II SA 2315/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - S. Gronowski (spraw.) Sędziowie WSA - Z. Rudnicki - G. Śliwińska Protokolant - M. Chmielewska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2004 r. sprawy ze skarg A. H. na: • postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia • decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargi oddala A. H., zwany dalej "skarżącym", złożył w dniu [...] kwietnia 1998 r. do Urzędu Patentowego podanie o zarejestrowanie znaku towarowego słownego [...] dla oznaczania towarów: • biohumus, ziemia do upraw warzywnych z biohumusem, ziemia do kwiatów doniczkowych uniwersalna i specjalna dla poszcze- gólnych roślin - klasa 1 • pojemniki do utylizacji odpadów organicznych – klasa 9 • dżdżownice kalifornijskie – klasa 30. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 1999 r. Urząd Patentowy wezwał skarżącego do usunięcia w terminie do dnia [...] kwietnia 1999 r. braków zgłoszenia poprzez określenie materiałów z jakiego są wy-konywane pojemniki do utylizacji odpadów organicznych oraz do zmiany klasyfikacji towarowej odnoszącej się do dżdżownic, które klasyfikuje się w klasie 31. Pouczono skarżącego o możliwości wnie-sienia zażalenia na to postanowienie w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania postanowienia. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] lutego 1999 r. Wobec bezskutecznego upływu terminu zakreślonego skarżącemu na usunięcie braków zgłoszenia decyzją z dnia [...] paździer-nika 1999 r. Urząd Patentowy umorzył postępowanie administracyjne. Na powyższą decyzję skarżący pismem z dnia [...] grudnia 1999 r. wniósł odwołanie do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patento-wym. Jednocześnie wniósł zażalenie na postanowienie z dnia [...] stycznia 1999 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r., wydanym na podsta- wie art. 134 i art. 144 k.p.a. oraz art. 252 w związku z art. 318 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm.), zwanej p.w.p., Urząd Patentowy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowie- nie z dnia [...] stycznia 1999 r. Ponadto decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., wydaną na podstawie art. 245 i art. 318 ust. 3 p.w.p., Urząd Paten- towy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 1999 r. umarza- jącą postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego [...]. Na postanowienie i decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyj- nego zarzucając w szczególności: • naruszenie art. 141 § 1 k.p.a. w związku z art. 41 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), zwanej u.z.t., poprzez błędną wykładnię, iż na posta- nowienie wydane w myśl art. 41 u.z.t. przysługuje odrębne zaża- lenie, • naruszenie art. 142 k.p.a. w związku z art. 38 u.z.t. poprzez błędne ustalenie terminu zaskarżenia postanowienia z dnia [...] stycznia 1999 r., a w konsekwencji brak merytorycznego rozpo- znania odwołania od decyzji z dnia [...] października 1999 r.; we- dług skarżącego powyższe postanowienie można było zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji z dnia [...] października 1999 r. umarzającej postępowanie, a to stosownie do przepisu art. 142 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie: • ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów admini-stracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a., • ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a., • ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające usta- wę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p. Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej spra- wie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wy- miar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji pu- blicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z pra- wem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, obie skargi nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 37 u.z.t. do postępowania przed Urzędem Pa-tentowym w sprawach znaków towarowych stosuje się przepisy Ko- deksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy sta-nowią inaczej. Omawiana ustawa, co wymaga podkreślenia, zawiera odrębne regulacje w zakresie trybu postępowania w sprawach zgłasza- nia do rejestracji znaków towarowych. