I OZ 437/05

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Jana D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2005 r. I SA/Wa 751/04 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2004 r. I SA/Wa 751/04 w sprawie ze skargi Jana D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 11 marca 2004 r. (...) w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku Jana D. postanowił odmówić przywrócenia mu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2004 r., I SA/Wa 751/04, którym odrzucono jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 11 marca 2004 r. (...) w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że stosownie do art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270; zwanej dalej ustawą procesową/ uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpiła z wnioskiem w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym dokonała jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Skarżący Jan D. złożył wniosek o przywrócenie terminu, jednakże nie wniósł jednocześnie skargi kasacyjnej, dlatego też, zdaniem Sądu pierwszej instancji, wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony. Sąd podkreślił zarazem, że Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pismem z dnia 25 października 2004 r. poinformowała go o wyznaczeniu Janowi D. pełnomocnika z urzędu. Na postanowienie z dnia 20 stycznia 2005 r. Jan D. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym podniósł, że uprawdopodobnienie przez niego braku swojej winy nie może budzić wątpliwości, skoro nie ma on prawa sam sporządzić skargi kasacyjnej ze względu na przymus adwokacki. Podkreślił ponadto, że nie miał możliwości sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata, bowiem ten wystąpił o zwolnienie "z tej funkcji". W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o rozpatrzenie jego wniosku o przedłużenie terminu do wniesienia środka odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodzić się wprawdzie trzeba ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący powinien był złożyć środek odwoławczy, którego wniosek dotyczy /art. 87 par. 4 ustawy procesowej/, skoro jednak skarżący tego nie uczynił, to obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było wezwanie go do usunięcia zaistniałego braku formalnego. Wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest wszak pismem procesowym w rozumieniu art. 45 ustawy procesowej, natomiast niedopełnienie przez wnoszącego o przywrócenie terminu uchybionej czynności procesowej, w omawianym wypadku polegającej na dołączeniu do składanego wniosku pisma procesowego w postaci skargi kasacyjnej, należy traktować - jak to trafnie spostrzeżono w literaturze postępowania sądowoadministracyjnego - jako brak formalny podlegający, na zarządzenie przewodniczącego, usunięciu w ramach tzw. postępowania naprawczego przewidzianego w art. 49 ustawy procesowej. Oznacza to, że przewodniczący w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie powinien był, zgodnie z art. 49 par. 1 ustawy procesowej, wezwać skarżącego do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu przez złożenie skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zaznaczyć należy, że aczkolwiek sporządzenie skargi kasacyjnej jest objęte przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1 ustawy procesowej/, to sam wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia tym przymusem nie jest objęty. W tym stanie rzeczy, skoro zażalenie okazało się usprawiedliwione, to na podstawie art. 185 par. 1 w zw. z art. 197 par. 2 ustawy procesowej należało postanowić, jak w sentencji.