II SA/Wa 923/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 30 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy mianowania na stanowisko postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem skargi, jaką p. R.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r. – Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Miejskiego w G. o odmowie mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem w trybie art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) w zw. z art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 49 z 1998 r., poz. 483 ze zm.). Stosownie do art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. Oceniając dopuszczalność skargi, należało więc rozstrzygnąć, czy w sprawie znajduje zastosowanie powoływany przez skarżącego, jako podstawa żądania mianowania go na stanowisko art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych w zw. z art. 138 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej. W myśl ostatniego z powołanych przepisów osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego w administracji państwowej, które przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko były urzędnikami państwowymi mianowanymi zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach urzędów państwowych, stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku do nich stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że p. R.K. z dniem [...] lutego 1991 r. został mianowany na stanowisko dyrektora ds. [...] Urzędu [...] w G.. Jako podstawę prawną mianowania wskazano art. 4 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. W dniu [...] czerwca 1999 r. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej powołał skarżącego na stanowisko dyrektora Urzędu [...] w G., poczynając od dnia [...]lipca 1999 r. W związku z wejściem w życie z dniem 1 lipca 1999 r. ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej, z uwagi na miejsce zatrudnienia skarżącego oraz zajmowane przez niego stanowisko, jego sytuacja prawna winna być oceniona na gruncie przepisów ustawy o służbie cywilnej. Wskazują na to przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 października 1999 r. w sprawie określania stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej (Dz. U. Nr 89, poz. 996 ze zm.). W załączniku Nr 1 tabela III do powołanego rozporządzenia stanowiska dyrektorów wszystkich urzędów podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej (zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej – Dz. U. Nr 32, poz. 131 ze zm., dyrektor urzędu morskiego podlega Ministrowi Transportu i Gospodarki Morskiej) zostały zakwalifikowane jako stanowiska średniego szczebla zarządzania w służbie cywilnej. Mając na uwadze, że bezpośrednio przed wejściem w życie ustawy o służbie cywilnej, skarżący był zatrudniony na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych, zgłoszone przez niego żądanie mianowania, po odwołaniu ze stanowiska dyrektora urzędu morskiego, na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem, należy oceniać na gruncie przepisów rozdziału 11 ustawy o służbie cywilnej, w tym przede wszystkim unormowania zawartego w art. 138 ust. 2 ustawy. W przekonaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyżej powołany przepis, nie ma zastosowania w odniesieniu do skarżącego, albowiem nie jest on osobą odwołaną ze stanowiska przed wejściem w życie przepisów ustawy o służbie cywilnej. Uprawnienie określone w art. 138 ust. 2 zawarte zostało w przepisie przejściowym, założeniem którego jest określenie statusu urzędnika państwowego, którego stosunek zatrudnienia został nawiązany na podstawie mianowania w trybie przepisów ustawy o pracownikach urzędów państwowych na stanowisku, które po dniu 1 lipca 1999 r., a więc po wejściu w życie przepisów ustawy o służbie cywilnej przewidziane zostało w grupie stanowisk objętych dyspozycją art. 2 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej. Dla określenia uprawnień tej grupy pracowników decydujące znaczenie ma data wejścia w życie przepisów ustawy o służbie cywilnej. Taką ocenę potwierdza również użyte w treści przepisu art. 138 ust. 2 ustawy sformułowanie, w myśl którego osoby określone w przepisie po spełnieniu wskazanych warunków "stają się pracownikami służby cywilnej". Mając na względzie dyspozycję art. 136 ust. 1 ustawy, dniem z którym pracownik staje się pracownikiem służby cywilnej jest dzień wejścia w życie przepisów ustawy. Na dzień wejścia w życie ustawy o służbie cywilnej, ani bezpośrednio przed tym dniem, skarżący nie był odwołany ze stanowiska kierowniczego w administracji państwowej. Nie stał się więc pracownikiem służby cywilnej, w stosunku do którego znalazłby odpowiednie zastosowanie art. 45 ust. 2 ustawy o urzędnikach państwowych. Sytuację, w jakiej znalazł się skarżący należy rozpatrywać na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy, który wyraźnie określa jakie przepisy ustawy o pracownikach urzędów państwowych dalej stosuje się do skarżącego. Wśród tych przepisów nie został wymieniony art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, który niewątpliwie stanowi przepis prawa określający obowiązek mianowania, a tym samym uzasadniający właściwość sądu administracyjnego do rozstrzygania niniejszej sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.