ we wniosku o jej zastosowanie podał dane niezgodne ze stanem faktycznym, co do zakresu prowadzonych usług. Organ podatkowy stwierdził, że podatnik nie spełnił warunków korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej i stosownie do art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, stwierdził wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1 cytowanej ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji Janusz M. wniósł o uchylenie argumentując, że organ pierwszej instancji bezzasadnie zastosował powołany wyżej przepis. Izba Skarbowa w B., decyzją z dnia 28 lutego 2003 r. utrzymała w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i stanowisko prawne organu I instancji, podkreślając, że podatnik wbrew deklaracji zawartej we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej w rzeczywistości zadeklarowanych usług nie świadczył, wykonując usługi towarowe transportu drogowego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka zamiejscowego w Bydgoszczy pełnomocnik Janusza M. wniósł o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, którym zarzucił bezzasadne pozbawienie podatnika prawa do opłacania podatku dochodowego od osób fizycznych w formie karty podatkowej za 1999 r., dowolną interpretację prawa podatkowego oraz brak jednolitego stosowania przepisów podatkowych wobec podmiotów gospodarczych. W uzasadnieniu skargi podniesiono okoliczności i argumenty podobne jak w toku dotychczasowego postępowania. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd oddalając skargę stwierdził, że nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Według Sądu w szczególności nie znalazł oparcia w materiale dowodowym zarzut bezzasadnego pozbawienia skarżącego uprawnienia do opłacania podatku dochodowego od osób fizycznych w formie karty podatkowej w 1999 r. Sporny problem sprowadzał się w przedmiotowej sprawie do oceny, czy we wskazanym roku podatkowym skarżący zachował warunki niezbędne do korzystania z tej formy opodatkowania. W ocenie Sądu ustalenia faktyczne i prawne organów podatkowych, dokonane w toku postępowania były słuszne, że strona skarżąca powyższych warunków nie spełniania. W skardze kasacyjnej strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów art. 121 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 23 ust. 1 pkt 5 wraz z częścią V tabeli stanowiącej załącznik nr 3, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 40 przepisów ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W uzasadnieniu pisma strona skarżąca podtrzymała wcześniej podniesione argumenty dotyczące postępowania przeprowadzonego przez (...) Urząd Skarbowy w B. oraz podniosła, że Sąd nie ustalił znaczenia słów "transport bagażowy do 2t", która to deklaracja znalazła się we wniosku PIT-16 o przyznanie formy opodatkowania - karta podatkowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Równocześnie art. 176 powołanej ustawy stanowi, że skarga kasacyjna poza tym, że powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawierać musi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi tym samym winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Kasacja niniejsza dotyczy w istocie uchybień przy podejmowaniu decyzji przez organy podatkowe w toku postępowania administracyjnego, natomiast istotą postępowania kasacyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest weryfikacja zgodności z prawem wyroku sądu pierwszej instancji. Strona zatem błędnie wskazała, jako podstawę kasacji uchybienia organów podatkowych przepisom ustawy z dnia 26 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w zakresie dotyczącym postępowania przed tymi organami. Wymaga podkreślenia, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej, i nie ulegającym sanacji. Zgodnie z art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie. Z tych też względów należy uznać, że kasacja wniesiona przez stronę skarżącą w przedmiotowej sprawie nie spełnia przesłanek z art. 174 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stosownie do art. 180 w związku z art. 178 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.