I OSK 531/05

Warszawa, dnia 1 lutego 2006 r. POSTANOWIENIE Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt II SAB/Kr 134/03 o odrzuceniu skargi W. S. na bezczynność Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem lekarskim postanawia oddalić skargę kasacyjną Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę W. S. na bezczynność Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. W ocenie Sądu na Małopolskim Ośrodku Medycyny Pracy w Krakowie nie ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy nie był uprawniony do władczego działania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydanego orzeczenia lekarskiego. Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że przedmiotowe orzeczenia lekarskie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu przepisów o postępowaniu administracyjnym. Procedurę wydawania tych orzeczeń oraz zasad kwestionowania ich treści przewidują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. § 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 czerwca 1999 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców przewiduje tryb odwołania się od orzeczenia lekarskiego do właściwego podmiotu odwoławczego. W przedmiotowej sprawie podmiotem właściwym był, według Sądu, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...]. W ocenie sądu Samo orzeczenie lekarskie nie jest jednak decyzją administracyjną, a jedynie elementem postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie orzekania przez organ administracji publicznej w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd stwierdził, że nie można zatem dokonać wznowienia postępowania, w wyniku którego doszło do wydania orzeczenia lekarskiego. Możliwe byłoby jedynie wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, którego elementem jedynie jest wydawanie przedmiotowych orzeczeń lekarskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącego Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia, bowiem wykraczało to poza jego uprawnienia, które ograniczały się jedynie do oceny stanu zdrowia w kontekście istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy nie działał w tym zakresie jako organ administracji publicznej. Sąd dodał także, że wobec faktu, że została stwierdzona nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] o skierowaniu na badania lekarskie, w oparciu o którą to badanie zostało przeprowadzone a następnie wydane było sporne orzeczenie lekarskie nr [...], przedmiotowe orzeczenie lekarskie nie mogło wywołać skutków prawnych w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania uprawnień do kierowania pojazdami. Odpadła bowiem podstawa prawna przeprowadzenia badania i wydania orzeczenia lekarskiego. W skardze kasacyjnej wniesionej na to postanowienie W. S., reprezentowany przez radcę prawnego M. S., wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie § 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30 czerwca 1999 r. poprzez pominięcie unormowań zawartych w tym przepisie i w konsekwencji uznanie, że Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie nie jest organem wykonującym zadania z zakresu administracji publicznej, naruszenie § 13 tego rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie i rozstrzygnięcie, że od orzeczenia Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie nie przysługuje samoistny środek odwoławczy oraz poprzez niewłaściwą interpretację i rozstrzygnięcie, że orzeczenie podlega kontroli sądowej tylko łącznie z decyzją starosty, a także naruszenie art. 140.1 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez pominięcie unormowań zawartych w tym artykule i rozstrzygnięcie, że orzeczenie jest wydawane w toku postępowania prowadzonego przez starostę, oraz pominięcie unormowań zawartych w § 20 ust. 5 wskazanego rozporządzenia, że przeprowadzone badania są odpłatne, zatem są kosztem postępowania, a o ich wysokości w sposób arbitralny decyduje Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy pobierając inne kwoty niż wynika to z rozporządzenia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie rozpoznania, że orzeczenia Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy są postanowieniami od których przysługuje samoistny środek odwoławczy a w konsekwencji skarga do Sądu oraz art. 166 w związku z art. 141 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwe uzasadnienie postanowienia, a zwłaszcza nie przedstawienie zarzutów podniesionych przez stronę w skardze i jej uzupełnieniu i nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skarżący stwierdził także, iż Sąd rozstrzygnął sprawę bez rozpoznania wniosku strony o uzupełnienie protokołu rozprawy i uniemożliwienie zapoznania się z protokołem rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zgodnie z katalogiem zawartym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, inne akty organów jednostek samorządu podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie lekarskie wydane w niniejszej sprawie nie może być uznane za decyzję administracyjną, podlegającą zaskarżeniu i rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić, bowiem – jak podniósł to już Sąd I instancji – orzeczenie lekarskie wydane w sprawie, której przedmiotem są uprawnienia do kierowania pojazdami, jest jedynie elementem składowym postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, którym jest starosta, na mocy art. 140 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Orzeczenie takie nie stanowi ani o prawach ani obowiązkach skarżącego wynikających z przepisów prawa. Dopiero decyzja wydana na podstawie takiego orzeczenia przez organ administracji publicznej ma charakter władczy i rozstrzygający. Zgodnie ze stwierdzeniem Sądu I instancji możliwe byłoby jedynie wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania bądź cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, którego jedynie elementem jest wydanie przedmiotowych orzeczeń lekarskich. W istocie orzeczenie lekarskie jest jedynie środkiem dowodowym podlegającym ocenie w postępowaniu w przedmiocie wydania bądź cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, prowadzonym przez starostę. Słusznym jest zatem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarga W. S. na bezczynność Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie podlegała odrzuceniu, gdyż jej przedmiot nie znajduje się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, a zaskarżone postanowienie należy uznać za wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto podkreślenia wymaga przytoczony przez Sąd I instancji fakt, że została stwierdzona nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] o skierowaniu W. S. na badania lekarskie, w oparciu o którą to badanie zostało przeprowadzone a następnie wydane było sporne orzeczenie lekarskie nr [...], w związku z czym przedmiotowe orzeczenie lekarskie nie mogło wywołać skutków prawnych w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania uprawnień do kierowania pojazdami. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.