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia zagad- nienia, czy postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 1999 r. wzywające skarżącego do usunięcia wad zgłoszenia do reje- stracji znaku towarowego słownego [...], wydane na podstawie art. 41 u.z.t., podlegało odrębnemu zaskarżeniu w trybie zażalenia, czy też, jak to wywodzi skarżący, mogło być zaskarżone dopiero wraz z odwołaniem, stosownie do przepisu art. 142. W świetle tego przepisu postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Zgodnie z przepisem art. 41 u.z.t., będącego podstawą dla wy- dania postanowienia z dnia [...] stycznia 1999 r., w toku rozpatrywania podania Urząd Patentowy wydaje postanowienia wzywające zgłaszają-cego do uzupełnienia braków lub usunięcia usterek podania i doku-mentów w terminie trzech miesięcy pod rygorem umorzenia postępo-wania. Termin ten na wniosek zgłaszającego może być przedłużony na dalszy okres do trzech miesięcy, a w uzasadnionych wypadkach – po-nadto dwukrotnie przedłużony na dalsze okresy trzymiesięczne, po wniesieniu stosownych opłat. Na marginesie sprawy, nie jest tutaj kwestionowana przez skarżącego okoliczność, że przynajmniej w czę- ści dotyczącej zmiany klasyfikacji towarowej odnoszącej się do dżdżownic, które klasyfikuje się w klasie 31, postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 1999 r. miało uzasadnione podstawy. Przepis art. 41 u.z.t. nie precyzuje wprost, czy na postanowienie wydane na podstawie tego przepisu przysługuje zażalenie. Jednakże na gruncie ustawy o znakach towarowych wszystkie postanowienia wy- dane na podstawie odpowiednich przepisów tej ustawy podlegają za-skarżeniu w drodze zażalenia. Omawiana ustawa, odmiennie niż to przewidują ogólne przepisy postępowania administracyjnego (art. 142 k.p.a.), nie przewiduje bowiem osobnej kategorii postanowień, na któ- re nie służy odrębne zażalenie. Konsekwencją takiego założenia jest przepis art. 38 u.z.t. Zgodnie z tym przepisem termin do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Patentowego wynosi dwa miesiące, a do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Urzędu termin ten wynosi jeden miesiąc, od dnia doręczenia stronie decyzji lub postanowienia. W świetle tego przepisu wszystkie postanowienia wydane przez Urząd Patentowy na podstawie ustawy o znakach towarowych podlegają za-skarżeniu w drodze zażalenia i dla wszystkich takich postanowień przewidziany jest jednakowy miesięczny termin do wniesienia wspo-mnianego środka zaskarżenia. Przepis art. 38 u.z.t. nie daje więc moż-liwości dla czynienia rozważań, że istnieje grupa postanowień, w tym sporne postanowienie wydane na podstawie art. 41 u.z.t., które nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu w trybie zażalenia i tym samym mogą być zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji. Przeciwko stanowisku prezentowanemu w skardze przemawiają również względy wykładni funkcjonalnej art. 41 u.z.t. Przepis ten ma na celu usuwanie braków formalnych zgłoszeń dotyczących rejestracji znaków towarowych. Winno to nastąpić na początkowym etapie po-stępowania. Innymi słowy, kwestia, czy wniosek dotyczący zgłosze- nia znaku do rejestracji odpowiada obowiązującym wymogom for-malnym nie może być rozstrzygana przez Urząd Patentowy na etapie wydania merytorycznej decyzji, od której stronie służy odwołanie. Takie stanowisko byłoby nieracjonalne, gdyż zakładałoby meryto- ryczne rozstrzyganie sprawy w oparciu o niekompletne zgłoszenie. Stąd mankamenty zgłoszenia muszą być usunięte w pierwszej fazie postępowania. Dlatego przepis art. 41 u.z.t. przewiduje w tym wzglę- dzie stosowną procedurę, dając przy tym stronie możliwość zakwe-stionowania stanowiska Urzędu Patentowego co do istnienia braków formalnych wniosku. Zważywszy na uprawomocnienie się powołanego postanowienia z dnia [...] stycznia 1999 r. z dniem [...] marca 1999 r., wniesienie zaża- lenia na to postanowienie w dniu [...] grudnia 1999 r. nastąpiło po upływie miesięcznego terminu wskazanego w art. 41 u.z.t. Skoro zaś zażaleniu skarżącego nie towarzyszył odpowiedni wniosek o przy-wrócenie uchybionego terminu (art. 58 k.p.a.), Urząd Patentowy nie naruszył art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdzając zaskarżo- nym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r. uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Mając także na uwadze nieusunięcie przez skarżącego wad zgło-szenia w wyznaczonym terminie, nie naruszała prawa zaskarżona de- cyzja z dnia [...] czerwca 2002 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] października 1999 r., która z powołaniem się na art. 41 u.z.t. umorzyła postępowanie przed Urzędem Patentowym. W tym stanie sprawy, nie znajdując podstaw dla uwzględnienia skarg, obie skargi podlegają oddaleniu, stosownie do przepisu art. 151 p.s.a. Z zaskarżoną decyzją i postanowieniem nie wiąże się kwestia wykonalności. Nie zachodzi więc potrzeba orzekania, czy i w jakim zakresie orzeczenia te mogą być wykonane, a to w związku z niepra-womocnym rozstrzygnięciem Sądu (art. 152 p.s.a.).