II SA/Po 1299/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek /spr./ Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant st.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi I.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę: I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 10,- zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ A.Łaskarzewska /-/ St.Małek /-/ B.Kamieńska Burmistrz Gminy i Miasta K. decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. na wniosek Spółki A ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie hali produkcyjnej przy ulicy [...] (działki nr [...],[...] i [...]). Teren inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego (Dz.Urz.Wojew. P. Nr 4 z 1992 r.) oznaczony jest symbolem 30 P. Zgodnie z tym symbolem na przedmiotowym terenie dopuszcza się modernizację zakładu w celu ograniczenia szkodliwego oddziaływania na otoczenie. Spółka wniosła [...] stycznia 2002 r. o wydanie pozwolenia na: rozbudowę hali produkcyjnej mebli tapicerowanych na działkach [...],[...],[...] i dodatkowo na działce [...] o powierzchni użytkowej [...] m2. Starosta Powiatowy w Z. decyzją z [...] marca 2002 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał Spółce A pozwolenie na rozbudowę hali produkcyjnej na działkach nr [...],[...],[...] i [...] przy ul. [...] w K. Odwołanie wniosła I.G., która jest właścicielem sąsiedniej działki [...]. Zarzuciła, iż realizacja inwestycji spowoduje bezpowrotne utrwalenie braku dostępu jej działki do drogi publicznej. Stwierdziła także, iż organ administracji nie udostępnił jej mapki sytuacyjnej wraz z wyrysowanym projektem budowy. Wojewoda zaskarżoną decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał za niesłuszny zarzut dotyczący dostępu do drogi publicznej. Działki, na których planowana jest przedmiotowa budowa nie są bowiem obciążone służebnością przechodu i przejazdu na rzecz działki nr [...]. Wyjaśniono także, że zainteresowana została zgodnie z przepisem art. 10 kpa zapoznana przed wydaniem decyzji z materiałami sprawy, a więc również z mapą terenu inwestycji. I.G. wniosła skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżąca podała, iż dopiero w dniu [...] maja 2002 r. zapoznała się z treścią powołanego w decyzji planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej przedmiotowa budowa jest sprzeczna z ustaleniami tego planu. Teren budowy oznaczony jest symbolem 30 P, dla którego ustalenia przewidują możliwość rozbudowy zakładu tylko na nowej lokalizacji oznaczonej symbolem 97 P (narożnik ulicy [...] i [...]). Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi wyjaśniono, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu potwierdziła zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta wiąże organ wydający pozwolenie na budowę (art. 47 ustawy o planowaniu). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i wydał Fabryce "A" pozwolenie na budowę to jest rozbudowę hali produkcyjnej, przewidzianej do realizacji na działkach [...],[...],[...] i [...] w K. przy ul. [...]. Wskazano, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a teren inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest symbolem 30 P. Organ odwoławczy słusznie wskazał, w odpowiedzi na skargę, że stosownie do przepisu art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Wskazać jednak należy, iż przepis art. 35 ust. 1 pkt 1a i b ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) nakazuje przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ponowne sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja Burmistrza z [...] grudnia 2001 r. określa warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy hali produkcyjnej. Jednocześnie określono wymagania wynikające z ustaleń planu stwierdzając, iż dopuszcza się modernizację zakładu w celu ograniczenia szkodliwego oddziaływania na otoczenie. Z znajdującego się w aktach sprawy wypisu planu wynika, iż symbol 30 P oznacza - "istniejące tereny przemysłowe powiększone o 1,0 ha (do 3,7 ha). Dopuszcza się modernizację zakładu w celu ograniczenia szkodliwego oddziaływania na otoczenie. Rozbudowa zakładu jest możliwa na nowej lokalizacji - teren 97 P". W świetle tak sformułowanych ustaleń planu rozbudowa zakładu jest możliwa, ale na innym terenie, który według skarżącej znajduje się w sąsiedztwie ulicy [...] i [...]. Organy administracji wbrew wymogom powołanego przepisu prawa budowlanego nie oceniły zgodności zamierzonej budowy z planem zagospodarowania przestrzennego i decyzją Burmistrza o warunkach, a w szczególności, czy rozbudowa hali produkcyjnej jest rozbudową zakładu, czy też chodzi o modernizację zakładu. Nie wyjaśnienie powyższych okoliczności (art. 7 i art. 77 § 1 kpa) uzasadnia, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenie zaskarżonych decyzji. W sprawie nie ma znaczenia to, iż skarżąca dopiero w skardze zarzuciła, że budowa nie jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji działają bowiem na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa). Zgodnie z powołanym przepisem ustawy o planowaniu warunki zabudowy i zagospodarowania wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Organy administracji nie zwróciły też uwagi, iż określenie terenu, na którym zlokalizowana jest inwestycja nie odpowiada w całości określeniu terenu tej inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. W decyzji o pozwoleniu wymieniono bowiem działki [...] i [...], które nie zostały ujęte w decyzji o warunkach. Rozpoznając ponownie sprawę należy uwzględnić, iż powołany w sprawie plan zagospodarowania przestrzennego stracił ważność z mocy przepisu art. 97 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717). Według zaś twierdzeń zarówno skarżącej jak i inwestora budowa została zakończona. W takiej więc sytuacji legalność przedmiotowego obiektu ocenić należy na podstawie przepisu art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 718). Uznając, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, na podstawie powołanego przepisu orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II-im traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy). O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. /-/ A.Łaskarzewska /-/ St.Małek /-/ B.Kamieńska Brak podpisu sędziego sprawozdawcy spowodowany jest jego nieobecnością /-/ A.Łaskarzewska MK