II SA/Ka 1311/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz, Sędziowie NSA Adam Mikusiński, Szczepan Prax (spr.), Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżone postanowienie i zasądza od wymienionego Kolegium na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] roku wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 43 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. z 1998 roku, Nr 120, poz. 787 z późn. zm.) Prezydent Miasta T. uchylił swoje wcześniejsze decyzje z dnia [...] roku Nr [...], z dnia [...] roku Nr [...] i z dnia [...] roku Nr [...] w sprawie przyznania W.K. dodatku mieszkaniowego i po ponownym rozpatrzeniu wniosków odmówił stronie przyznania dodatku mieszkaniowego i zobowiązał ją do jego zwrotu w podwójnej wysokości. W uzasadnieniu organ podał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że W. K. w deklaracji o dochodach nie ujęła dochodów męża z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej z okresu [...] miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Ponieważ okoliczność ta faktycznie istniała w dniu wydania decyzji zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu wniosków strony odpowiednio z dnia [...] roku, [...] i [...] roku organ stwierdził, że dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, ponieważ kwota nadwyżki dochodu przekracza wartość dodatku mieszkaniowego. Nadto, jako że strona niesłusznie pobrała dodatek mieszkaniowy organ na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych zobowiązał ją do zwrotu nienależnie pobranych kwot w podwójnej wysokości. Strona pismem z dnia [...] roku adresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie wniosków i umorzenie kary w wysokości [...] zł lub rozłożenie jej na [...] rat. W odpowiedzi na ten wniosek Prezydent Miasta T. rozłożył spłatę należności na [...] rat płatnych miesięcznie oraz powiadomił stronę o braku podstaw do umorzenia niesłusznie pobranego dodatku mieszkaniowego. Pismem z dnia [...] roku skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., strona wskazała że wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] roku. W uzasadnieniu wskazała, że odwołanie – pismo z dnia [...] roku złożyła w sekretariacie Wiceprezydenta Miasta T. w dniu [...] roku. Postanowieniem z dnia [...] roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że pismo strony z dnia [...] roku skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. było w istocie wnioskiem o umorzenie lub rozłożenie spłaty należności na raty. Decyzja z dnia [...] roku wobec braku odwołania stała się ostateczna, a odwołanie z dnia [...] roku od decyzji z dnia [...] jest niedopuszczalne, gdyż wniesione zostało od decyzji ostatecznej. W dniu [...] roku strona wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu [...] roku wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta T. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Odwołanie to nie zostało skierowane do organu odwoławczego, a zatrzymano je w Urzędzie. W dniu [...] roku ponownie kieruje pismo do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Na żadne z pism nie otrzymała odpowiedzi zgodnie z k.p.a. Dopiero po roku otrzymała zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zaskarżone postanowienie nie może się ostać, gdyż zapadło z naruszeniem prawa. W okolicznościach sprawy w ogóle nie było przesłanek do stwierdzania niedopuszczalności odwołania. W sytuacji bowiem, gdy strona, która brała udział w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji, wniosła odwołanie od decyzji tego organu po terminie określonym w art. 129 § 2 kpa, to wówczas organ odwoławczy w trybie art. 134 kpa stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a nie jego niedopuszczalność. Jednakowoż materiał sprawy nie pozwala na podzielenie stanowiska organu odwoławczego, że skarżąca wniosła odwołanie dopiero w piśmie z dnia [...] r. Mianowicie pierwsze pismo do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca skierowała już [...] r., a więc w terminie otwartym do wniesienia odwołania. Z treści tego pisma w sposób ewidentny wynika, że skarżąca nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Pismo to spełniało zatem ustawowe wymogi przewidziane dla odwołania w art. 128 Kpa. Rzeczą organu I instancji było zatem nadanie temu odwołaniu dalszego biegu, a nie podejmowanie czynności, które w żadnym razie nie mogą być uznane za zastosowanie możliwości z art. 132 kpa, o czym mowa w notatce służbowej z [...] r. Nawet gdyby organ I instancji miał uzasadnione wątpliwości co do charakteru pisma skarżącej z dnia [...] r., to należało wezwać ją do usunięcia braków pisma w trybie art. 64 § 2 kpa, Z wcześniejszych wywodów wynika jednak, że tego rodzaju wątpliwości w niniejszym przypadku byłyby nieuzasadnione. Zaznaczyć należy, iż skarżąca nie złożyła oświadczenia o cofnięciu odwołania, względnie o nadaniu jej pismu z [...] r. charakteru, jeżeli został przyjęty ostatecznie przez organy obu instancji. W szczególności skarżąca nie złożyła żadnego oświadczenia na piśmie. Gdyby zaś uczyniła to ustnie, to czynność ta wymagała zaprotokołowania stosownie do art. 67 kpa. Wskazana notatka służbowa jest w tym zakresie niewystarczająca, zwłaszcza że jej treść nie została przez skarżącą potwierdzona. Przeciwnie - w piśmie z dnia [...] r. skarżąca wyraźnie wskazała, że jej pismo z dnia [...] r. stanowiło odwołanie. W świetle powyższych uwag stanowisko skarżącej nie może być skutecznie zakwestionowane. Dlatego też należy uznać, że odwołanie skarżąca wniosła w ustawowym terminie i winno być ono merytorycznie rozpatrzone. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ), w zw. z art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających ... ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1271, ze zm. ) orzeczono, jak w sentencji.