II SA/Lu 1024/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Sędzia NSA Witold Falczyński, Jerzy Drwal asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi H. i S. małż. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnieniu się wyroku; II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących H. i S. małż. M.kwotę 40 (czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania H. i S. małżonków M. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...]listopada 2002 r. Nr [...] ustalającej jednorazową opłatę planistyczna w kwocie 1000 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr [...] o powierzchni 800 m2 położonej w K.T. wynikającego ze zmiany planu zagospodarowania przestrzennego – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że Uchwałą Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2000 r. Nr [...] dokonano zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość stanowiąca własność odwołujących się w myśl poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w 1988 r. przeznaczona była pod uprawy rolne, a po zmianie planu znalazła się w obszarze o symbolu MR – mieszkalnictwo rolnicze. Z uwagi na zbycie nieruchomości przed upływem 5 lat od daty zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaistniał obowiązek zapłaty przez zbywców nieruchomości tzw. renty planistycznej na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wzrost wartości nieruchomości został określony zgodnie z zasadą określoną w art. 36 ust. 14 powołanej ustawy. Z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego wynika, że wartość przedmiotowej nieruchomości wzrosła z 1800 zł do 6800 zł. Opłata planistyczna została zatem ustalona jako 20 % od kwoty wzrostu wartości /§ 12 Uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r./ tj. w kwocie 1000 zł. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli H. i S. małżonkowie M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Podnieśli w skardze, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – wbrew twierdzeniom decyzji – nie miała wpływu na wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości. Przedmiotową nieruchomość nabyli bowiem aktem notarialnym w dniu 23 września 1998 r. już jako działkę budowlaną. Poprzedni właściciel B.S. uzyskał zgodę Urzędu gminy na wydzielenie działki o powierzchni 0,08 ha z całej posiadłości rolnej o powierzchni 3,53 ha i przeznaczenie jej do zabudowy. Zakupując przedmiotową nieruchomość zostali rozliczeni przez urząd skarbowy za nabycie działki budowlanej. Okoliczności tej nie wzięto pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności wydanej decyzji z obowiązującym prawem. Skardze nie można odmówić słuszności albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Przede wszystkim należy stwierdzić, że w sprawie nie zostały wyjaśnione istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności, przez co naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, zaś nie odniesienie się do zarzutów odwołania w uzasadnieniu decyzji nie czyniło zadość wymogom wynikającym z art. 107 § 3 kpa. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./. Przepis ten uprawnia wójta /burmistrza, prezydenta miasta/ do pobierania jednorazowej opłaty od właściciela nieruchomości, której wartość wzrosła w wyniku uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel zbył tę nieruchomość. Dla nałożenia obowiązku uiszczenia takiej opłaty niezbędnym jest wykazanie, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania terenu dopuściła możliwość wykorzystania określonej nieruchomości na inne cele niż dotychczas i ta zmiana dotychczasowego sposobu przeznaczenia spowodowała wzrost wartości nieruchomości. Wysokość opłaty, którą obowiązany jest uiścić właściciel zbywający nieruchomość przed upływem 5 lat od dnia zmiany miejscowego planu stanowi procentową część /uchwaloną przez radę gminy/ kwoty o którą wzrosła wartość nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie organy orzekające przyjęły, że przedmiotowa nieruchomość nr ewid. [...] w myśl poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą GRN z dnia 3 lutego 1998 r. przeznaczona była pod uprawy rolne, a zatem nie istniała możliwość jej zabudowy, zaś po zmianie planu /Uchwała Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2000 r./ znalazła się ona w obszarze mieszkalnictwa rolniczego. Wobec wprowadzonego w nowym planie możliwości zabudowy wartość tej nieruchomości, w ocenie organu, wzrosła. Organy orzekające nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego na okoliczność podnoszoną w postępowaniu przez skarżących, że przedmiotowa nieruchomość jeszcze pod rządami "starego" planu została wyłączona z produkcji rolnej i dopuszczona była możliwość jej zabudowy. Ze złożonego przez skarżących wypisu rejestru gruntów z 1992 r. wynika, iż już w tym okresie zaprojektowano podział działki nr [...] o ogólnej powierzchni 3,53 ha na 28 działek kilkuarowych z przeznaczeniem ich pod zabudowę. Skarżący podnosili w postępowaniu administracyjnym, że działkę nr [...] o powierzchni 800 m2 nabyli w 1998 r. już jako teren przeznaczony pod zabudowę. Bez wyjaśnienia powyższych okoliczności niedopuszczalne było przyjęcie, iż uchwalenie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w 2000 r. spowodowało wzrost wartości nieruchomości skarżących równej różnicy wartości między gruntem przewidzianym pod mieszkalnictwo rolnice, a gruntem przeznaczonym pod uprawy polowe. Mając powyższe na względzie należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ orzec jak w sentencji.